Ons Verhaal

Ik ben Esther Groenewegen-Jonker, moeder van twee fantastische kinderen, waaronder een prachtige dochter met de diagnose reactieve hechtingsstoornis en Gilles de la Tourette. Ik weet dus precies hoe het voelt als je kind onveilig gehecht is. Jarenlang heb ik de strijd met deze diagnose in eenzaamheid gestreden. Toen mijn dochter 6 jaar werd, was de situatie thuis onhoudbaar geworden en is zij 2 jaar opgenomen geweest in dagbehandeling. Daar werd pas duidelijk wat er aan de hand was: mijn dochter was geen eigenaardig, vervelend of onhandelbaar kind. Mijn dochter is onveilig gehecht en had last van haar brein, wat constant in overlevingsmodus stond. Vanaf dat moment heb ik mijn baan als internationaal fotomodel opgezegd en ben ik mij gaan focussen op het herstel van onze hechting. Nu is mijn dochter volwassen en ik kan alleen maar zeggen dat ik ontzettend trots op haar kan zijn en dat ik nu niet meer zo bang ben voor haar toekomst.

Dit gun ik andere ouders van getraumatiseerde kinderen ook!  

Ik weet nog zo goed toen ik mijn dochter voor het eerst mocht vasthouden. Het was het meest bijzondere moment in mijn leven. Heb jij nou al die tijd in mijn buik gezeten? Uren en uren heb ik naar haar zitten kijken, zo bijzonder vond ik het. Een vorm van liefde die ik nog nooit eerder ervaren had. Ze was het eerste kind in onze familie en in mijn vriendenkring, dus er was geen ‘vergelijkingsmateriaal’. Dat mijn kind heel veel huilde en heel veel sliep, zag niemand als zorgwekkend. Dat mijn kind mijn nabijheid vaak niet kon verdragen, zag niemand. Ik schaamde mij daarvoor en vertelde het daarom ook niet. Gevoelens en gedachten zoals: houd mijn kind nou niet van mij?, stopte ik ver weg. In haar jonge jaren en met het komen van andere neefjes en nichtjes kwamen de verschillen tussen mijn kind en de andere kinderen duidelijk naar voren. Maar als kinderen klein zijn, hebben ze allemaal nog hun eigenaardigheden. Geen reden tot zorgen, verzekerde iedereen mij.

Toch zag ik, en vooral voelde ik verschil met andere kinderen.

Het hebben van een bijzonder kind betekent in de eerste kinderjaren dat je heel lang je zorgen wegstopt. Je denkt dat de problemen wel overgaan als je kind wat groter is. Je praat erover met andere mensen, met familie, met vrienden. Iedereen verzekert je dat het allemaal gaat goedkomen. Daar hoop je dan maar op. Je wilt zo graag een ‘normaal’ kind. Een kind dat zich gewoon verder ontwikkelt, zoals de andere kinderen in je omgeving. Dus je doet net alsof je zelf ook denkt dat het allemaal wel meevalt. Maar diep vanbinnen weet je dat er in de kern iets niet goed zit. Maar dit zit nog ver weggestopt. Je probeert er het beste van de maken.

Het hebben van een bijzonder kind betekent gevoelens als jaloezie, hopeloosheid en verdriet. Een gevoel van bedrogen zijn. Waarom ik? Waarom mijn kind? Gevoelens van jaloezie hebben naar vrienden of familieleden met kinderen die wel goed kunnen knuffelen en wel hun liefde kunnen tonen. Ik was altijd zo jaloers op die vanzelfsprekendheid in relaties van andere ouders met hun kinderen.

Hoe groter de kinderen worden, hoe duidelijker het wordt dat mijn kind anders is. Als ze naar school gaat, beginnen de problemen pas goed. Dan worden de gevoelens van verdriet, boosheid en schaamte ook groter. Naar anderen, mijzelf en naar mijn kind. Je probeert de moed erin te houden, maar je wilt eigenlijk van de daken schreeuwen:

' Dit is niet eerlijk, ik kan dit niet! 

Als er dan na een jarenlange strijd een antwoord komt waarom je kind anders is, voelt dit als een opluchting, maar het komt ook binnen als een bom. Aan de ene kant ben je opgelucht. Gelukkig, nu zijn er experts die zien wat ik zie. Maar er ontstaan ook gevoelens van rouw, zorgen, verdriet en schuldgevoel. Het is een grote ‘janboel’ aan verwarrende gevoelens.

Ondertussen is er nog geen verandering in de situatie. Er is dan wel een antwoord gekomen, maar geen oplossing. Ik heb ook nog jaren gedacht: als ik nu maar alles vind wat haar kan helpen, dan ‘geneest’ ze wel van deze diagnose.

Ik ga dit voor haar doen! Dit wordt mijn missie!

Dit resulteerde in een missie om alle therapin te vinden die haar iets verder kunnen brengen. Je doet wat je denkt dat je moet doen. Dit betekende soms twee weken lang samen met je kind elke dag twee uur lang naar ‘gefilterde Mozart’-muziek luisteren met een koptelefoon op je hoofd. Maar het heeft wel voor een wonder gezorgd bij onze dochter; ze begon te praten! Dure voedingssupplementen kopen die voor een betere hersenontwikkeling zouden zorgen. Een paar maal naar Amerika reizen om daar traumabehandeling te krijgen van dè experts op dit gebied. Alles om maar te zorgen dat het beter met haar zou gaan.

Ik heb jaren nodig gehad om de diagnose van mijn kind te kunnen accepteren. En nog steeds worstel ik er soms mee. Zelfs nadat bekend was dat mijn kind hechtingsproblemen had, kon ik niet bij familie en vrienden terecht met mijn verhaal. Ze begrepen het simpelweg niet. ‘Wij zien er niets van’, was de feedback waar ik het mee moest doen. Aan de ene kant snapte ik dit ook wel. Hechtingsproblemen zijn dan ook zo verdomd ingewikkeld om uit te leggen. Ik heb nog gesmeekt om een second opinion bij de dagbehandeling.

‘Ik wilde zo graag dat het iets was van autisme of PDD-NOS, dan was het tenminste niet mijn schuld’

Het hebben van een bijzonder kind betekent gevoelens van eenzaamheid, je onbegrepen voelen, je niet op je plek voelen, je niet goed genoeg voelen. Daarnaast twijfelen aan jezelf; waarom zien mensen niet wat ik zie en voel.

• Je rouwt om het kind, om wat je kind niet gaat zijn.
• Je rouwt om je verlangens, dromen en wensen die waarschijnlijk veel te hoog gegrepen zijn voor je kind.
• Je rouwt om de band met je kind die je zo graag zou willen, maar die er misschien niet in zit.
• Je huilt omdat je haar niet kunt helpen deze diagnose te laten verdwijnen.
• Je huilt om al die keren dat je haar veel te streng hebt aangepakt, omdat je dacht dat het een lastig kind was.
• Je huilt omdat je zo’n enorm schuldgevoel hebt over het feit dat je een kind gemaakt hebt bij een gewelddadige vader, waardoor deze problemen zijn ontstaan.
• Je huilt omdat je niet begrepen wordt.
• Je huilt omdat je gewoon zo moe bent van alles. Niets gaat zoals het moet gaan bij kinderen met hechtingsproblemen.
• Je bent boos op andere moeders, omdat je kind nooit wordt uitgenodigd op kinderfeestjes.
• Je bent boos op andere moeders, omdat zij wel ‘normale’ kinderen hebben.
• Je schaamt je zo voor je kind en haar eigenaardige gedrag.
• Je schaamt je voor jezelf, omdat je vindt dat je meer geduld moet hebben met je kind, maar dat je dit niet voor elkaar krijgt.

Toch sta je net zo goed weer goedlachs op het schoolplein met de andere moeders te kletsen. Het leven gaat door en zo hoort het ook, maar altijd met een onderbuikgevoel van zorgen en verdriet.

Een bijzonder kind hebben, is ook ongelooflijk veel van haar houden en trots zijn op alles wat ze heeft bereikt. Haar bewonderen om haar doorzettingsvermogen. Haar vermogen om nooit, maar dan ook nooit op te geven. Er de grap van inzien als ze aan opa vraagt: mag het konijntje mee komen logeren? Dit terwijl ze al 13 jaar is.

Een bijzonder kind hebben, is ook het kunnen accepteren dat mijn kind haar eigen pad gaat, op haar eigen tempo. Dat ze haar eigen verlangens en wensen heeft. En dat het niet aan mij is daarover te oordelen. Haar werkelijk te kunnen zien voor wie ze is. Een meisje met een ongelooflijk goed hart en doorzettingsvermogen, maar ook met enorme chaos in haar hoofd. En allerlei actiesystemen in haar lijf die niet goed werken, waardoor ze zoveel onzichtbare dagelijkse strijd levert.

Een bijzonder kind hebben, is het kunnen accepteren dat mijn kind haar eigen manieren aan het vinden is om te overleven. Dat ze oplossingen vindt voor de dingen waarin zij niet goed is.

Eigenlijk laat mijn bijzondere kind mij zien en ervaren wat echt belangrijk is in het leven.

Het leven is misschien niet zoals je het je had voorgesteld met een bijzonder kind, maar daarmee is het nieuwe leven niet minder goed of minder geslaagd.

Mijn verhaal

Esther is geboren in Alkmaar en heeft tot haar 17e in Hensbroek gewoond. Een pittoresk dorpje in Noord-Holland. Haar leven verandert volkomen als zij op zeventienjarige leeftijd een modellenwedstrijd wint in de talkshow van Linda de Mol. Van verlegen muurbloempje wonend in een boerendorp, naar een spannend leven vol reizen, vijfsterrenhotels, glitter, glamour en couture. Binnen de kortste keren reist Esther de hele wereld over en werkt ze voor de grootste bladen en merken. Ze woont voor haar werk onder andere in Parijs, Milaan, Athene en London. Op haar 19e verhuist ze naar Amerika, waar ze eerst een jaar in Miami woont en vervolgens haar plek vindt in New York. Na ruim tien jaar fulltime modellenwerk in Amerika wordt het tijd voor iets nieuws. Ze gaat terug naar Nederland om daar een opleiding natuurgeneeskunde te volgen. Naast haar modellenwerk in Europa werkt ze voor Solgar Vitamins als regiomanager Noord-Holland waar zij trainingen geeft over gezondheid, voeding en voedingssupplementen. 

Dan ontmoet ze de vader van haar dochter. Ze trouwen en krijgen een kind. Het huwelijk houdt echter geen stand. Het is een huwelijk vol onzekerheid, huislijk geweld, drank, drugs en criminelen activiteiten.  Esther en haar jonge baby vluchten en duiken onder bij de vader van Esther. Na een zenuwslopende periode hebben ze het overleefd en verhuist de ex van Esther naar het buitenland.

Esther denkt aan een nieuw hoofdstuk te beginnen, een hoofdstuk waarin ze samen met haar dochter een nieuwe start maakt. Tweeënhalf jaar later ontmoet ze haar huidige man, waarmee ze een zoon krijgt. Ze verhuizen naar Rotterdam. Dan wordt duidelijk dat er grote problemen zijn bij de ontwikkeling van haar dochter. Ze wordt opgenomen in dagbehandeling. Als de diagnose bekend wordt, komt deze eerst binnen als een bom. Maar als heel snel besluit Esther zich totaal vast te bijten in de diagnose van haar dochter. Ze volgt traumaexperts in binnen- en buitenland en gaat met haar gezin een aantal malen naar Amerika om daar als gezin traumabehandeling te krijgen. Al deze ervaringen en kennis deelt Esther nu in haar werk voor Als Hechten Niet Vanzelf Gaat.

Ze heeft het haar missie gemaakt om hechtingsproblemen beter bekend te maken zodat er meer begrip, bewustzijn en juiste begeleiding beschikbaar komt voor ouders en hun getraumatiseerde kinderen.  

Wil je Esther nog beter leren kennen? Bekijk dan de aflevering van Het Mooiste Meisje Van De Klas waarin zij je meeneemt in een jeugd vol onzekerheid, afwijzing en eenzaamheid. Wil jij weten hoe het voelt als je kind niet veilig gehecht is? Bekijk dan de video waarin Esther tijdens een symposium van het Babyhuis uitlegt hoe dit voor haar was. 

- Gratis E-Boek - 

Download Gratis E-boek, al meer dan 5000 ouders en professionals gingen je voor!
QuickScan-