Als Hechten Niet Vanzelf Gaat
Sharing is Caring!

Wist je dat vroegkinderlijk trauma ook gevolgen heeft voor de lichamelijke gezondheid van je kind?

In dit blog wil ik met je delen dat vroegkinderlijk trauma niet alleen gevolgen heeft voor de hechting van je kind, maar ook voor de algehele gezondheid en zelfs voor de kwaliteit van de rest van het leven van je kind.

Ik heb al eerder verteld dat veel kinderen verkeerd worden gediagnosticeerd omdat hechtingsproblemen nog niet bekend genoeg zijn, zelfs niet bij professionals. Daarom krijgen veel kinderen en volwassenen het label ADHD, PDD-NOS of ADD ‘opgeplakt’.

Maar als je deze kinderen en volwassen uitgebreid zou gaan onderzoeken met behulp van een familiegeschiedenis anamnese kom je er achter dat deze kinderen helemaal geen ADHD, PDD-NOS of ADD hebben.

Veel van deze kinderen en volwassen hebben een trauma opgelopen in de eerst jaren van hun leven. Ze hebben een ouder gehad die aan het vechten was tegen een drank- of drugsverslaving. Of ze hebben een ouder gehad die aan het vechten was tegen een mentale ziekte zoals een [zwangerschaps-] depressie, een burnout of het verlies van een dierbare [rouw]. Of een van de ouders kwam zelf uit een gezin met geweld en drank- en drugsproblemen.

Als je geen goede uitgebreide anamnese afneemt kunnen hechtingsproblemen makkelijk over het hoofd worden gezien, vooral als de oorzaken van de verstoorde hechting niet goed zichtbaar zijn of alweer een stuk verbeterd zijn.

De trouwe lezers van mijn blog weten al dat dit vroegkinderlijk trauma voor grote problemen zorgt voor het brein en de hechting van onze kinderen.

Maar vroegkinderlijk trauma heeft ook een groot effect op het immuunsysteem en het hormoonsysteem. Het heeft zelfs effect op ons DNA.

Ondanks het feit dat veel kinderen en volwassen met deze problemen te maken hebben, zijn consultatiebureaus, huisartsen en andere professionals niet getraind om vroegkinderlijk trauma te herkennen.

In Amerika is een groot onderzoek gedaan, het ACE-onderzoek: The Adverse Childhood Experience [de negatieve ervaringen uit de kindertijd]

Het ACE-onderzoek is een van de grootste onderzoeken dat is uitgevoerd en waaruit blijkt dat negatieve ervaringen in de vroege jeugd grote gevolgen hebben voor het verdere leven van een persoon.

In dit onderzoek zijn meer dan 17.500 volwassenen onderzocht. Er heeft een uitgebreide familiegeschiedenis anamnese plaats gevonden waaruit ervaringen van mishandeling, extreme stressfactoren, verwaarlozing, en familie disfunctie naar boven kwamen. Vervolgens zijn deze mensen gevolgd en is er gekeken hoe hun verdere leven is verlopen.. Hoe was hun mentale gezondheid en hun lichamelijke gezondheid? Waren zij succesvol in het leven? Hoe gelukkig waren zij? Hebben zij gelukkige, fijne relaties en families weten op te bouwen? Het bleek dat zij op bijna alle punten minder scoorden dan de veilig gehechte volwassenen.

De ACE-vragen gaan over de volgende punten:

– Lichamelijk-, emotioneel- of seksueel misbruik

– Lichamelijke of emotionele verwaarlozing

– Mentale ziekten bij ouders

– Drugs-, alcohol- en medicijn verslavingen bij ouders

– Het plotseling wegvallen van een ouder door ziekte, overlijden, scheiding of gevangenisstraf.

– Geweld in het gezin.

Voor elke JA op een van deze punten scoor je een punt op de ACE score.

Vervolgens hebben zij de gezondheid van deze ruim 17.000 duizend mensen onderzocht.

De uitkomst van dit onderzoek is verbluffend en beangstigend.

67% van alle mensen had op zijn minst 1 punt gescoord in het ACE-onderzoek.

12,6% dat is 1 op elke 8 mensen had zelfs 4 of meer punten gescoord in het ACE-onderzoek.

Hoe hoger het aantal gescoorde punten hoe slechter de gezondheidsomstandigheden.

Mensen met 4 of meer punten hebben 4 maal meer kans om depressief te worden.

Mensen met 4 punten of meer hebben 12 maal meer te maken met zelfdoding.

Nu weten wij al dat vroegkinderlijk trauma een enorm effect heeft op het brein van een kind. Maar uit dit onderzoek blijkt ook dat vroegtijdig trauma niet alleen effect heeft op het brein en de hechting van een kind, maar ook een ongelofelijke impact heeft op de algehele gezondheid van een kind of volwassene. En daarmee een effect op de kwaliteit van het leven van een mens. ‘Kind of scary’ om dit te ontdekken!

Als deze gegevens bekend zijn, waarom wordt hier dan zo weinig mee gedaan? Daar verbaas ik mij dan zo over. Waarom wordt er dan zo enorm bezuinigd op allerlei gezondheidskosten en hulp voor kinderen? Als wij er nu voor zorgen dat wij onze kinderen zo goed mogelijk helpen als zij nog klein zijn dan zijn de gezondheidskosten als zij volwassen worden aanzienlijk lager. Of denk ik nu te simpel?

Wat we nu doen is wachten tot onze kinderen puber of jongvolwassenen worden en verkeerde keuzes gaan maken en zij daar dan vervolgens voor straffen. Dit is toch de omgekeerde wereld?

Tijdens dit ACE onderzoek werd er ook een MRI scan gemaakt van het brein.

Op deze MRI scans werd duidelijk dat er meetbare verschillen zijn in onder andere de werking van de amygdala [dit is het stresscentrum, het alarmknopje, van het brein] bij veilig gehechte mensen en bij getraumatiseerde mensen. Dit alarmknopje staat bij onveilig gehechte kinderen en volwassen ‘verkeerd’ afgesteld. Het knopje gaat bij het minste of geringste af. Kinderen met een ‘verkeerd afgestelde’ amygdala ervaren dus de hele dag door een bepaalde mate van stress. Als deze kinderen groter worden zijn ze zo gewend aan deze stress dat zij niet goed kunnen bepalen wanneer er gevaar dreigt of zoeken zij het gevaar zelfs op omdat zij dit als ‘normaal’ ervaren. Prikkelzoekend gedrag wordt dit ook wel genoemd.

 

 

Mensen die in hun jeugd zijn blootgesteld aan een hoge dosis negatieve ervaringen hebben daarom later waarschijnlijk meer kans om te gaan deelnemen aan negatieve activiteiten [crimineel gedrag, drugs- en alcohol gebruik, seksueel onveilig gedrag, enz]. Maar zelfs als deze mensen niet gaan deelnemen aan negatief gedrag hebben zij toch een hogere kans op een minder sterke [mentale] gezondheid. Het kan zelfs leiden tot vroegtijdig overlijden.

Wil jij weten hoe jij zou scoren op dit ACE-onderzoek?

Beantwoord dan de 11 vragen en ontdek of jij ook vroegkinderlijk trauma hebt opgelopen.

Je kunt de vragen vinden door op deze link te klikken: Wat is jouw ACE score?

 

 

Ik ben heel benieuwd wat je van deze vragen vindt en hoe je hebt gescoord met de vragenlijst.

Zou jij dit met mij willen delen in de onderstaande reactie box?

Nu weet Ik, ik ben dus niet gek, ik heb vroegkinderlijk trauma opgelopen en dat is niet mijn schuld. Best een opluchting…

Laat een reactie achter

107 comments
Pauline says

Bedankt voor weer een interessant blog Esther. Het geeft weer stof tot nadenken! In je blog geef je aan dat een uitgebreide anamnese belangrijk is voor een juiste diagnose. Het valt mij op dat er regelmatig een combinatie van verschillende ontwikkelingsstoornissen wordt gediagnostiseerd. Weet je of er ooit onderzoek is gedaan naar de relatie tussen een hechtingsstoornis, ADHD en ASS? Misschien een interessant onderwerp volgende volgende blog?
Voor nu in elk geval dank voor deze input. Ik kijk uit naar je volgende blog!

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Pauline,

    Dank je wel voor je reactie op mijn blog.
    Geweldig vraag! Ik heb daar wel al dingen over gelezen maar nog niets mee gedaan omdat ik het nog niet van die kant had bekeken. Dus ik ben super dankbaar voor dit inzicht! Als ik genoeg info heb over deze vraag stelling zal ik er een blog over schrijven. Misschien hebben andere lezers wel al informatie over deze stelling? Ik zou het geweldig vinden als jullie dit dan delen op mijn blog of door mij een email te sturen!

    Warme groet,
    Esther

    Reply
      Anja says

      De relatie tussen een verstoorde hechting en ADHD en ASS wordt haarfijn uit de doeken gedaan door de in Canada woonachtige arts (en ervaringsdeskundige) Gabor Mate in zijn geweldige boek Scattered. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen die geinteresseerd is in dit onderwerp…

      Reply
        Esther Groenewegen says

        Hoi Anja,

        Ik zal het boek toch gaan aanschaffen ondanks dat het in het Engels is.
        Ben namelijk zeer benieuwd de relatie is tussen hechting en AHDH en ASS.

        Reply
Olga says

Ace 9

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Olga,

    Dank je wel voor het delen van jouw score.
    Was jij al bekend met deze ACE score?
    En wat doet deze score met jou?

    Reply
Anja says

Ha Esther,

Je schrijft in deze wakkerschuddende blog:

“Als deze gegevens bekend zijn, waarom wordt hier dan zo weinig mee gedaan? Daar verbaas ik mij dan zo over. Waarom wordt er dan zo enorm bezuinigd op allerlei gezondheidskosten en hulp voor kinderen? Als wij er nu voor zorgen dat wij onze kinderen zo goed mogelijk helpen als zij nog klein zijn dan zijn de gezondheidskosten als zij volwassen worden aanzienlijk lager. Of denk ik nu te simpel?
Wat we nu doen is wachten tot onze kinderen puber of jongvolwassenen worden en verkeerde keuzes gaan maken en zij daar dan vervolgens voor straffen. Dit is toch de omgekeerde wereld?”

Om met het laatste te beginnen:
Ik heb in een huis van bewaring voor jong volwassenen (18-23 jaar) gewerkt, in een gevangenis voor langgestraften en in een TBS-kliniek. Eraan terugdenkend maak ik de inschatting dat vrijwel ALLE gedetineerden / patiënten een hoge ACE-score hadden. En er was verdraaid weinig mededogen voor hen in de samenleving – ook nu nog lijkt de roep om een harder regime en langer eenzaam achter de deur alleen maar groter te worden – het mag immers geen hotel zijn… Terwijl je het ook zo kunt zien: “Elke kogel is een niet gehuilde traan”.

In landen als de VS, Canada, Denemarken, Duitsland is er een beweging gaande om steeds meer van hechtingsproblematiek te onderzoeken en ook de gevolgen ervan duidelijk te krijgen – maar wij lopen in Nederland zorgwekkend achter.
Er gaan nu wel voorzichtig stemmen op om de zorg voor baby’s in hun eerste levensjaar niet door teveel verschillende personen (in kinderdagverblijven, papadag, mamadag, opa- en omadag) te laten geven, maar mensen die zich hier sterk voor proberen te maken, worden al snel in de kranten neergesabeld.
En dan hebben we het nog niet eens over de gevolgen van het hebben van een hoge ACE-score. Ook hier is nog veel te weinig aandacht voor en op consultatiebureau’s wordt er volgens mij niet gevraagd naar het psychische, sociale of financiële reilen en zeilen van het gezin.

Als er sprake is van een onveilige thuissituatie dan zal door het veel te hoge niveau aan stresshormonen het immuunsysteem van het kind verzwakt worden, waardoor later allerlei gezondheidsproblemen kunnen ontstaan.
En door de verstoorde ontwikkeling van het babybrein kunnen ‘breinziektes’ manifest worden als ADHD en ASS.

Esther wat heb jij een verschrikkelijk groot gelijk, als je impliceert dat wij als HELE SAMENLEVING er veel bij zouden kunnen winnen, als we hechtingsproblematiek vroegtijdig onderkennen en niet wachten totdat allerlei symptomen zich openbaren.
En als we om welke reden dan ook toch pas gaan handelen als er al symptomen zijn, laten we dan tenminste oog hebben voor de ‘familieanamnese’ en alle betrokkenen met compassie tegemoet treden…
Het is ook goed om te realiseren dat verlichting en heling altijd gevonden kan worden, mits men zich daarvoor openstelt – het is niet hopeloos!

Dank je wel weer Esther en ik toast op een goede verspreiding van je belangrijke werk – proost!!!
Hartelijke groet,
Anja

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Anja,

    “Elke kogel is een niet gehuilde traan”
    Wat mooi gezegd Anja!
    Dank je wel voor het delen van jouw ervaringen met jeugd delinquenten. Ik moet eerlijk zeggen toen ik nog niets wist van trauma en hechting dacht ik er net zo over als de meest mensen, hard aan pakken die hap! Maar nu ik mij heb verdiept in trauma en hechting weet ik dat wij helemaal verkeerd bezig zijn met jeugd deliquenten. Zoals straffen niet voor mijn dochter werkt, werkt straffen ook niet voor pubers en jongvolwassenen. Natuurlijk moet er een consequentie aan onaangepast gedrag verbonden worden. Maar met streng straffen bereik je volgens mij weinig en duw je deze jongeren alleen maar nog meer in de verkeerde richting. Als we deze jongeren alleen al anders zouden benaderen, benaderen vanuit een verstoorde hechting. Dan zou je bij onaangepast gedrag kunnen zeggen, oké dit is het hechtingsmonster wat aan het opspelen is en daar onder zit angst en onveiligheid. Op dat moment ga je niet in op het onaangepaste gedrag van het kind, dat komt later. Je vraagt op dat moment hoe het kind zich voelt. ‘Onstabiele kinderen hebben onstabiel gedrag’ zou je mantra moeten zijn. Pas als het kind weer in balans is, en dus weer uit zijn reptielen brein is, kun je het gaan hebben over het onaangepaste gedrag en daar een consequente op aanpassen.

    Nu ga ik niet zeggen dat ik alle antwoorden weet op de problemen, ik weet natuurlijk dat dit een complex probleem is wat niet makkelijk op te lossen is. Maar in de basis willen alle kinderen en volwassen het zelfde. Gezien worden en ergens bij horen, het liefst bij mensen die trots op je zijn voor wie je bent. En als je deze waarden niet thuis krijgt ga je dit ergens anders zoeken. Als er nou projecten zouden zijn die daar op focussen dan denk ik dat deze projecten wel succesvol zouden kunnen zijn.

    Wat fijn om te lezen dat er in andere landen nu veranderingen gaande zijn. Dat zal betekenen dat dit over een poosje ook wel over zal waaien naar Nederland. Maar misschien moeten wij niet wachten totdat het vanuit daar overwaait en moeten wij zelf de teugels in handen nemen. Maar waar moeten wij beginnen? Beginnen bij het begin, het consultatie bureau? Of misschien juist de media opzoeken en kijken of we daar een geluid kunnen geven?

    Je hebt zeker gelijk dat er altijd hoop is hoe uitzichtloos de situatie soms ook lijkt.
    Maar ook deze informatie is voor veel mensen niet goed vindbaar.

    Dank je wel voor je lieve proost!
    Dankzij jij en iedereen die mij steunt blijf ik door gaan met mijn missie hechtingsproblemen beter bekend te maken!

    Reply
      Anja says

      Mondjesmaat wordt er in de media aandacht besteed aan het belang van een goede hechting, zoals in Brandpunt http://www.npo.nl/brandpunt/05-05-2015/KN_1667676
      Hoogleraar psychobiologie Carolina de Weert pleit er in deze uitzending voor dat ouders, elkaar afwisselend, een vol jaar betaald verlof moeten kunnen nemen om voor hun baby te zorgen.
      De dag na deze uitzending stond er al een vernietigende column in de Volkskrant van Elma Drayer, waarin ze nogal schamper schrijft over Carolina de Weert en dat een goede dosis ouderlijke liefde, een warme muts en voldoende eten ‘goed genoeg’ is en volstaat.
      http://www.volkskrant.nl/dossier-elma-drayer/volmaakt-ouderschap-bestaat-niet~a3991616/
      Ik kan iedereen die geinteresseerd is in het belang van een goede hechting van harte het Engelstalige boek ‘Scattered’ van Gabor Maté aanraden. Zeker een leestip voor Elma Drayer!
      Esther, we gaan stug door – desnoods tegen de stroom in! Grtz, Anja

      Reply
        Esther Groenewegen says

        Hoi Anja,

        Dank je wel voor je reactie.
        Het is goed om ook tegengas te krijgen het geeft ons de kans om onze visie meer helder te krijgen voor onszelf en voor anderen.
        En gelukkig zijn we nu niet alleen meer in onze missie.
        Dank je wel voor je boekentip, ik ga hem aanschaffen. Vind het andere boek van Mate ook nog steeds geweldig!
        Titel van dit boek: Laat je kind niet los. Voor mij soms hier een daar een beetje taai om te lezen maar ik haal er super veel waardevolle tips en inzichten uit.
        A must read for every parent!!

        Hechte groet,
        Esther

        Reply
Ashley says

Dag Esther,

Ik scoor 5 punten, maar die zijn voornamelijk vanaf me 17de gebeurd…
Thuis tot me 16de scoor ik maar 1…

Gr. Ashley

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Ashley,

    Dank je wel voor het delen van jouw ACE score.
    Gelukkig maar dat er in jouw vroege jaren een stabiele situatie was, fijn!
    En vanaf je 17e dus een onstabiele situatie, ik ben dan benieuwd of dat dan minder invloed zou hebben op jouw eigen hechting?

    Warme groet,
    Esther

    Reply
      Ashley says

      Dag Esther,

      Wat een moeilijke vraag stel je zeg. Ik heb er niet echt bij stil gestaan… Maar net als mijn zoon ben ik vanaf mijn 17de door de omstandigheden toen gaan proberen te overleven. En hoe gemakkelijk trek je dan een muur voor jezelf op. Wil niet zeggen dat mijn familie er niet was voor mij, alleen ik mocht en kon ze niet toelaten… ik wilde ze niet kwetsen… en wilde niet laten zien hoe ik leed…
      Qua omgang met mijn zoon, hoe verdrietig t ook was, (daar ik een geweldige moeder ben die houdt van knuffelen, zorgzaam en altijd liefdevol is) werd het mij niet toegestaan te knuffelen en liefdevol te zorgen voor hem. Ik probeerde hem volop te beschermen, hij zat zoveel mogelijk binnen mijn muur…

      Nu dat mijn zoon zijn “trauma” aan het verwerken is dmv de emdr. Heb ik last van mijn eigen “trauma”… ik dacht dat ik het ver verstopt had…maar op t moment dat je merkt dat je geen traan van verdriet meer kunt laten dan breek je…

      Binnen mijn muur zitten mijn kidsz, daar komt niemand aan. Mijn familie is er nog steeds voor me, maar that’s it… verder… verder zien we wel…

      Liefs Ashley

      Reply
        Esther Groenewegen says

        Hoi Ashley,

        Dank je wel voor het beantwoorden van mijn lastige vraag.
        Ik snap zo goed dat jij je familie niet toe wilde laten en dat jij ze niet wilde kwetsen. Toen ik nog met de vader van mijn dochter getrouwd was wilde ik eigenlijk ook niet dat anderen wisten wat er allemaal gebeurde. Ik schaamde mij daar ontzettend over en had ook een enorm gevoel van falen. Hoe kon ik nu in deze situatie terecht zijn gekomen? En hoe kom ik hier op een veilige manier weer uit? En alles van die periode had ik ver weg gestopt want ik moest door. Ik had een dochter om voor te zorgen en er waren rekeningen die betaald moesten worden.
        Het was eigenlijk toen het mijn dochter ietsjes beter ging dat ik ‘onderuit ging’. Alsof het toen ‘mocht’ van mijzelf. Onbewust dan, ik vond natuurlijk dat ik helemaal geen tijd had om ook nog eens aan mijzelf te gaan werken. Gelukkig heb ik het wel gedaan en het heeft mij heel veel inzichten gekregen.
        Juist doordat ik de zoektocht voor mijn dochter in ben gedoken zijn er ontzettend veel dingen voor mijzelf helder geworden over mijn eigen hechting.

        Blijf jij maar lekker achter die muur zitten. Alleen jij kan jouw moment kiezen om op een gegeven moment de deur op een kier te zetten en er heel voorzichtig om heen te kijken. Alleen jij kan bepalen wanneer dit moment voor jou veilig voelt.

        Dikke knuffel,
        Esther

        Reply
Mirjam says

Dank voor je blog!
Zo herkenbaar dat daar geen aandacht voor is. Mijn man was depressief en heeft uiteindelijk ook een einde aan zijn leven gemaakt. Maar al die tijd was er geen enkele aandacht voor mij en de kinderen. Pas na zijn overlijden.
Maar juist de periode ervoor had veel meer impact in mijn beleving.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Mirjam,

    Dank je wel voor je reactie op mijn blog.
    Whauww, ik kan mij niet voorstellen hoe dit voor jou en je kinderen moet zijn geweest. Wat bijzonder dat je dit met mij wilt delen! Hoe oud waren jouw kinderen in die periode? Hoe lang heeft deze periode geduurd? Hoe gaat het nu met jou en je kinderen? Het moet een enorme impact op de kinderen hebben gehad ten aanzien van de hechting. Heb je nu genoeg hulp, tools en tips hoe je de hechting van je kinderen toch nog kan helen? Laat mij weten als ik iets voor je kan doen!

    Mijn hart gaat uit naar jou en je kinderen!
    Warme groet,
    Esther

    Reply
      Mirjam says

      Hoi Esther,
      Nu 8 jaar verder kan ik zeggen dat het goed gaat. Maar dat het zijn sporen nalaat. Jij schrijft in je blog over het opzoeken van prikkels, iets wat ik heel duidelijk herken bij mijn jongste (hij was pas 5 jaar toen zijn vader overleed).
      Ik ben mezelf ook gaan verdiepen in mijn patronen en hoe een en ander werkt. Dit omdat ik merk dat hij zeker geen ADHD kind is, maar wel enorm gevoelig is voor prikkels. Zo kwam ik zelf ook uit bij de hechting en ontdekte jouw zoektocht.
      Heel fijn om te merken dat er meer mensen zijn die dit zien. Nu nog zorgen dat we dit blijven verspreiden en meer mensen dit gaan weten. Ga dus vooral door! En ik wil graag er met je over sparren/meedenken.

      Hartelijke groet, Mirjam

      Reply
        Esther Groenewegen says

        Hoi Mirjam,

        Ik kan het mij zo goed voorstellen dat dit diepe sporen nalaat bij iedereen in het gezin. Hebben jullie niet allen PTSD? Dat kan ik mij zo voorstellen als je zoiets verschrikkelijks meemaakt. Dank je wel voor je complimenten. Als we met elkaar de moed hebben om onze verhalen te delen dan hoop ik dat er zeer spoedig meer bekendheid zal over over trauma en wat dit voor gevolgen heeft voor het brein bij onze kinderen.

        Natuurlijk hou ik mij van harte aanbevolen om daar eens met jou over te sparren!!
        Warme groet,
        Esther

        Reply
Willem de Jong says

Hallo Esther,

Goede, sterke, informatieve blog. ‘Spread the word about the ACE Study’.
Graag verwijs ik nog naar de site: http://www.acesconnection.com en acestoohigh.com
Elke dag weer heel info over dit thema.

Groet en ga door!!

Willem

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Willem,

    Dank je wel voor je reactie en complimenten op mijn blog.
    Ik was nog niet bekend met deze websites dus dank voor het delen van deze informatie!

    Reply
Rita Hendriks-Wouda says

Ik scoor 3 punten tot mijn 15e jaar.
Rita

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Rita,

    Dank je wel voor het delen van jouw ACE score.
    Warme groet,
    Esther

    Reply
marianne says

Hoi Esther,

Dank voor je uitleg en test. Dit maak me nog meer duidelijk ivm het gedrag van mijn pleegdochter. Maar de redenen zijn dus allemaal bekend (bij mij en) bij Jeugdzorg etc.
Ben t helemaal eens met je constateringen dat er meer / eerder iets mee gedaan zou moeten worden.

Mijn score is overigens 0.

Marianne

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Marianne,

    Dank je wel voor je reactie
    Maar dit is nou juist het punt, bij Jeugdzorg is het allemaal bekend, maar dan ben je al bij bureau Jeugdzorg gekomen. Het is volgens mij de bedoeling dat deze informatie veel eerder bekend moet zijn. Bij consultatie bureau’s, huisartsen en ziekenhuizen. Als wij bij bureau Jeugdzorg zijn aangekomen hebben wij er al een lange, zware weg op zitten als ouders.

    Wat een heerlijk score hebt jij trouwens, de beste ‘onvoldoende’ die je maar kunt krijgen!

    Reply
Suus says

Hoi Esther,

Mijn ACE score is 0.

Je blog heb ik weer met veel interesse gelezen.
Knap van je dat je dit zo kan schrijven.
Ga zo door; ik lees het graag!

Groetjes van Suus

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Suus,

    Wat een bofkont ben jij met deze score!
    Eigenlijk ben ik wel heel erg geïnteresseerd hoe jij het leven ervaart.
    Dat zal een totaal andere beleving zijn als die van mij met mijn score van 7.

    Dank je wel voor je compliment over mijn blog, dat sterkt mij weer om door te gaan!

    Warme groet,
    Esther

    Reply
      Suus says

      Goedemorgen Esther,

      Ja, in die zin ben ik een bofkont met mijn score. Over het algemeen heb ik een fijne en leuke kindertijd gehad. Ik was wel héél vaak ziek; ik lag meer in het ziekenhuis dan dat ik thuis of op school was, maar ondanks dat heb ik het leven tot ongeveer mijn twaalfde jaar als leuk & fijn ervaren. Vanaf mijn 12de jaar veranderde mijn leven plots klap. Vanaf het moment dat de verhuiswagen op de oprit stond om alles uit te laden tot dat de verhuiswagen ruim zeven jaar later weer op de oprit stond om alles in te laden ben ik enorm gepest. 7 dagen in de week, haast 24 uur per dag!! Dat is mij niet in de koude kleren gaan zitten en ben ik van een vrolijk babbelend kind naar een niet vrolijk en steeds minder wordend babbelend kind gegaan. Een puber was ik niet, die periode is mij voorbij gegaan zeg maar. Ik werd gepest door leeftijdsgenoten…..dat wordt niet in de ace vragenlijst gevraagd…..als dat wel zo was dan was mijn score zeker heel anders. Nadat het pesten over was gegaan, door de verhuizing, heb ik het leven nooit meer zo fijn en leuk gevonden als vóór het pesten. Vele cursussen en trainingen gedaan om mijn faalangst te overwinnen, maar de faalangst gaat nooit echt weg. Over het algemeen gaat het nu goed, maar soms heb ik nog weleens last van die faalangst. De kijk op en het vertrouwen naar mijn medemens is niet meer zoals vroeger. Oke, ik ben volwassen geworden en ben geen kind meer, maar toch…..ik hoor het van andere gepeste “kinderen” ook, het zal nooit helemaal weg gaan uit je hoofd. Maar terug naar de kern van jouw vraag; hoe ervaar ik het leven? Het leven NU ervaar ik niet echt als prettig. De angst voor aanslagen, oorlogen en geweld + de zorgen rondom mijn dochtertje (de dagelijkse strijd om (h)erkenning te krijgen voor wat mijn kindje nu echt heeft, is vermoeiend, vooral ook als de instanties zeggen dat ze het ook niet meer weten en mijn dochtertje een moeilijk geval vinden……vooral het woordje geval doet het hem…), dan kan ik niet bepaald het leven als mooi bestempelen. Begrijp me niet verkeerd, ik geniet van alle momenten die leuk zijn en ik geniet van alle mooie gebeurtenissen, gesprekken met vrienden, dagjes uit, etc etc. Ik ben niet depressief, integendeel, maar ik ga niet liegen dat ik niet angstig ben voor wat er allemaal gebeurt in de wereld. Het is niet dat ik daar iedere minuut mee bezig ben, maar wel een aantal keer per week. Verder vind ik dat mijn dochtertje mijn leven heeft verrijkt. Door alles wat ik met haar mee heb gemaakt en nog steeds mee maak is mijn leven verrijkt met kennis die ik voorheen niet wist en of niet bij stil stond. Iedere dag leer ik wel iets. Je word er nog meer volwassener van, vooral ook omdat ik moet vechten als een tijger voor mijn dochtertje; ik wil het beste voor haar en ik wil dat ze gelukkig is. Ik wil weten wat er aan de hand is met haar, zodat ik en andere haar zo goed mogelijk kunnen helpen op weg naar het groter worden, op weg naar volwassenheid.
      Ik hoop dat je zo een beetje een kijk hebt op hoe ik het leven ervaar. als je vragen hebt, mail ze gerust.

      Lieve groetjes, suus

      Reply
Hec says

Hallo Esther,
Scorre van 5. Maar met wat kanttekeningen.
Een, lang weggestopte, misbruikervaring rond mijn 7de, een vader die opgegroeid is met een alcohol verslaafde vader, hard worden en later zijn heeft hem staande gehouden maar veel angst gecreerd bij mijn moeder en ook ons. Een niet sterke moeder die graag goed wilde doen maar met weglopen dreigde bij haar kleine kinderen, die haar verdriet angst en eenzaamheid bij mij ventileerde, die boos was toen ik daar op mijn 17de een stop op zetten, schreeuwende ruzies, geen warmte, weinig knuffels en liefde. Als kind een beetje niet plaatsbaar buitenbeentje, op de middelbare school gepest zijn, etc. Nooit bont en blauw geslagen, maar ook nooit veilig gevoeld bij mijn ouders zaken te vertellen. En nu…. voel ik me verdwaalt. Ik zoek al lang naar wat er nou mis gaat in mij. Ik heb psychotherapie gedaan en emdr en nu ben ik met een haptotherapeut aan het praten. Ik heb 1 iemand, een vriend, die me begrijpt, die zakdn herkent de rest….. ik weet het niet, maar met mij ‘dealen’ in mijn off days, lijkt onmogelijk. Mijn ouders proberen nu wel meer er te zijn, maar dat is zo dubbel omdat de basis bij hun opvoeding ligt, met beste bedoelingen, kan ik het nu niet over mijn lippen krijgen, ik sta hier, door jullie…. En dan gasn we weer van voren af aan. Op dit moment heb ik mezelf terug getrokken. Ik vertrouw niet (meer?). Bij emotionele zaken die me raken, verword ik die emotie, ik voel hem niet, ik ben! het helemaal. Ik vlucht en ben nu zooooo ongelooflijk moe…

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Hec,

    Dank je wel voor je openhartig verhaal op mijn website. Ik weet zeker dat vele lezers zich in jou kunnen herkennen. Ik krijg namelijk veel verhalen zoals die van jou in mijn mailbox. Ik zou je het liefst een knuffel komen geven en je zeggen dat het allemaal goed gaat komen. Maar helaas is de realiteit anders. Daarom snap jij natuurlijk ook wel waarom ik het zo belangrijk vind dat deze diagnose veel eerder herkend wordt en dat er dan ook veel eerder hulp komt voor onze kinderen. Kinderen die deze hulp niet krijgen worden volwassen en kunnen dan in een situatie als die van jouw komen. Maar ook voor jou zou hulp, herkenning en erkenning moeten zijn in onze maatschappij en die is vaak niet te vinden. En toch is rond de 20% van alle volwassenen niet veilig gehecht en hebben problemen zoals die van jou.

    Lieve Hec ik wens jou heel veel sterkte en kracht, laat je het mij weten als ik iets voor je kan doen of als je een vraag voor mij hebt?
    Zou je het bijvoorbeeld fijn vinden om met andere niet veilig gehechte volwassenen in contact te komen? Ik zou je kunnen toevoegen aan onze besloten FB groep. Deze groep is voor ouders van kinderen die niet veilig gehecht zijn maar veel van deze moeders [onder andere ikzelf] zijn zelf ook niet veilig gehecht. In deze groep praten wij met elkaar wat dit voor ons betekent maar ook wat dit voor ons leven betekend en onze gezinnen.

    Je moeheid raakt mij, ik snap dat je moe bent en herken dit soms ook in mijzelf.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Esther Groenewegen says

Lieve Suus,

Dank je wel voor het delen van jouw openhartig verhaal.
Ik kan mij niet voorstellen hoe vervelend en naar dit voor je geweest moet zijn met dat pesten. Ongelofelijk dat kinderen dit bij elkaar kunnen doen. Daarom heb ik ook nooit de uitspraak gesnapt: ‘Dronken mensen en kinderen spreken altijd de waarheid’. Daar ben ik het namelijk ook echt niet mee eens.
Kinderen gaan in groepsverband opzoek naar een zondebok en als jij de pineut bent kunnen ze je leven verwoesten. Wat erg dat dit jou moest overkomen. Daar ga je dan met je 0 score, daar had je op dat moment geen fluit meer aan…

Mijn dochter is ook twee jaar zo ontzettend geplaagd. Als ik deze zin aan het opschrijven ben voel ik mijn lichaam er gelijk op reageren, ik voel de boosheid en het verdriet van toen weer helemaal boven komen. In groep 1 en 2 zijn de hechtingsproblemen van mijn dochter steeds duidelijker naar voren gekomen. Ze had zeer eigenaardig gedrag. Alleen niemand herkende daar hechtingsproblemen in. De kinderen bij haar in de klas voelden dat er iets niet klopte bij mijn dochter. Twee jaar lang werd ze geschopt, gekrabd, geslagen en volledig buiten gesloten. Zij was het meisje wat altijd alleen in de rij stond. Wat twee jaar lang op geen een kinderfeestje is uitgenodigd. Mijn moeder hart is in die tijd gebroken. Je staat als moeder totaal machteloos toe te kijken, je kunt niets.

Kon jij wel bij je ouders terecht? Of hielt jij het voornamelijk voor jezelf?
Wat goed dat je hard aan de slag bent gegaan om je zelf te helen. Misschien dat je nog een heel eind kunt komen maar ik denk dat je altijd een krasje zult houden, een zwakke plek. Net zoals ik nu weet dat ik met mijn verstoorde hechting ook altijd een krasje zal houden, een zwakke plek ten aanzien van afwijzing, dingen persoonlijk nemen, faalangst. En toch gaan we door om er nog iets moois van te maken, toch. Dat lees ik ook in jouw verhaal.

Gelukkig kan ik de wereldse problemen een beetje op afstand houden, die kan ik er echt niet bij hebben. Ik heb geleerd mij te focussen op dingen die ik wel kan veranderen. Alhoewel ik na de laatste aanslagen voor het eerst mij ook echt onveilig voelde in mijn eigen land. Dus ik begrijp je onrust wel.

De zorg rondom je kind is natuurlijk killing dat beheerst natuurlijk jouw hele leven, dat snap ik helemaal. Toch mogen we ook blij zijn en ons bevoorrecht voelen dat wij in Nederland wonen. Oke er wordt op van alles bezuinigd in de zorg maar vergeleken met andere landen hebben wij het toch vrij aardig geregeld voor onze kinderen.

Ik geef jou een hele dikke ‘digitale’ knuffel en wil je nogmaals bedanken voor het delen van jouw openhartig verhaal!

Hechte groet,
Esther

Reply
Elise says

Hallo Esther,

Allereerst bedankt voor je ebook. Ik heb een ACE van 1 en heb een klein meisje geadopteerd ( toen 2,5 en nu bijna 6) die elke dag weer moet strijden tegen de grote boze wereld. En wij als ouders moeten hard meestrijden om het voor haar dragelijk te laten zijn maar ook om iedereen uit te leggen dat haar gedrag logisch is uit oogpunt van haar verleden. We hebben zelf hulp van Basic Trust en we hebben daar veel vertrouwen in. Daarnaast hebben we ook ervaring met andere professionals die wellicht wel de diagnose kunnen stellen maar vervolgens niet weten wat ze er mee moeten doen. Wij hebben als ouders beiden een zeer veilige en stabiele jeugd gehad en hopen dat dat met hulp van experts genoeg basis biedt om onze dochter verder te helpen. Maar zelfs het Medisch Orthopedagogisch Centrum waar ze 1,5 jaar verbleef kon haar gedrag maar niet goed plaatsen. Ze zaten met hun handen in het haar.Ze kon niet spelen, niet eens een puzzel doen en ze deed nooit wat haar werd opgedragen. Waar moest ze nou naar toe als school?? Ze scoorde zo laag op de IQ test ze moest wel verstandelijk gehandicapt zijn !! Wij als ouders hebben dat gevoel helemaal niet. Maar een kind dat zich onveilig voelt een test laten doen bij een onbekende mevrouw in een vreemd kamertje gaat nooit iets betrouwbaars opleveren. Echt boos was ik toen ze haar uit de armen van mijn man rukten. Want wij waren niet consequent genoeg bij het afscheid nemen. Voor haar misschien wel het engste moment vd dag. Daarna is ze zeker 6 mnd teruggevallen in ontwikkeling. Niet meer praten, broekplassen en agressiviteit. En dat nadat de diagnose bij iedereen bekend was. Ik ben het inderdaad eens dat deze diagnose nog maar weinig bekendheid heeft en dat verspreiding van bijv jouw ebook noodzakelijk is. Ik ga het boek morgen al aan de kleuterjuf ( ja ja joepie ze is naar een sbo school met zmlk mogelijkheden) en de logopediste geven. Alhoewel ik weet dat gewone opvoedingstechnieken niet werken bij mijn meisje val ik ook wel eens in die valkuil. We zijn allemaal maar gewoon mens en moeten het doen met de bagage die we hebben. Zolang we allemaal de moeite nemen om internetsites als deze te bezoeken weet ik zeker dat we genoeg liefde en kracht hebben om onze kinderen weer een stapje verder te helpen. Bij mijn dochter zal de barst altijd blijven maar hopelijk leert ze een manier om daar mee om te gaan en kan ze later ook liefdevolle relaties met anderen aan te gaan. Heel veel sterkte en en begrip voor alle ouders die hier op de site aangeven dat het nog moeilijker is als jezelf al hoog scoort op de ACE. Ik hoop dat meer professionals op de hoogte raken en daarmee kinderen maar zeker ook ouders een stap verder kunnen helpen.

Veel hechtingskracht aan allen,
Elise

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Elise,

    Dank je wel voor je reactie op mijn blog.
    Ik heb zo’n bewondering voor jouw/jullie als pleeg/adoptie ouders. Petje af! Fijn dat jullie een goed gevoel hebben over Basic Trust. Ik ben hier zelf niet mee bekend maar zie het regelmatig voorbij komen in de reacties. Voor jullie dochter geweldig dat zij nu veilig gehechte ouders heeft met een stabiele jeugd, je staat dan als ouders zoveel stabieler in de opvoeding van je kind. Stiekum jaloers op!
    Ik herken veel in je verhaal. Het niet kunnen spelen. Geen opdrachten kunnen uitvoeren. Ik heb mijn dochter eigenlijk nooit echt met iets zien spelen. Pas toen zij opgenomen werd is men daar met haar gaan spelen maar het is nooit echt goed van de grond gekomen, ze was toen al zes toen zij bij Yulius [een grote zorginstelling in Rotterdam] kwam. Ze heeft daarom ook zo veel ontwikkelingsstappen gemist.

    Wat fijn dat jullie als ouders het gevoeld hadden dat zij geen laag IQ heeft! Ik herken mijzelf zo in jullie verhaal. Toen mijn dochter werd opgenomen in dagbehandeling werden er testen bij haar afgenomen. Uit alle testen bleek dat zij licht verstandelijk gehandicapt was. Telkens weer scoorde zij zo laag. Maar inderdaad deze testen werden gedaan door een hele lieve maar vreemde mevrouw in een vreemd gebouw. Allemaal omstandigheden waardoor mijn dochter ‘op slot ging’. In overlevingsmodus. In haar reptielenbrein schoot. Maar ja, dat weet ik nu. Toen was het elke keer weer zo’n klap om deze uitslagen te moeten horen.
    Toch heb ik altijd mijn ‘gepaste eigenwijsheid’ behouden en daarbij mijn eigen beslissingen genomen voor mijn kind. Het werd mij niet altijd in dank afgenomen door de professionals. Maar ik heb er nog niet een keer spijt van gehad. Nu zit mijn dochter op een particuliere school en heeft zij les uit HAVO VWO boeken en heeft op MAVO niveau les en haalt voornamelijk goede cijfers. Het bewijs dat als de omstandigheden juist zijn de pure potentie van onze kinderen de ruimte heeft om naar boven te komen. Wij hebben het geluk dat wij deze school hebben gevonden en dat wij het voor elkaar hebben gekregen dat zij een plekje mocht krijgen op deze school. Ze heeft nu les in hele kleine klassen en krijgt onderwijs op maat. Ze krijgt na school elke dag huiswerk begeleiding voordat ze naar huis gaat. ideale omstandigheden die ik ieder kind met hechtingsproblemen zou gunnen.

    Wat fijn dat je mijn boek gaat delen met de kleuter juf van je dochter, hopelijk staat zij er open voor.

    En zeker weten dat wij ook gewoon mensen zijn, vanochtend nog ondervonden. Mijn dochter had met haar nieuwe school voor het eerst sportdag, super spannend voor haar natuurlijk. En als er spanning is reageert mijn dochter daar natuurlijk veel heftiger op dan bij veilig gehechte kinderen. Ik had net vannacht heel slecht geslapen en had niet de helderheid van geest om adequaat op haar gedrag te reageren. Op dit soort momenten voel ik mij dan zo falen als moeder maar ik weet ook dat ik op nog veel meer momenten wel adequaat reageer en geef wat mijn dochter nodig heeft.

    Ik hoop ook zo vurig dat mijn dochter later liefdevolle relaties kan aan gaan. En dat haar zelfredzaamheid op een gegeven moment zo is gegroeid dat zij zelfstandig kan leven en werken. Uiteindelijk willen we volgens mij allemaal hetzelfde. Dat onze kinderen zelfstandige, liefdevolle, empathische volwassenen worden die sterk genoeg zijn om de ‘grote boze mensen wereld’ in te gaan. Daar maak ik mij soms echt grote zorgen over. De wereld is zo ingewikkeld en wordt steeds complexer. Maar goed dat zijn de zorgen voor morgen en ik heb ook geleerd van mijn hele lieve therapeut Ilse Prins dat ik de ontwikkeling van mijn dochter per jaar moet bekijken. En dat doe ik dan ook. Dat geeft veel meer rust.

    Deel deze website gerust aan andere adoptie ouders of deel hem in andere adoptie netwerken, alleen met elkaar kunnen wij deze diagnose beter bekend maken!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Charlotte says

Mijn ACE score is 9!

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Charlotte,

    Dat is een flinke score. Op wat voor manier heeft deze score invloed op jouw leven?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Lara says

ACE 7

Ik probeer het niet mijn leven te laten beinvloeden dat ik het leven kan leven wat ik wil leven. Maar dat is moeilijk, en het is ook lastig om jezelf te vinden, als je zo vervaagd bent gevormd door het leven.
Maar ik geef het niet op, ik heb maar 1 leven en die wil ik goed invullen! 🙂

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Lara,

    Dank je wel voor het doorgeven van jouw ACE score, best pittig een 7.
    Maar gelukkig lees ik uit jouw reactie dat jij een sterke vrouw bent en niet snel op zal geven.
    Ik gun je ook op moeilijke momenten mensen om je heen waar je veilige in weg kunt duiken om te schuilen.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Didi says

Ace score 8, maar zou 9 ook kunnen zijn, want vraag 3 kan ik helaas geen antwoord op geven, want ben veel kwijt uit mijn jeugd…

Reply
    Esther Groenewegen says

    Whauww, heftig zeg Didi!
    Het zegt natuurlijk ook wel iets dat je veel kwijt bent uit je jeugd volgens mij…

    Reply
Noortje says

ACE 8

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Noortje,

    Dank je wel voor het door geven van jou ACE score.
    Wat voor invloed heeft deze score op jouw leven gehad?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Bolle Greta says

Dag Esther,
mijn score is 1.
Zelf werk ik als arts/seksuologe oa met getraumatiseerde mensen, ik vind de ACE vragen een mooie insteek! Ik zal ze zeker gebruiken

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie!
    En wat een bofkont ben jij met een score van 1.
    Wat fijn dat mijn blog voor jou een mooie insteek is en dat je het gaat gebruiken!!
    Vind namelijk dat het ACE onderzoek veel bekender mag worden!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Marijke says

Ik heb nog niet eerder gehoord van deze score, bij mij is deze 9. Zie hier een (mogelijke) verklaring waarom ik op zoveel vlakken vastlopers heb gekend.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Marijke,

    Dank je wel voor je reactie en het delen van jouw ACE-score!
    Ik begrijp uit jouw reactie dat jij deze vastlopers hebt gekend maar er ook goed doorheen bent gekomen?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Marijke says

Beste Esther,

Mijn eerdere reactie leek inderdaad te impliceren dat het met mij wel goed gekomen is. Misschien is dat ook wel zo. Maar ik ondervind tot op de dag van vandaag behoorlijk wat last van verschillende gevolgen: niet in staat duurzame relaties/ vriendschappen aan te gaan en te onderhouden, depressie, een masker voorhouden en altijd het gevoel aan de zijkant te staan en een toeschouwer te zijn van het ‘leven’
Jaren geleden had ik psychotherapie, maar ook in een therapeutische setting bleek het onmogelijk het achterste van mijn tong te laten zien.
Nu, op een leeftijd van 41 zijn de bepaalde patronen diepgeworteld. Maar hé, ik blijf ademhalen.
Mijn werk gaf me altijd een goed gevoel (werk in de zorg, ziekenhuis), helaas nu sinds vijf weken thuis i.v.m. overbelasting/burn out.
Met een groet,
Marijke

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Marijke,

    Dank je wel voor je aanvullende reactie. Wat fijn dat jij je zelf zo durft te delen. Dit helpt andere mensen enorm. Mij in ieder geval. Ik herken veel van je struggels. En ik waardeer je volhardendheid en positiveit! Soms is er inderdaad even niets meer behalve blijven ademhalen.
    Ik hoop dat je snel weer een manier hebt gevonden om met deze nieuwe uitdaging om te gaan. Veel volwassenen met een verstoorde hechting krijgen vaak op latere leeftijd klachten zoals een Burn-out of depressieve klachten juist omdat we zo sterk zijn gaan we jaren lang te vaak over onze grenzen heen. Op een gegeven moment moeten wij daar dan de rekening voor betalen. Zelf loop ik ook sinds 2013 te struggelen met deze klachten. Ik wens je heel veel wijsheid, sterkte en liefdevolle mensen in je omgeving toe!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Ingrid Verstappen says

Hoi Esther,
mijn ACE score is een 6. Daarnaast heb ik te maken gehad met pesters vanaf de kleuterschool tot mijn 16e levensjaar.
Ook mijn dochter is een kind met hechtingsproblematiek…het duurde even voor ik dat in de gaten had…we waren inmiddels bij jeugdzorg belandt…daar werd het niet beter van.

Gelukkig heb ik inmiddels een hele goede band met mijn dochter, herken nu de hechtingsproblematiek in mezelf en bij mijn moeder…die me nog altijd onderuit haalt en wegschuift…op een manier zodat niemand het merkt, dit lijkt op narcisme…
Tot een maand geleden, wapende ik me met een muur naar mijn moeder toe en probeer beide, maar vooral mijn vader niet te kwetsen.
Nu neem ik afstand, zij (met name moeder) nemen geen verantwoordelijkheid voor hun gedrag en ik besef dat ik te veel waard ben om mezelf opnieuw, of nog verder, af te laten breken.
Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn kinderen die het niet zo gemakkelijk hebben gehad door alles wat op hun / ons pad kwam.

Hartegroet, Ingrid

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Ingrid,
    Dank je wel voor je openhartig verhaal.
    Fijn dat je dit wilde delen. Ik weet uit ervaring dat het lezen van verhalen zoals die van jouw anderen het gevoel geven dat zij er niet alleen voor staan.
    En inderdaad is het soms beter om een stapje terug te doen als ouders geen verantwoording nemen voor hun gedrag.
    Ik wens jou heel veel geluk en liefde samen met je dochter. Wat fijn om te lezen dat je een fijne band hebt met je dochter ondanks alles. Besef je wel dat je dit zelf hebt gerealiseerd en dat je daar trots op mag zijn?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
      Ingrid says

      Dank je wel Esther.

      Dat heb ik inderdaad zelf gedaan, met behulp van opstellingen.
      Ik was er al achter dat ook mijn ouders hechtingsproblematiek hebben.
      Nu na een volgende opstelling kan ik zeggen dat ik weer langzaam aan contact leg met mijn ouders. Ik bekijk het vanuit een ander standpunt nu. Zij hebben, net als ik, hun best gedaan. Konden er ook niets aan doen dat ook zij hechtingsproblematiek hebben.
      Ik benader ze nu vanuit de volwassen dochter, zonder de hang om het “gemis” alsnog in te halen. Dat lijkt te lukken.

      Wat ik telkens weer zie, is dat het van generatie op generatie verder stroomt. Om hechtingsproblematiek verder te voorkomen, lijkt het noodzakelijk om het als ouders zelf op te ruimen. Dan hoeven de kinderen het niet langer te dragen en ook de kleinkinderen niet. Dan lost het namelijk op.
      Dit kan via Systemisch Werk / Familie Opstellingen, dat is mijn ervaring.

      Reply
Lautje says

Hai iedereen, mijn score op de lijst is 7 ???? Ik ben van ver gekomen maar ben er nog niet. Ben nu bezig alles te verwerken via EMDR een top therapie die de zwaarste lading van het trauma afhaald. Is er nog meer te lezen over ACE?

Groetjes

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi,

    Wauw, hoge score, wat fijn dat je EMDR kent, daar heb ik zelf en voor mijn dochter goede resultaten mee kunnen behalen!

    Misschien vind je het fijn om in onze community op FB te komen?
    Daar is heel veel informatie te vinden over van alles wat met dit onderwerp te maken heeft.

    Het enige wat jij hoeft te doen is mij een lidmaatschapsverzoek sturen zodat ik je kan toevoegen.

    Ik kijk er naar uit om je daar te mogen ontmoeten!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Marieke says

Ik scoor (maar) 3 op de ace test.
Ik heb persoonlijk het idee dat de vragenlijst niet compleet is… Ik heb me altijd afgewezen gevoel door mijn moeder, maar dit kan ik niet onder een kopje plaatsen omdat ze mij niet sloeg oid. Ik was wel altijd bang dat dat zou gebeuren omdat ze mijn broertje en zus wel ‘corrigerende tikken’ uitdeelde, waardoor ik continu op m’n tenen liep. Mijn emoties werden nooit herkend of erkend, waardoor ik toen ik uiteindelijk bij een psycholoog terecht kwam geen idee had wat emoties überhaupt waren.
Gezien de impact die het op me heeft, had ik verwacht dat ik hoger zou scoren.
Zijn er andere methoden waarop trauma wordt bepaald? Of zijn er misschien aangeboren factoren waardoor je er sneller last van hebt?

Reply
Chantal says

Ik scoor een 7

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie!

    Reply
Marjo says

Schrik er niet van score 11!

Reply
    Esther Groenewegen says

    Oei, dat is zeker een pittige score!
    Als ik je met iets kan helpen doe ik dit graag voor je!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
      Marjo says

      Dank voor je reactie en aanbod Esther.
      Ik kan nu zeggen dat ik met de juiste hulp van een GGZ psycholoog kan zeggen dat ik middels een EMDR in combinatie met mindfullnes uitbehandeld ben voor mijn diagnose Sub-PTSS!
      6 maanden keihard werken met resultaat!
      Een wond zal het altijd blijven. Maar is voor 3/4 dicht. 1/4 is gevoelig maar heb de juiste handvatten nu in bezit om hier adequaat mee om te gaan in mijn dagelijks leven!
      Gr

      Reply
        Esther Groenewegen says

        Wauw, wat een prestatie Marjo!
        Petje af voor jou en deze psycholoog!!
        Wat fijn dat jij nu tools hebt gekregen om hier goed mee om te kunnen gaan!!

        Hechte groet,
        Esther

        Reply
Rolf van de Wijdeven. says

Hola ustedes,

Ik ben ongeveer 10 jaar gepest op school, het begon ergens op de lagere skool t/m de LTS. Kan ik dan ook een trauma opgelopen beben.
Dit stond er niet bij.
Saludos,

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi,

    Natuurlijk kun je daar een trauma van opgelopen hebben, het zou eerder een wonder zijn als dit niet zo was.
    Dank je wel voor het delen en ik wens je heel veel sterkte!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Rosa says

Scoor 6

Kijk er niet van op!
Heb 2 kinderen met hechtingsstoornis

Hebben ook veel mee gemaakt tot uithuisplaatsing door BJZ.

Wat mijn valkuil is is dat ik vooral mijn oudste zo goed begrijp en zijn gevoel ken en herken wat het consequent zijn Etc nog al eens te wensen overlaat

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Rosa,

    Dank je wel voor je reactie!
    Pfff, uithuisplaatsing heftig hoor!
    Dat begrijp ik helemaal.
    Je snapt dat je kind het lastig heeft en je wilt je kind helpen en niet nog meer last en stress bezorgen.
    En toch moeten we consequent zijn vooral bij kinderen met HP.
    Dat geeft hen een veilig gevoel en dat is zo belangrijk voor hen.
    Komt goed Rosa!
    Volgens mij doe jij je stinkende best voor je kinderen en dan is ook veel waard!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
sanne smeets says

9 punten

Reply
Me says

Ik scoor 10 van de 11. Toch nog een wonder dat ik pas nu in een crisis ben terecht gekomen … elke dag een stukje beter maar hoop wel dat het snel over is

Reply
    Esther Groenewegen says

    Jeetje, dat is wel een hele hoge score!
    Hopelijk heb je nu de juiste hulp gevonden om er toch mee aan de slag te gaan!

    Heel veel sterkte!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Judith Bosman says

Geweldig dat jij je sterk maakt voor dit isue. Ik ben een vrouw van 56 jaar en heb vanaf haar 6de jaar de dochter van mijn partner mede opgevoed. |Haar natuurlijke moeder heeft haar verstoten. de zorg overgelaten aan haar man (mijn huidige partner) Onze dochter is nu 37 jaar en zit al jaren in een vergiftigende relatie met een 22 jaar oudere man die in eerdere relatie zijn tevens veel jongere vriendin zwaar heeft mishandeld toen zij zwanger was. Hij heeft haar tevens emotioneel en financieel misbruikt.
De opvoeding van onze dochter was een heftige en zware tijd voor ons. Toch heb ik er ook veel van geleerd, vooral over mijzelf.
Ik heb sinds een half jaar eindelijk de keuze kunnen maken om het contact met haar op een laag pitje te zetten.

Ik voel met jou mee en weet als geen ander wat het met je doet wanneer je alle liefde die in je is in een ”bodemloze put” brengt. ik zie en voel haar nood echter weet nu dat zij, inmiddels volwassen, zelf de keuze mag maken om dit aan te gaan. Inzicht ontbreekt haar en zij wijst door de jaren heen steeds hulpverlening af.

Ik kan haar niet redden, dat besef ik meer dan ooit.

Warme groet Judith

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Judith,

    Dank je wel voor je reactie!
    En dank voor het delen van jullie verhaal. Verhalen zoals die van jullie maakt dat ik nog beter weet waarom ik doe wat ik doe. Nu wordt er bij HP nog veel te vaak alleen naar het gedrag gekeken maar HP heeft hele grote gevolgen voor het verdere leven van een kind. Kiezen van toxische relaties is daar eentje van, helaas.

    Je laatste zin raakt mij enorm… Ik weet zeker dat diep van binnen nog een klein meisje zit wat er naar verlangt om gehoord, gezien en geliefd te worden.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
esther says

Zelf amper een punt gescoord, erg gelukkige jeugd gehad dus. Ik merk wel in mijn omgeving dat kinderen problemen hebben. En ben blij dat je hiervan deelt, jouw boodschap ga ik daarom graag delen! Heel erg bedankt!

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Esther,

    Dank je wel voor je reactie!
    Fijn dat je mijn boodschap gaat delen!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Estella says

Ace score 8

Loop nu een jaar bij de ggz, complexe PTSS, depressie.
Ben nu een beetje het Internet aan het afstruinen over complexe ptss, aan de ene kant best heftig allemaal en aan de andere kant de herkenning.
Bedankt voor je blog!
X
Estella

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Estella,

    Dank je wel voor je reactie!
    Heel veel sterkte!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Herman leduc says

ik heb een zoon van 28 die op 1 jarige leeftijd gebeten is in het aangezicht door de hond van mijn moeder (24 hechtingen). Hij heeft thans een universitair diploma maar is zo’n chaoot dat we niet goed weten wat er mis is. Adhd was in zijn kindertijd al een diagnose, maar dan ook weer niet, enz… Die jongen weet volgens mij momenteel niet goed meer van welk hout pijlen te maken, ondanks dat hij een koffiezaak in Indonesië heeft kunnen opstarten. Zou dat alles te maken kunnen hebben met die beet op 1-jarige leeftijd ?

Reply
Hanneke Hupkens says

Wat ik mis en wat heel veel voorkomt en weinig onderkent wordt is de traumatisering van het kind door medische ingrepen.
Sommige ziekten gaan gepaard met veelvuldige lichamelijk pijnlijke en invasieve ingrepen en onderzoeken.
Het kind moet dan vastgehouden worden door de (liefhebbende) ouder die hierdoor tot mede dader wordt in de beleving van het kind..
En dit leidt ook tot ernstige vertrouwens- en hechtingsproblemen.

Reply
suzanna says

Hoi

Ik heb 10 punten

Ik heb twee kinderen

Beiden getraumatiseerd net als ik zoals ik lees.

Niemand heeft daar ooit met mij over gepraat, wel dat ik gek ben.

Daarom kwam ik op deze site.

De informatie helpt mij maar maakt mij ook super verdrietig.
Ik ben overal als gek veroodeeld terwijl ik gewoon pijn heb.

Ik ben zo depressief.
Ik huil zelfs als ik dit schrijf.

Ik hou super veel van mijn kinderen, ik ken de problemen van mijn jeugd.
Het is zoveel en zo groot.
Zie dat het verdriet nooit stopt.
Maar deze site ga ik opslaan.
Ik wil en kan een betere moeder zijn.

Ik kan mijn verdriet onder ogen komen.
En frustratie en woede in houden.

Bedankt voor je informatie

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie,

    Ik wil je als eerste vertellen dat je niet gek bent.
    Al herken ik dit gevoel ook, ik voelde mij ook altijd een beetje gek tijdens mijn jeugd. Als of ik er niet echt bij hoorde, de dingen niet goed voelde en snapte…. Maar gek ben je zeker niet.

    De informatie op deze site kan inderdaad heel verdrietig en confronterend zijn, maar geeft ook duidelijkheid. En verteld je ook dat niemand er schuld aan heeft. Als het goed is doet iedereen zijn stinkende best, onze kinderen maar wij als ouders ook.
    Alleen zijn sommige ouders zelf ook beschadigd en als je dan een kind krijgt wat ook vroegkinderlijk trauma heeft mee gemaakt is dit dubbel zo lastig. Daar kan ik zelf over mee praten. Maar daarmee ben je niet gek!! En aan het feit dat je deze site wilt opslaan weet ik dat jij als moeder je hart op de juiste plaats hebt en dat jij met goede hulp om je heen wonderen kunt verrichten. Het zal niet makkelijk zijn en ook zal er geen quick fix zijn maar over de jaren heen zul je zien dat jij dingen voor je zelf en je kinderen hebt neer gezet waar je ongelofelijk trots op gaat zijn. Durf hulp te vragen, durf fouten te maken en deze te erkennen. Je bent al zo goed bezig, je kunt het!

    Hugs and Hechte groet,
    Esther

    Reply
Arja says

Ik kom op 7.
Verder mis ik o.a. onverwachte sterfgevallen in het gezin.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie.
    Inderdaad kan een onverwacht sterfgeval ook een enorme kras veroorzaken.
    Daar heb je helemaal gelijk in.
    Dank je wel voor de toevoeging!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Irene says

8 punten.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor het doorgeven van je score!
    Pittige score!

    Reply
Johanna says

Zoekende naar handvaten om als volwassene te leren omgaan met een jeugdtrauma ten gevolge van een jong overleden ouder verbaast het mij dat de ACE daar totaal geen vragen naar stelt! Volgens deze ACE vragen lijst haal ik niet de score van 4 punten en past mijn jeugdtrauma niet in deze lijst.
Hoe kunnen hulpverleners dan onderkennen dat er wel degelijk sprake is van een jeugdtrauma bij deze groep kinderen? Dit is de zoveelste ervaring dat dit soort jeugdtrauma blijkbaar alleen tussen de oren bestaat?

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie.
    Ik kan helaas niet het ACE onderzoek aanvullen of verbeteren.
    Maar ik begrijp je punt heel goed.
    In mijn trainingen heb ik het liever over risico factoren waardoor vroegkinderlijk trauma en hechtingsproblemen kunnen ontstaan.
    En dan staat daar zeker bij:
    – Het plotseling weg vallen van een ouder door ziekte, overlijden, gevangenis of scheiden.
    Het is inderdaad zeer zeker een belangrijke risico voor het ontstaan van een onveilige gehechtheid.
    Dank je wel voor je toelichting op het Amerikaanse ACE onderzoek.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Tamara says

Nadat ik ruim 9 jaar geleden een hersenbloeding heb gehad, ontdek ik pas hoe verrot ik me mijn hele leven al voel. Dit maakt herstel ook langzaam en moeilijk. Het is voor mij normaal om altijd op mijn hoede te zijn en me nooit veilig te voelen. Mijn rechter amygdala voelt de hele dag overal gevaar, met als gevolg: pijnlijke spasmen en slecht slapen. Er valt ook niet tegenaan te kletsen, dus cognitieve gedragstherapie heeft geen zin. Het limbisch systeem heeft de cortex onder schot en vice versa.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie en het delen van jouw persoonlijk verhaal.
    Inderdaad is cognitieve gedragstherapie niet de juiste therapie om je vroegkinderlijk trauma op te helen.
    Daar zijn andere therapieën voor die veel beter werken en waar cognitieve therapie van een onderdeel van kan zijn. Wie weet geef ik in de toekomst een training voor volwassenen met een onveilige gehechtheid. Maar voor nu is zijn mijn doelgroepen nog ouders en professionals die te maken hebben met kinderen met vroegkinderlijk trauma en hechtingsproblemen. Ik ben wel heel erg benieuwd hoe het is om volwassen te zijn met HP. Zou jij daar iets over kunnen en durven vertellen misschien in de vorm van een podcast? Ik hoor het graag van je.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Esmée Bassant says

Ik had ook 7 punten, wat wil dit zeggen?

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie.
    Een score van 7 betekent dat jij op jonge leeftijd veel momenten van onveiligheid hebt gekend.
    Deze momenten van onveiligheid zouden kunnen betekenen dat jij op latere leeftijd meer moeite hebt met relaties, vriendschappen, de arbeidsmarkt, opleidingen. De hoge score kan zelfs gevolgen hebben voor je gezondheid.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Monique says

Mijn ace is 4. Heb de nodige therapieën gehad. Heb nu nog steeds niet alle rust gevonden. Mijn oudste zoon (10) heeft ptss,ass en depressie. Hij heeft een ace van 5. Gelukkig heb ik nu na 6,5 jaar de juiste hulp voor hem gevonden en de juiste diagnose gekregen. Helaas had hij veel eerder hulp kunnen krijgen als ze hem en mij serieus hadden genomen.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie!
    Yep, bekend verhaal. Veel te vaak komt de juiste hulp te laat omdat je door omgeving niet serieus wordt genomen. En dit zijn gemiste kansen voor kinderen en hun ouders. Daarom heb ik het ook mijn missie gemaakt om deze diagnose beter bekend te maken!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Denise says

Ik scoor 10 en vind het getal best heftig moet ik zeggen!

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie!
    10 is zeker een heftige score…
    Schrik je hiervan, of had je het wel verwacht?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Nelly says

Ik heb de score 7 gehaald. Maar ja snap ik wel ik heb C PTSS. Ik ben nu 19 maar ben al vanaf mijn 10 de van de even naar de ander instelling gestuurd. En voor mijn 10 de was bjz ook al in zicht. Als baby ben ik seksueel misbruik door mijn vader. En veel geweld in ons gezin door beide ouders helaas. En van af mijn 7 tot en met 13 jaar ben ik seksueel misbruikt door iemand die dicht bij mijn stond……
Ik heb al 2 jaar EMDR gevolgd. Maar helaas zijn nu nog allen de scherpen randjes er van af. Maar ik word door heel veel dingen getrigerd en daar door schiet ik in een dissociatie. En heeft behandeling ook geen zin.
Maar nu toch weer op nieuw een poging aan het doen om het leven een beetje draagbaar te maaken. Wand dit is niet te doen heb veel last van depressies en zelfs meerdere pogingen onder nomen. En niet omdat ik echt dood wil maar dat is de enigste oplossing om de pijn en het verdriet te beëindigen.
Ik hoop dat het ooit een keer klaar is en een gewoon leven kan hebben. Net als de jongen van mijn leeftijd lekker stappen en zo. Maar dat kan ik nu niet..

Ik heb respect voor de mensen die ook een reactie hebben geplaast. Ik gun jullie allemaal een fijnere toekomst dan als je nu hebt gehad 😘

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie.
    Wat moedig dat je dit met mij durft te delen.
    En wat geweldig dat je niet opgeeft en toch steeds weer ruimte weet te vinden om met jezelf aan de slag te gaan.
    En wat mij helemaal raakt dat jij aan het einde van deze mail anderen het beste gunt, dat laat mij zien dat jij ontzettend je best hebt gedaan op bepaalde belangrijke stappen toch te maken, je bent een kanjer!

    Ik ben benieuwd hoe oud je bent?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
nancy kriek says

Ja, ik scoor op 5 vragen met een ja

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie!
    5 is best een pittige score.

    Succes en hechte groet,
    Esther

    Reply
Marlies says

Mijn score was 9

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie, da’s een pittige score!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
M says

Score 8

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie, een score van 8 is pittig, herken jij je zelf in deze score?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Karel ekkel says

Ik scoorde 4.5 voor mijn eerste 12 jaar een vreselijke dominante vader(dictator)dus totaal geen liefde maar wel veel haat ik was zijn appendix mijn moeder was het tegenovergestelde een lieve moeder maar had niet veel tijd in een gezin van 9 kinderen verder ben ik 2.5 jaar misbruikt door mijn broer die 3 jaar ouder is . Hier laat ik het even bij moet even bij komen.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie en het delen van jouw openhartig verhaal. Ik hoop dat je de juiste hulp kunt vinden om dit te verwerken.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
A.Boerstra says

Op de test scoorde ik 10

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie, dit is de eerste keer dat ik een score van 10 lees. Ben heel benieuwd hoe jij in het leven staat. Lukt het je ondanks deze heftige score om door het leven te gaan? Ik hoop het echt voor je!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Lia says

Hoi, wilde mijn trieste ace 9 score geven. Ik heb ptss, jeugdtrauma schizofrene moeder plus vechtscheiding, persoonlijk haat ik mijn ouders als kind al, heel vaak op punt gestaan, dit moet echt stoppen i want to kill mijn eigen mijn moeder, (niet gedaan als kind-volwassene wetend dat je gestraft er voor wordt en zelfmoord erna moet plegen, boos op zelf dat het niet gedaan heb, had dit hele eindeloze nachtmerrie eerder kunnen beëindigen) rechtszaken vanaf 2,5 oud tot met 12 jaar eindeloos strijd die eindeloos om omgangs dagjes hell die mij niet beschermde mijn tegen moeder. Gelukkig is mijn moeder dit jaar overleden, en kan ik hoef ik niet bang te zijn dat ik haar zelf zou afmaken uit diepe wraak…Ik ben vooral boos op rechtszaken, en op mijn vader mij als kind overal tijdelijk onderbracht, aantal nieuwe relaties van mijn vader zien komen gaan, dat als kind lettelijk denk, weer een nieuwe…vrouw… next. Vooral als kind veel verhuist want als mijn moeder het adress vond met schizofrenie idiote gedoe overlast politie, weer onveilig vecht vluchten mode.. Dat was dan nog betere ervaringen de echte nare ervaringen familie leden die onder toezicht vonden dat mijn moeder aan mij mocht zitten, freeze mode. En je mag moeder niet slaan wat aandoen. Ben altijd ontzettend bang voor mijn moeder geweest, heel snel begrepen dat wezen moeder psychoses een gevaar voor je is..

Mijn Grote nu probleem. Ik hecht niet aan mensen, ik vertrouw lettelijk mijn ouders niet, vertrouw geen enkel mens. Verwijt rechters, hulpverlening ggz van moeder. Familie. Sociaal contacten voelt als.. zelfs knuffel voel ik lichamelijk niet leeg gebaar. Geloof in goede relaties heb ik niet, wil geen relaties of kinderen, vol haat gevoelens. Overweeg met wajong sinds 23ste zeker in deze tijden.. zelfmoord, wajong is armoede gevecht. Meerdere opleidingen opnieuw geprobeerd, hulpverlening paden belopen, nu vormt zelfs de eigen bijdrage/eigen risico de dempel van laat maar ik geloof er niet meer in. Ben inmiddels 35 jaar. Wat nu met dit uitzichtloze bestaan? Hoe hou het leven nog leuk… sociaal voel ik mij gehandicapt gemaakt in de omgaan met mensen. En mensen zien dit niet aan je, ze oordelen wel. Ben vanplan halve marathon en marathon uitlopen 16km al gedaan, En dan is mijn levenslijstje een beetje af. Weet ik ook niet hoe nog van het leven kan genieten, laat staan sociale contacten iets voor mij een gevoel dat een mijn kant voldoening geeft, in plaats van 1 bak stress onder de mensen zijn, ik voel alleen op mijn gemak als niet onder de mensen ben, ironie loop in hardloopwedstrijd zelfs harder door…kleine voordeel. Maar Hoe verder met dit leven..

Ps succes met deze site verder..vooral hoop ik dat kinderen die Nu nog jong zijn geholpen worden, en toch een vorm aanraking contact emotienele steun vinden krijgen.. pleegouders of stiefmoeder of wat vorm de dan ook beter op langere termijn dan ik.. een vorm van hechting basisveiligheid ervaren. Vooral niet eindeloos wisselen ouder, verzorgende, wat als kind ben op geven moment zoiets van niet meer opnieuw een nieuwe stiefmoeder of slaapplek, oppassen, want als kind was ik dat ook zat, telkens nieuwe komen en gaan van mensen.. je staat er niet open voor voor een weer nieuwe hulpverlener.. (pleeg)ouder, oppas..ect laat staan een band mee aan te gaan voor een korte tijdelijke tijd en dan vanwege omstandigheden weer te breken..? Vooral veel geduld, want letterlijk ik als kind kon mijn emoties niet uiten tonen en bespreken, want vertrouwen van ander… Hopelijk is volgende generaties beter mentaal af..

Reply
    Esther Groenewegen says

    Ik heb je reactie met veel aandacht gelezen, dank je wel voor je vertrouwen in mij en dat jij jouw persoonlijk verhaal met mij wilt delen. Ik weet zeker dat het leven meer voor je in petto heeft. Daarom zou ik je graag ergens voor willen uitnodigen. En dat is om een kort telefonisch gesprek te hebben waarin ik samen met jou ga kijken wat ik voor je kan betekenen. Laat mij weten wat je van dit voorstel vindt en als dit voorstel bij je past, stuur mij dan een reactie wanneer dit voor je uitkomt.
    Ik maak hier graag tijd voor.
    Ik kijk er naar uit om met je in gesprek te gaan.
    Voor nu wens ik je een veilige en fijne dag toe.

    Hechte groet, Esther

    Reply
Lia says

Hoi Esther, Nergeer negative eerste reactie, leven nog veel in petto heeft daar geloof ik niet meer in zoveel nu wordt het beter, nieuwe vrouw relaties/woning verhuizing /ander school/ander opleiding/ander werk. poging zoveel ecta … yeah right verandering nr zoveel geen enkel echte verbetering. Vertrouwen geef dit verhaal te delen. Zo zie ik het niet, het meer frustratie over het leven uiten op enigste vorm dat lukt, en het uiten van…. zelfmoord overwegingen, mede ergste frustratie sociale contacten regelmatig zoiets heb, kan ook weer niet met mensen omgaan kiezen. Het willen opgeven om sociaal met mensen om willen gaan. Had gehoopt, lettelijk overlijden moeder wat wonderbaarlijk eindelijk voor beter nachtrust niet elk geluid omgeving wakker word, Meer zou opleveren dat ik van mijn wraak gevoelens afkwam/boosheid/ depressie weg zou blijven.. laat staan omgang met mensen beterder.. terleurstelling zoveel..

Tweede reactie contact Telefoongesprekken, face to face zijn voor mij niet echt mogelijk ik zeg niet wat wil, sla vaak totaal dicht, loop weg, of ben erg van veilig afstand lichamelijk willen hebben. Ook zal ik het lef nog hebben afspreken, Of acteer dat alles oké is als dat lukt, voel ik mij iets beter door gevoel van controle behoud. Ik heb het Echt contact maken ander gevoel heb ik niet. Lege blik zoals youtube filmpjes zie is zeker op mij toepassing. Ik heb geen facebook twitter, skype enzo.. mijn moeder was echt heel erg fanatiek ondanks schizofrenie in je vinden zoeken…geen enkele gegevens van je bij andere waren veilig/online ook. Mailen is mogelijk. Is mijn mail adres voor jouw zichtbaar? Zo ja mail maar. Dus dat zou stap in contact maken kunnen zijn. kan mail adress niet vinden.

Maar aardig dat tijd ervoor wilt maken..

Reply
Add Your Reply