Als Hechten Niet Vanzelf Gaat
Sharing is Caring!

Waarom ouderwets straffen voor onze getraumatiseerde kinderen niet werkt

In dit blog wil ik met je delen hoe je onze kinderen het beste kunt corrigeren als zij onaanvaardbaar gedrag vertonen.

 Focus je op de emoties van het kind, niet op het negatieve gedrag van je kind

Allereerst is het belangrijk om te weten dat onze kinderen negatief gedrag laten zien als zij stress ervaren. Dit negatieve gedrag is niet bewust. Het komt niet voort uit een bewust bedachte intentie. Het komt voort uit een onbewuste plek van angst, boosheid of frustratie. Overlevingsgedrag.

Dus als jij aan onze kinderen vraagt of tegen ze schreeuwt: Waarom heb je dit gedaan? En onze kinderen zeggen: Ik weet het niet. Dan spreken zij de waarheid. Zij weten zelf ook niet waarom zij dit gedrag laten zien omdat dit vanuit een onbewust plek komt. Vanuit het reptielenbrein in plaats van uit het mensenbrein.

Onthoud: “Onstabiele kinderen hebben onstabiel gedrag

Neem hun gedrag dus niet persoonlijk. Ik weet dat dit heel moeilijk is. Ik ken de gevoelens maar al te goed.: zij doet dit om mij boos te maken, zij is vandaag opgestaan met de intentie om mijn dag te verpesten, zij wist dat als zij dit zou doen zij in de problemen zou komen en nu doet zij het toch enz. enz…

Deze aannames zijn echt denkfouten, onze kinderen willen net als alle anderen kinderen dat wij van ze houden en ze willen goede kinderen zijn. Maar onze kinderen zijn angstig en ervaren stress, boosheid of frustratie en laten daarom het onaanvaardbare gedrag zien. Het is echt niet om ons pijn te doen.

Een cognitief gesprek voeren over het onaanvaardbare gedrag heeft dan ook niet veel zin. Het zal een zinloos, frustrerend gesprek worden. Maar daar was je natuurlijk zelf al achter gekomen.

Ga dus geen gesprek voeren met de structuur van: He, nu heb je toch weer dit, dit en dit gedaan. En dan weet jij toch donders goed dat er dan dat, dat en dat gebeurt. Zinloos!

Een veel beter gesprek zou zijn:

Lieverd, ik denk dat jij gisteren een moeilijke dag hebt gehad. Misschien voelde jij je wel angstig, boos of gefrustreerd.

Je gaat dus niet direct in op het gedrag zelf maar je gaat inzetten op de emotionele staat van je kind tijdens het negatieve gedrag.

Je kind zal misschien zeggen: Waar heb je het over?

Jij zou kunnen zeggen: Nou, als jij dit, dit en dit doet dan weet ik dat jij je overdonderd voelt en misschien ook wel angstig, boos of gefrustreerd. Misschien zou je mij daar iets over kunnen vertellen?

Het is ook helemaal goed als je kind dan vervolgens weer zegt: Weet ik veel!

Je kunt immers de emoties en de antwoorden van je kind niet bepalen.

Maar het is belangrijk dat je het gaat hebben over de emoties van je kind en niet over het gedrag. En vandaar uit te gaan kijken hoe jij je kind het beste kan helpen zodat het de volgende keer niet in de verleiding kan komen.

Kalender-, emotionele- en mentale leeftijd.

Wat ook heel belangrijk is, is om te weten dat als onze kinderen onaanvaardbaar gedrag laten zien hun verschillende leeftijden soms ver uit elkaar kunnen liggen. Mijn dochter is nu inmiddels 15 jaar. Ze wil dus doen wat andere kinderen van 15 jaar doen. Ik moet mij er dus steeds van bewust blijven dat zij op haar ‘andere leeftijden’ veel langer scoort. Als ik dit niet doe komt zij in de problemen. Zij wordt dan overvraagd wat gegarandeerd voor problemen gaat zorgen. Het zou niet eerlijk van mij zijn om dit van haar te verlangen. Zoals je het heel logisch vindt dat je een kind van 6 niet alleen naar de film laat gaan zo zijn ook veel leeftijdsadequate activiteiten voor mijn dochter te hoog gegrepen.

Bijvoorbeeld: Zij zou gezien haar kalenderleeftijd best alleen naar de stad of bioscoop kunnen. Maar haar emotionele- en mentale leeftijd kunnen dit nog absoluut niet aan. Natuurlijk zou zij het liefst met vriendinnen zelf naar de bios of stad gaan. Maar gelukkig vindt zij het geen groot probleem dat ik haar overal naar toe breng en haar dan op een bepaald tijdstip weer ophaal.

Een ander voorbeeld was het schoolkamp in groep 7. Natuurlijk wilde mijn dochter heel graag op kamp. Toch kreeg ik van onze therapeut te horen dat het niet verstandig zou zijn, te veel prikkels en geen rustmomenten. Als tussenoplossing heb ik toen besloten om zelf in een huisje dicht bij het kamp te gaan zitten zodat ze elke dag in het vakantiehuisje kon slapen. Op deze manier had zij toch haar rustmomenten om even bij te komen en kon zij bovendien in de nacht toch nog haar zo belangrijke uurtjes slapen om weer bij te tanken. Voor mij even slikken zo van maandag tot vrijdag in een verlaten huisje op een park maar mijn dochter is maar mooi op kamp geweest, iets wat ze zo graag wilde.

Het is dus belangrijk om altijd de verschillende kalenderleeftijden in je achterhoofd te houden als jij onze kinderen wilt corrigeren. Als ik mijn dochter zou laten doen wat kinderen van 15 jaar aankunnen kan ik ervan uit gaan dat mijn kind onaanvaardbaar gedrag gaat vertonen. Bovendien zou ik haar ook in gevaar brengen als ik ervan uit zou gaan dat zij dit aan zou kunnen.

Consequenties v.s. straffen.

Misschien denk je nu; ja dat is even lekker, getraumatiseerde kinderen kunnen er niets aan doen dat zij zo doen en je kunt ze ook niet straffen want dat helpt niet.

Gelukkig is dit niet waar. Je kunt onze kinderen heel goed leren wat aanvaardbaar en niet aanvaardbaar is. Dit kun je onder andere doen door consequenties te verbinden aan negatief gedrag.

Dus in plaats van te straffen kun je ook consequenties aan negatief gedrag verbinden.

Ik zal een voorbeeld met je delen:

In de afgelopen meivakantie kwam ik erachter dat mijn dochter toch weer een manier had gevonden om muziek te downloaden via iTtunes. Op de een of andere manier werkte een van de beveiligingen die wij op alle apparaten hebben gezet niet goed meer. Natuurlijk kom je daar achter als je de rekening van je creditkaart krijgt. Doordat wij in het verleden ook al eens met deze situatie te maken hadden gehad wist mijn dochter dat dit onaanvaardbaar gedrag was en ze wist ook dat wij er een consequentie aan zouden verbinden als het weer voor zou komen. In plaats van boos te worden ben ik met mijn dochter aan tafel gaan zitten en heb ik met haar besproken hoe we dit het beste zouden kunnen oplossen. We hebben samen een lijst gemaakt van klusjes die zij zou kunnen doen om het geld weer terug te verdienen. De telefoon, iPad en laptop werden opgeborgen. Tijdens de vakantie heeft mijn dochter allerlei klusjes gedaan. Ze heeft zo goed haar best gedaan dat zij op de laatste dag van de vakantie haar schuld had afgelost. Als je op deze manier ‘straft’ dan heb je een veel grotere kans dat je kind de volgende keer wel twee keer nadenkt over het negatieve gedrag. Na een paar dagen riep ze al tegen haar broertje: Ik ga echt nooit meer dingen op internet kopen zonder het te vragen!

Ik vond het persoonlijk best gezellig dat zij deze klusjes ging doen. We hebben samen eten gekookt en ze heeft op zondag helemaal zelf een heerlijke tomatensoep gemaakt. Ik zag haar gewoon in haar zelfvertrouwen groeien. Ze mocht zelf de taakjes kiezen en ook het bedrag wat erbij paste. Het grappige was dat ze bedragen opnoemde die ik zelf ook redelijk vond. Op zondag moest ze nog 5 euro verdienen om het laatste restje schuld af te lossen. Toen vroeg ze: Mag ik ook mijn zakgeld gebruiken om de schuld af te lossen? Daar heb ik toen nee op gezegd. Vervolgens is ze toen het hele huis gaan stofzuigen en samen met nog wat andere klusjes voor papa had ze toch aan het einde van de dag de gehele schuld afgelost.

Kortom als je onze kinderen echt wilt helpen focus je dan op de emotie bij negatief gedrag en niet op het negatieve gedrag en straf onze kinderen niet maar geef ze consequenties.

Nu ben ik heel benieuwd…
Waar loop jij tegenaan bij het corrigeren van jouw kind?
En hoe los jij dit op?
Misschien heb jij ook wel handige ideeën of tips?
Ik zou het geweldig vinden als je deze met mij wilt delen in onderstaande reactie box!

Laat een reactie achter

39 comments
Marjan says

Herkenbaar maar ik blijf toch het gevoel houden dat pleegzoon (11) iets gaat krijgen van als ik niet weet waarom ik het doe dan mag het. Maar die klusjes dat doen wij hier ook. De oudste (adoptiezoon 16) blijft overal mee wegkomen die weet het altijd zo te draaien dat de consequenties hoe dan ook bij ons komen te liggen. Blijf het heel lastig vinden. Oudste doet niets, dus ook geen klusjes. Betaalt geen boetes enz.
En wij kunnen dus wel vinden dat hij niet de dingen kan doen die zijn leeftijdsgenoten wel doen maar daar denkt hij toch heel anders over en doet het gewoon. Zo niet dan breekt hij de tent af. Hebben we vorige week dus ook uit huis moeten laten halen helaas en doet het nu buiten de deur heel goed ook naar ons toe maar voor hoe lang?

Reply
    Esther Groenewegen says

    Jeetje Marjan,

    Dank je wel voor je reactie op mijn blog.
    Allereerst mijn complimenten dat jullie deze mannen een ‘nieuw thuis’ willen bieden, petje af! Wat ontzettend vervelend dat je toch de beslissing moest nemen om oudste uit huis te halen. Wat moet dat een moeilijke beslissing voor jullie zijn geweest. Poe, ik vind het zo bewonderenswaardig wat pleegouders doen, ik zou het jullie niet na kunnen doen!
    Ik weet ook geen oplossing of andere optie. En misschien heb ik het ook wel helemaal mis. Ik hoop alleen met het delen van onze opvoed technieken andere ouders weer te helpen. Maar misschien is deze tip voor jouw zoons een ‘stadion te ver’ en is deze manier te soft voor hen.
    Helpt het als je ze op hun emoties aanspreekt?
    ‘Ik zie dat jij dat en dat doet, en ik weet dan dat jij je zus en zo voelt.’ Dus niet in conclaaf over het onaangepaste gedag maar de emotie achter het gedrag. Als mij dit lukt dan zie ik altijd een soort opluchting bij mijn dochter, letterlijk een soort verzachting in haar lijf. Alsof haar lijf voelt: eindelijk iemand die mij echt begrijpt. En als mij dit gelukt is dan deel ik ook met haar hoe het voor mij is. Dat ik niet alleen maar een persoon ben wat dingen voor haar doet en regelt maar dat ik een mens ben van vlees en bloed. En dat ik ook gevoelens ervaar van afwijzing en pijn.

    Ik wens jou heel veel sterkte met je ‘mannen’. En hopelijk hebben jullie snel een fijne oplossing gevonden voor je zoon. Je zegt het juist; voor hoe lang gaat jouw zoon het nog goed houden. Hij zal na een bepaalde periode ook op de nieuwe plek het ‘oude’ gedrag gaan vertonen. Het doet mij aan een van mijn quotes denken die ik op FB plaats:

    Sometimes we put up walls
    Not to keep people out, but to see who cares enough to knock them down.

    Misschien is het gedrag van je zoon zijn muur waarvan hij onbewust wil dat jullie die om gooien…
    En dat jullie dan die veilige plek voor hem kunnen zijn waar hij zo ontzettend naar verlangd.

    Reply
Helma says

Ik heb een pleegdochter van 3 en half. Wij zijn het 4de woonadres voor haar. Ik denk dat zij emotioneel op anderhalf jaar zit. Dus straffen is heel moeilijk. Want hoe straf je een anderhalf jarige… Ik weet ook dat ze behalve moeite met hechten een ontzettende angst heeft om (weer) verlaten te worden. We zitten nog in de wenfase, maar ik denk echt dat zij daarna therapie nodig heeft.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Helma,

    Dank je wel voor je reactie op mijn blog. Poe, wat heeft jouw dochter er al een reis opzitten zeg, 4 woonadressen. Op dit moment is er nog helemaal geen ruimte om te corrigeren inderdaad. Ik zou zeggen knuffel je dochter zoveel mogelijk. Heb je al mijn blogs gelezen over de 3 breinen daarin deel ik een aantal tips voor het activeren van het limbisch systeem. Alles wat ervoor zorgt dat je dochter op en neer wordt bouncen is goed. Het meest ideale zou zijn een ouderwetse schommelstoel. In Amerika word het schommelen in een grote fauteuil als therapie toegepast bij getraumatiseerde kinderen met hechtingsproblemen. Er wordt dan per dag knuffel tijd ingedeeld voor het kind zodat het weet wanneer deze knuffeltijd is. De moeder gaan dan in de stoel zitten en de kinderen bij moeder op schoot. Het hangt er een beetje vanaf wat je dan kun gaan doen. Als de kinderen nog klein zijn kun je een kinder-cdtje opzetten of zelf liedjes zingen. Als de kinderen wat ouder zijn kun je er ook voor kiezen om met je kind te gaan praten over wat het heeft meegemaakt die dag. Je kunt er ook voor kiezen om op deze momenten iets zoets te gaan eten samen met je kind. Op deze manier kun je het limbisch systeem heel goed activeren.
    Wat je ook kunt doen is een kleine trampoline in de huiskamer neerzetten. Ik heb zelf een hele poos een trampoline en grote bal in de huiskamer gehad. Mijn kinderen zaten er regelmatig op te bouncen. Heel goed voor het limbisch systeem. Schommelen, touwtjespringen. Eigenlijk alle ouderwetse spelletjes zijn heel goed voor onze kinderen om hun limbisch systeem te activeren en te ontwikkelen. Voor meer tips zie de blogs die ik heb geschreven over de 3 breinen.

    En dit op en neer bouncen heeft je dochter op dit moment veel meer aan dan om te gecorrigeerd te worden.

    Ik zou het leuk vinden als je mij op de hoogte houd van de ontwikkelingen van je dochter.

    Succes met wennen!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
      Helma says

      Dank je wel. Wat ik wel al heel regelmatig met haar doe is ’s middags op de bank gaan zitten. Zij op mijn schoot. Ze zit dan eerst een half uur tot drie kwartier te wiebelen met haar benen. Op een gegeven moment vraag ik dan aan haar of ze gaat slapen. Als ze dan nee zegt, zeg ik dat ze dan weer lekker kan gaan spelen. Maar dan stopt ze met wiebelen met haar benen.. En dan is ze binnen 5 minuten in slaap. Ze zit/ligt dan regelmatig een uur op mijn schoot te slapen. Wat ik heel bizar vind, is dat ze met alles wat ze al heeft meegemaakt, ’s nachts echt heel goed slaapt. Ik zou verwachten van zo’n beschadigd kind dat ze heel slecht zou slapen….

      Reply
        Helma says

        Ik heb het hele verhaal van de 3 breinen gelezen, jeetje wat een herkenning!!! Nu is ze dol op springen op de trampoline bij mijn zusje en vriendin…… Dus toch maar direct een trampoline gekocht voor in onze tuin. Goed voor haar lichamelijke en geestelijke ontwikkeling….. Yeahhhhhhhhhhhhhhhhhhhh toch eindelijk een reden gevonden om mijn man over te halen

        Reply
          Esther Groenewegen says

          Ha,ha,ha!!!!
          Hechtingsproblemen hebben ook zo hun voordelen: Heerlijk een grote trampo voor in de tuin!!! Geweldig!!!
          Ook voor je man fijn om op te springen trouwens hoor het is goed voor ieder brein niet alleen voor en getraumatiseerd brein!
          Veel trampoline plezier!!!
          Dank je wel voor het delen Helma!

          Reply
        Esther Groenewegen says

        Hoi Helma,

        Wat heerlijk dat je deze momenten met je kind hebt!
        Fijn toch dat ze goed kan slapen, waarschijnlijk omdat ze overdag zoveel prikkels verwerkt valt ze ’s avonds doodmoe in slaap?
        Wij hebben jarenlang zelf niet goed kunnen slapen omdat onze dochter ’s nachts regelmatig nachtmerries had. Helemaal overstuur was ze dan ondanks dat ze niet echt wakker werd. Ze heeft ook nog een hele poos geslaapwandeld in haar slaap. Dat vond ik helemaal eng, doodsbang was ik dat ze dan van de trap af zou donderen. Gelukkig niet gebeurd en op een geven moment is het slaapwandelen opgehouden. Nachtmerries heeft ze ook bijna niet meer. Soms als er iets heftigs is gebeurd heeft ze een paar onrustige nachten maar verder gaat het nu gelukkig goed.

        Ik zou zeggen koester deze momenten!

        Hechte groet,
        Esther

        Reply
Annemarie says

Ik blijf straffen heel lastig vinden bij haar.
De andere kinderen vinden het vaak ook niet eerlijk dat zij wel’echte’ straffen krijgen. Bij mij is de consequentie na 2 waarschuwingen voor ieder scheldwoord 5 min. Eerder naar bed. Soms krijgt ze als consequentie een emmer onkruid trekken. En als het haar teveel wordt mag ze altijd naar haar kamer om af te koelen,als het ons teveel wordt,moet ze ook weleens naar haar kamer. Vroeger pikte ze heel veel dingen mn van haar zussen,het liefst telefoons en daar kon ze enorm over liegen,daar zaten toen geen consequenties aan,behalve dat ze moest leren eerlijk te zeggen dat ze dat gedaan had en dat was heel moeilijk! Gelukkig is er al anderhalf jaar niks weggenomen !!

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Annemarie,

    Nou het blijft natuurlijk wel lastig Annemarie, dat vind ik ook nog steeds hoor!
    Maar omdat wij het nu zo duidelijk uitgewerkt hebben is het voor iedereen helder wat er nog moet gebeuren. De lijstjes hangen aan de zijkant van de kast. Ik heb wel met mijn beide kinderen 1 lijn getrokken en voor mijn [veilig gehechte] zoon gelden dezelfde regels. Hij had laatste snoep gekocht wat niet mocht en wij hebben voor hem ook een formulier gemaakt waar hij klusje moest doen. Zijn ipad en spelletjes voor op de xbox verdwenen naar zolder. En toevallig vanochtend heeft hij zijn laatste klusjes en geld afgelost.

    Grappig dat jij als consequentie onkruid wieden hebt, die kan ik voor de volgende keer ook wel gebruiken!

    Hechte groet,
    Esther

    Wat fijn dat er al zolang niets is weggenomen. Wij hebben ook een periode gehad dat wij daar vaak mee te maken hebben gehad en bij ons is deze periode nu ook gelukkig voorbij, hopelijk voorgoed..

    Reply
      Ingrid says

      Goedemiddag,
      Wij hebben 3 adoptiekinderen. Met de oudste en de jongste gaat het heel goed. Onze middelste zoon heeft ook een hechtingstoornis. Deze is op het moment heel heftig. hij vind namelijk dat alles wat er gebeurt in ieder geval NIET zijn schuld is. Hij steelt, liegt, bedriegt enz. Hij is nu nog maar 12 en wij hebben de hulp gezocht, maar vragen ons werkelijk af of we op de goede weg zitten. Bij het lezen van de woorden ‘kinder- en jeugdpsychiatrie’ sloeg hij ook door. Onze zoon ontkent alles en wij hebben ons wel eens afgevraagd of hij wellicht meerdere persoonlijkheden heeft. Hij kan je zo zelfverzekerd vertellen dat hij iets niet gedaan heeft. Echter wanneer alle sporen naar hem leiden, dan nog zal hij never nooit niet toegeven……is dit voor jullie ook hetkenbaar? O. bepaalt de sfeer in huis….en dat is heel erg lastig.

      Reply
        Esther Groenewegen says

        Hoi Ingrid,

        Dank je wel voor je reactie.
        Allereerst wil ik je zeggen dat ik het geweldig vind dat jullie voor adoptie hebben gekozen! Petje af voor jullie!
        Voor mij is het in ieder geval heeeeeeeel herkenbaar. Ik raad je aan om de blogs van mij te gaan lezen op mijn website. Hopelijk ga je dan beter begrijpen waarom je zoon doet zoals hij doet. Heb je mijn post gezien op FB over het huis en het fundament. Daarin leg ik uit dat als het fundament die goed is de rest ook niet goed ontwikkeld kan worden. Wil jij je zoon echt helpen dat zul je eerst de fundering moeten herstellen, dan pas kan ook de rest aangepakt worden zoals onder andere het onaangepaste gedrag. En misschien als de fundering is hersteld verdwijnt het onaangepaste gedag ook vanzelf..
        Ik wens je heel veel sterkte in jullie zoektocht naar oplossingen voor jullie zoon.

        Als je het fijn vindt kun je lid worden van onze community op FB. Dit is een besloten FB groep waar ouders zitten zoals jij en ik. Een hele fijne warme groep mensen.

        Hechte groet,
        Esther

        Reply
        Marjan says

        Hoi weet je dat we als ouders van adoptiekinderen met hechtingsproblematiek een eigen besloten FB hebben waar we met elkaar ervaringen uitwisselen harten luchten enz. Ik wens je sterkte. Heel herkenbaar onze oudste doet ook nooit iets. het is altijd iemand anders, hij ziet zijn eigen rol in bepaalde dingen helemaal niet.

        Reply
          Esther Groenewegen says

          Hoi Marjan,
          Dat wist ik niet. Wat fijn. Ik weet uit ervaring dat je veel steun kunt putten uit community’s zoals die van ons. Soms is Facebook zo slecht nog niet, ha,ha!!

          Reply
Elise says

Hallo Esther,

Al weer enige tijd geleden was ik naar een lezing van Anneke Vinke psycholoog en ervaren adoptietherapeute. De titel was ook waarom straffen en belonen niet werkt bij hechtingsproblematiek. Zij beschreef de veilige hechting als het fundament vh huis. Daarop worden de regels vh huis gebouwd. Het kind leert die regels. De zolder is straffen en belonen oftewel corrigeren. De zolder werkt niet omdat er een gammel huis staat op een slecht fundament. Dus aan de zolder moet je niet werken maar juist aan het fundament. Wij hebben geleerd om bij hoge stress als emotieregulaar op te treden. Niet op gedrag of de aanleiding meer net zoals bij een baby sussen en kalmeren. Als het lukt oppakken en wiegen maar in ieder geval in de buurt blijven met stem en aanraking. Verder is t inderdaad raadzaam om niet te straffen maar vooral om iets samen te doen. Natuurlijk iets wat niet leuk is maar wel moet gebeuren
(samen tafel opruimen, bed opmaken, autowassen etc ). Ook las ik een boek van Daniël Hughes over Attachement focussen parenting een psychiater die een interessant concept al jaren ah optimaliseren is. Het heet PLACE.
P: playfulness = houdt de zaak luchtig maw pick your battles
L: Love = hij gaat er vanuit dat de liefde voor je kind aanwezig is
À: Acceptance= accepteer dat je kind eigen keuzes maakt, verander ze niet
C: Curiosity= wees nieuwsgierig naar de reden voor bepaald gedrag ( bij baby s kan je urenbezig zijn met sussen en zoeken naar waarom ze huilen. Als ze groter zijn vinden we dat ze t maar moeten kunnen uitleggen of begrijpen waarom iets niet kan. Waarom verliezen we die kracht??)
E: empathie= kom op t zelfde emotieniveau als t kind, zo voelt t zich begrepen en kan je mogelijk communiceren ( bij babes copieren moeders ook vaak de gezichtsuitdrukking vd baby. Geeft vertrouwen. Ook iets wat we later niet meer veel gebruiken om dichter bij iemand te komen)
Ik vind het interessant om zijn voorbeelden uit de praktijk te lezen. Het geldt voor jonge en oudere kinderen. Misschien ook een tip voor andere ouders ( wel in t Engels helaas).
En daarom geen naughty step in ons huis!

Groet, Elise

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Elise,

    Mooi zeg!!!
    Super blij met jouw reactie op mijn blog!
    Ik weet zeker dat andere ouders dit ook heel bruikbaar zullen vinden. Vooral de metafoor van het huis vind ik prachtig.
    Van Daniel Huges had ik ook nog niet eerder gehoord. Dank je wel voor het delen van zijn PLACE theorie.
    En voor ons ook zeker geen Naughty step in huis!

    Blijf vooral deze geweldige informatie delen op mijn blog zodat wij er met z’n allen van kunnen leren!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Els Arnoldussen says

Hallo Esther,
Bij het lezen van je blog kwam het gedrag van veel van mijn pleegkinderen weer naar boven. Op dit moment doen we alleen crisisopvang van 1 of 2 kinderen van 0 tot 4 jaar. Ook meestal onthechte schatjes. Maar ik ben ook 10 jaar pleegmoeder geweest en 10 jaar gezinshuisouder. En ik ben er ook achter gekomen dat straffen niet helpt. INtegendeel: het roept vaak nog meer naar gedrag op. Daarom is het ook belangrijk dat als er gestraft moet worden, er een ´lik op stuk´ straf moet worden toegepast. Nooit de straf uitstellen, dan weten ze helemaal niet waarom er gestraft wordt. Dus niet: Vanavond moet je eerder naar bed.
Verder ben ik er achter gekomen dat positieve straf wel helpt. Dat klinkt vreemd, maar dat gaat als volgt: We waren al een jaar pleegouder van een meisje van 6, het vierde gezin in anderhalf jaar, totaal onthecht, angstig en boos. Ze kon schelden en vloeken, zoals ik nog nooit gehoord had. De ziektes en geslachtsdelen rolden met het grootste gemak haar mond uit. Verder was ze gek op snoep en geld. Wat ik ook deed, het vloeken en schelden hield niet op, maar werd erger. Toen heb ik er een project van gemaakt: Samen er over gepraat en gezeg: Jij krijgt 3 weken lang elke dag 6 stuivers, die krijg je ´s morgens en zijn van jou. Als ik een scheldwoord of een vloek hoor, stuur ik je naar je potje geld en krijg ik van jou 1 stuiver. Het ligt dus aan jou of je veel geld of geen geld overhoudt. Dat gaan we 3 weken doen en na die 3 weken mag jij ban dat geld zoeveel snoep kopen als je wilt en het helemaal alleen opeten. Hoef je niet te delen. Dat sloeg aan, dat wilde ze wel. De eerste dag moest ze van wege de scheldwoorden en vloeken 6 maal haar geld inleveren, maar de volgende dag maar 2 keer. Al na 3 dagen slikte ze haar woorden in of stopte ze halverwege haar vloek en zei: sorry, sorry, ik stop al. Aan het einde van de 3 weken was het schelden voorbij, had ze een superzak snoep en at zich misselijk. Maar daarna heeft ze nooit meer zo ontzettend gescholden. Wel de tijd begrenzen en duidelijk maken dat dit 1-malig is. En jij als ouder houdt de regie. Dit noem ik positieve straf, want ze heeft haar beloning al, moet er zelf iets meedoen, dat ze die ook houdt en voelt dat ze aktief meedoet in het proces.
Groet, Els

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Els,

    Wat geweldig dat je al zoveel kinderen hebt kunnen helpen, ik blijf het maar zeggen tegen alle pleegouders die op mijn blog reageren: Petje af!!! Wat moesten al die kinderen als er geen pleegouders zouden zijn zoals jullie/jij!

    Wat jij zegt over ‘lip op stuk’ is ook inderdaad een belangrijk onderdeel van de straf vooral als de kinderen nog wat kleiner zijn.

    Ik ben super blij dat jij jouw positieve manier van straffen met mij hebt gedeeld. Die had ik nog niet eerder gehoord. Echt een geweldige manier om te straffen! Ik zal eens kijken of ik die ook voor iets kan gebruiken. Kijk zo leer ik dus ook weer van de mensen die reageren op mijn blog, ben je dankbaar! Ik denk dat dit voor veel andere ouders ook een hele fijne tip is om uit te proberen.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
    Esther Groenewegen says

    Els,

    Ik ben zo geïnspireerd geraakt door jou positieve manier van ‘straffen’ dat ik dit zelf ook wilde proberen. Mijn zoon vind het lastig om huiswerk te maken. Doet er alles aan om dit niet te gaan doen. Dit resulteert natuurlijk in heel veel strijd en gedoe. Daar had ik geen zin meer in en heb het los gelaten en dit resulteerde weer in een heel slecht rapport, ook geen oplossing dus. Gisteren heb ik de uitdagingen met hem doorgenomen en toen hij in de middag terug kwam van zijn speelafspraak pakte hij vanzelf de laptop en ging 15 minuten uit zichzelf Bloon doen. Een soort woorden oefen programma van school. Ik geloof dat mijn mond ergens op mijn voeten hing.
    Ben nu helemaal enthousiast geworden over deze methode!

    Nogmaals bedankt voor het delen!

    Reply
Willem de Jong says

Hallo Esther,

In een van de bovenstaande reacties wordt PLACE en Daniel Hughes genoemd.
Samen met een collega bezocht vorig jaar een dagsessie van hem in Londen.
Zie ons artikel daarover hieronder:
http://www.uitgeverijpica.nl/images/files/Ontwrichte-kinderen/Pica-Artikel-Connectie-ipv-correctie.pdf

Groet,

Willem

Reply
Esther Groenewegen says

Hoi Willem,

Dank je wel voor het delen!

“Connectie in plaats van correctie” waardevol artikel!
Zeker de moeite waard om te downloaden!

Wederom weer zeer dankbaar voor jouw input!

Reply
    Elise says

    Beste Willem en Esther,

    De kreet “connect before you correct” is voor sommige professionals moeilijk te accepteren. Immers kinderen moeten gecorrigeerd worden om te kunnen leren. Het was voor ons een enorme struggle om te overtuigen dat straffen of belonen niet ging werken. Het belang van theoretische achtergrond wederom hier heel belangrijk. Alleen ik werd als moeder toch niet echt serieus genoemen. Zij waren immers de experts (zucht).
    Gisteren jouw ebook aan logopediste gegeven plus praktische tools vanuit Basic Trust. Kon ze na een uur toepassen en was zo verbaasd dat het werkt !! Hier gelukkig een hulpverlener die openstaat voor advies van mama experts.
    Correctiemethode: Initiatief kind ontvangen = benoemen actie zonder oordeel
    , starten met JIj…….. Daarna positief voorzeggen.
    Bijvoorbeeld: jij staat op de stoel. Ga maar zitten op de stoel. (Advies om dit z’n 20x te herhalen, meestal werkt t bij 5e keer, genoeg rust uitstralen en tijd)
    Bij gehoorzamen: benoemen en compliment ( jij zit op de stoel, mooi zo)
    Of uitleg ( jij zit op de stoel, dan kunnen we samen eten)
    Ik had totaal geen vertrouwen in deze methode maar inmiddels gebruik m regelmatig met succes. Dit werkt alleen in het heden en niet voor iets wat eerder heeft plaatsgevonden en natuurlijk niet bij emotionele explosies. (De methode gaat overigens nog verder.

    Succes met uitproberen!
    Elise

    Reply
      Els Arnoldussen says

      Dit werkt echt, dit deed ik ook met eerder genoemde pleegdochter: benoemen van aktie, rustig laten worden door op deze manier op een stoel laten gaan zitten (of op schoot, dat hielp ook wel) en dat weer positief benoemen. Daarna benoemen wat er gaat gebeuren: nu gaan we eten of: nu wachten we samen tot de schommel leeg is en jij kunt schommelen, enz.
      Echt het proberen waard!!

      Reply
        Esther Groenewegen says

        Hoi Els,

        Dank je wel voor je commentaar op Elise. Fijn dat we het nu weer zo bespreken.
        Toen ik nog intensief met mijn dochter in therapie zat bij Ilse Prins hebben wij geleerd om ontvangstbevestiging te oefenen bij onze dochter, dat is net zoiets als deze methode. Het hielp inderdaad heel goed. Mijn man en ik hadden ook een teken met elkaar afgesproken dat als we van de ander zouden zien dat de vlam in de pan aan het raken was wij dit teken zouden laten zien zodat de ander wist, oké ik ga weer voor de bijl. In de loop van de jaren is dit toch weer bij ons weg gezakt maar dit is weer een goed moment om het weer te gaan inzetten.
        Dank je wel voor het delen Els!

        Hechte groet,
        Esther

        Reply
      Esther Groenewegen says

      Hoi Elise,
      Dank je wel voor je uitleg van de correctiemethode. Ik weet zeker dat dit zal werken. Mijn grootste dilemma als moeder is om geduldig responsief te blijven. Heb ik dit onder controle werkt deze methode super. Hoe krijg ik het voor elkaar om op moeilijke momenten deze methode toe te passen zou mijn uitdaging zijn. Na al die jaren zorgen voor mijn kind zou je denken dat ik daar inmiddels wel een oplossing voor zou hebben maar dat is dus niet het geval. En als ik dan ‘onderuit’ ga gaat mijn dochter ook weer een paar stappen terug. Iets waar ik dan weer in de aankomende dagen extra aan moet werken om weer nabijheid terug te krijgen. Help!

      Dank je wel voor het delen!

      Hechte groet,
      Esther

      Reply
Willem de Jong says

Hallo Elise en Esther,

Klopt, sommige professionals raken ‘geburocratiseerd’ om ze weer even in de harde realiteit te brengen
bied ik ze vaak het filmpje ‘Removed’ aan. Dan voelen ze weer wat de kinderen voelen en gevoeld hebben.
Zie onderstaande website: https://www.youtube.com/watch?v=lOeQUwdAjE0

15 juni komt ‘Removed part two’ uit !!

Willem

Reply
Esther Groenewegen says

Whauww, wederom biggelen de tranen weer over mijn wangen, ik kende deze video al.
Inderdaad ‘a must see’ voor elke leerkracht!
Jammer alleen dat deze film niet de eerste jaren van mijn dochter vertegenwoordigd. Ondanks dat mijn dochter uiteindelijk niet uit huis geplaatst hoefde te worden heeft zij in haar jonge jaren hetzelfde leed mee gemaakt. Dat maakt dat hechtingsproblemen zo moeilijk te diagnosticeren zijn. Als een kind na een aantal extreem heftige jaren weer in rustiger vaarwater terecht komt heb je een hele juiste en uitgebreide anamnese nodig om toch tot de diagnose hechtingproblemen te kunnen komen. Dit geld ook voor onze dochter. Onze dochter leeft nu al vele jaren in een stabiel gezin. Aan de buitenkan kun je dus niet aan ons zien dat ik en mijn dochter in haar eerste levensjaren echt doodsangsten hebben uitgestaan door haar vader. In die periode is de verstoorde hechting van mijn dochter ontstaan. Maar de huidige omstandigheden ‘verbloemen’ als het ware de oorzaken van de problemen omdat de huidige situatie veilig is.
Neemt natuurlijk niet weg dat dit een geweldige video is! Ik ben heel benieuwd naar deel twee! Stiekum hoop ik dat in deel twee te zien is wat het betekend als je onveilig gehecht bent en volwassen wordt. Ik kom met steeds meer volwassenen in contact die op volwassen leeftijd nog steeds struggelen met hun verstoorde hechting.
-Nooit echt het gevoel hebben dat je echt ergens bij hoort.
-Het gevoel hebben dat je op elk moment ‘door de mand kan vallen’.
-Moeite hebben met het aangaan van gezonde relaties, veel volwassenen met hechtingsproblemen trekken onbewust partners aan die ‘gered’ moeten worden of waarvoor gezorgd moet worden. Zij hebben niet geleerd wat een gezonde relatie inhoud omdat zij niet niet in hun jeugd bij hun ouders hebben ervaren.
-Vaker verslavingen
-Veel mensen die ik spreek hebben een erom gevoel van eenzaamheid zelfs als hun leven er fijn er goed voor staat.
-Vaker depressieve gevoelens
Just to name a few…

Dank je wel Willem voor het delen van deze video!

Hechte groet,
Esther

Reply
Esther Groenewegen says

Hoi Willem,
De video die jij met mij hebt gedeeld doet mij denken aan dit gedicht over hechting wat ik ooit eens ben tegengekomen.
Telkens als ik dit gedicht weer onder ogen krijg voel ik de stuggle die mijn dochter dagelijks ervaart.
Een gedicht over de beleving van een gestoorde hechting:

lieve mama,

laat mij je niet voor de gek houden
laat je niet door mijn gezicht in de luren leggen
want ik draag een masker
een masker, dat ik niet durf af te zetten
‘doen alsof’ is een kunst en mijn tweede natuur
maar laat je alsjeblieft niet voor de gek houden
ik geef je de indruk dat ik zelfverzekerd ben
dat alles zonnig is, zowel binnen in mij als buiten
dat Vertrouwen mijn naam is en ik echt ‘cool’ ben
dat ik niemand nodig heb
maar alsjeblieft geloof me niet … . . !
mijn uiterlijk lijkt onberispelijk
maar daaronder borrelt de verwarring, de angst
de eenzaamheid, de pijn
maar dat verberg ik, want ik wil dat niemand dat weet
mijn zwakte veroorzaakt paniek in mij
bang dat ze mijn angst en pijn kunnen zien
en daarom heb ik een masker
help me … . !

ik heb hulp en zorg van mensen nodig
die genoeg van mij houden om te blijven helpen
dat is het enige wat me kan redden uit mijzelf
hulp en zorg is het enige wat mij bewijst, dat ik er werkelijk toe doe … . .
maar dat vertel ik je niet, want dat durf ik niet, mijn angst blokkeert
ik ben bang dat jij me minder waard zult vinden en om me zult lachen
en je lachen doet me zo zeer
ik ben heel bang dat ik niets ben
dat ik slecht ben
en dat jij dat zult zien en me zult afwijzen
net als toen
dus speel ik mijn spel, mijn wanhopige spel
ik houd niet van verstoppen, echt niet
ik houd niet van die oppervlakkigheid, dat stomme spel
ik wil liever gewoon zijn .… en blij … . . en mezelf
maar jij moet me daarbij helpen, ik kan dat niet alleen
jij moet je hand naar me uitsteken, ook al lijkt dat het laatste wat ik wil
jij alleen kunt mijn leegte en mijn pijn wegnemen, de pijn die ik niet wil voelen
je helpt me elke keer als je lief en bemoedigend naar me bent
elke keer als je probeert me te begrijpen, omdat je echt om me geeft
dan begint mijn hart vleugels te krijgen
hele kleine vleugels, maar toch, vleugels … .
met je aandacht en je begrip, kun je leven in mij blazen
ik wil dat je dat weet, dat is heel belangrijk voor mij
hoe jij een mens in mij kunt scheppen, als je daarvoor kiest
en, alsjeblieft, kies voor mij … .
jij bent de enige die de muren om mij heen kan afbreken
de muren waarachter ik angstig trillend woon
jij bent de enige die mijn masker kan afnemen
en me kan redden uit de schaduwwereld van onzekerheid en paniek
ga alsjeblieft niet aan mij voorbij, alsjeblieft, loop niet door
ik zal niet gemakkelijk voor je zijn
een lang gevoel van waardeloosheid bouwt nou eenmaal sterke muren
en hoe dichter je bijkomt, hoe meer ik blindelings naar je zal slaan
dat is irrationeel … , maar soms ben ik gewoon irrationeel
ik vecht precies tegen datgene waar ik naar uitschreeuw
liefde en vriendelijkheid zijn sterker dan de sterkste muren
daarin ligt mijn hoop, mijn enige hoop … .
alsjeblieft, breek die muren af met je sterke handen
met je zachte handen … .
want het kind in mij is beschadigd en heel gevoelig
heb mij lief … . .
blijf je liefde geven, tegen de stroom in, al is het vaak heel zwaar
laat mij niet vallen … .
ook niet als anderen jou laten vallen, gewoon om wie jij bent voor mij

laat het kind in mij niet verdrinken in verdriet en eenzaamheid en angst
help die muren af te breken, zodat we elkaar mogen ontmoeten
in rust en vertrouwen, eenheid en liefde, gewoon zoals we zijn
zonder angst voor verlies en wéér die pijn
eens heb ik geleerd dat liefde alleen maar pijn kan zijn
leer jij mij alsjeblieft dat liefde fijn mag zijn
Mama … … help … !
En voor alle anderen: Help Mama … . !

Uit het engels, naar Charles C. Finn, vertaald en uitgebreid door Kees de Vries. Verspreiden is toegestaan. © 2008 Kees de Vries

Reply
Koeka says

Hallo Esther,

Zoals zo vaak lees ik hier bruikbare tips: en vooral niet enkel de theoretische uitleg maar ook onmiddellijk een praktisch voorbeeld. Mijn 2 pleegdochters zijn nog kleuters, dus nog erg jong. Ik heb ook geleerd dat het helpt om zelf zo rustig mogelijk te blijven.
Maar eerlijk: dit lukt mij niet wanneer er fysiek geweld bij komt kijken… Soms komt de oudste mij slaan en tegen mijn benen stampen bij een boodschap die ze niet wilt horen. (bijvoorbeeld wanneer de TV-tijd om is. Ja ook na vooraf duidelijke regels opgesteld en haar er enkele keren aan herinnerd te hebben).
Dit gaat voor mij echt te ver en ik kan hier moeilijk rustig onder blijven.
Wanneer ze uit boosheid materialen vernielt kan ik mijn schouders ophalen en verder rustig blijven reageren.
Ik heb dus nog geen ‘goede’ reactie gevonden bij haar ‘aanval-gedrag’ en vooral niet wanneer ze haar jongere pleegzus fysiek pijn doet. Het enige wat ik nu kan doen is haar even laten afkoelen buiten (waar de trampoline staat), zodat wij even ‘veilig’ zijn. Al gaat dit lijnrecht in tegen het principe van ‘connect before correct’.
Iemand tips die ook rekening houden met de veiligheid van de jongere pleegzus?

Reply
Esther Groenewegen says

Hoi Koeka,

Dank je wel voor je bericht!
Ik snap helemaal dat je bij geweld niet rustig kunt blijven. Wat je wel kunt doen is het geweld benoemen. Ik zie dat jij…. en dan gaat er dat of dat gebeuren. De andere gezinsleden moeten natuurlijk wel veilig blijven. Het is al heel wat dat je bij dingen kapot maken WEL rustig kunt blijven.

Misschien heb je iets aan deze tip. Ik weet niet of deze tip werkt met kleuters, misschien zijn ze er nog te klein voor maar ik deel het toch met je.

Deze tip heb ik van een andere moeder gekregen en ben deze nu zelf aan het gebruiken bij allebei mijn kinderen.

POSITIEF STRAFFEN:

Mijn kinderen vinden het allebei vreselijk om huiswerk te maken. Dit resulteerde in veel ruzie.
Nu heb ik mijn kinderen allebei 6 euro gegeven in muntjes van 20 cent. Die heb ik in een glazen pot gedaan zodat zij dit goed kunnen zien.
Met beide kinderen heb ik afgesproken dat zij dit bedrag mogen houden als zij elke dag een half uur aan hun huiswerk gaan ongeacht of zij huiswerk hebben . Gewoon elke dag er voor kiezen, ga ik het wel of niet doen. Als je er voor kiest om het niet te doen, ook goed, dan geef je aan het einde van de dag 20 cent aan mama. Nu zijn mijn kinderen al ouder dus zij begrijpen het concept geld. Maar misschien kun jij het met knikkers doen of met het stapelen van lego blokjes?
En misschien is een maand veel te lang voor jouw kinderen maar kan je een dag of week doen?
Bijvoorbeeld ze krijgt per dag 10 stenen lego en elk uur dat zij geen geweld heeft gebruikt mag zij een steen op de andere steen zetten. Als het niet is gelukt dan moet zij een steen inleveren. Als het aan het einde van de dag is gelukt dan mag zij het toetjes kiezen of misschien een andere activiteit waar zij blij van wordt.

Ik hoop dat je iets aan mijn tip hebt. Laat je mij weten of het is gelukt? Bij ons is het een super tip geweest. Niet dat de kinderen nu elke dag huiswerk maken, soms kiezen ze ervoor om het niet te doen. Dan vraag ik hen aan het einde van de dag de 20 cent terug. Er is nu veel minder strijd en ze gaan steeds vaker wel uit hunzelf hun huiswerk maken.

Succes Koeka!

Hechte groet,
Esther

Reply
Eva says

Ontzettend veel bruikbare tips gekregen en een prachtig gedicht gelezen.
Wij mogen thuis zorgen voor onze pleegzoon, mijn cadeautje van 6 jaar!
Hij geeft veel en neemt veel.
We zijn echt zoekende naar positief straffen.
En van de bovenstaande tips kunnen we er zeker veel goed gebruiken.

Opvallend vind ik wel het belonen met eten, ik heb juist geleerd om niet te belonen met eten.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Eva,

    Dank je wel voor je reactie op mijn blog ‘Waarom ouderwets straffen voor onze kinderen niet werkt’.
    Ik heb nog even mijn blog nagelezen om te kijken waar ik vertel dat je met eten kunt belonen.
    Misschien ben ik ergens niet duidelijk geweest, dat kan natuurlijk.
    Maar je hebt helemaal gelijk dat je niet moet belonen met eten.
    Maar in dit blog vertel ik dat wij een maaltijd koken als consequentie gebruiken als mijn dochter ongepast gedrag heeft laten zien.
    En daar bedoel ik niet mee dat zij iets te eten krijgt als beloning. Zij mag voor het gezin koken als consequentie.
    Hopelijk heb ik mijzelf nu duidelijker uitgedrukt.

    Fijn dat je mijn tips goed kunt gebruiken!
    En inderdaad, het gedicht is heel mooi!!

    Geweldig dat jij je pleegkind als cadeautje ziet!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Tim says

Als zeer getraumatiseerd kind heb ik dertien jaar geweld meegemaakt van pleegouders en het resultaat is dat je er levenslang mee zit, want we kregen voor alles straf, heel veel fysieke lijfstraffen met stokslagen, geweld met stokken tegen genitaliën, in afzondering moeten liggen weken zonder eten op bed, vernederingen , alles altijd voor straf, er was alleen maar straf alsof je een bordje op je kop had:” ik ben alleen maar strafbaar”, er was geselecteerd op discipline door de kinderenbescherming en alle geweld werd vanuit kinderbescherming toegestaan.Naast fysieke straffen en martelingen was ook psychisch geweld heel gewoon als straf, je bedreigen met je kapot snijden of dat je weg moest, je opsluiten, uren op de grond zitten in je ondergoed, of voor straf uit de hondenbak eten . Vandaar dat ik het zo goed vind dit te lezen. Want al die straffen hielp niet, je bent erna levenslang op zoek naar psychische hulp. De kinderbescherming zou dit blog bericht moeten lezen, zodat ze zien dat het ook anders kan, zonder haat en geweld. Tim

Reply
Caroline Hendriks says

Ik heb even een vraag…zit met mijn handen in het haar…de zoon van mijn man heeft een hechtingsstoornis. Hij is 13 jaar. Nu slaat hij regelmatig mijn dochter van 9 jaar. Zij is best pienter en welbespraakt en overruled mijn stiefzoon vaak met woorden. Hierop begint hij te slaan. Wat is de beste reactie Hierop? Ik zie nl overal dat straffen niet helpt, maar ik kan het ook niet ongestraft laten dat er geslagen wordt. Als mijn dochter degene zou zijn die sloeg zou ik haar nl wel straffen: vroeger naar bed, geen i-pad, geen tv of zoiets. Hopelijk kun je mij helpen! Ik merk dat ik hierdoor ook steeds vaker voor op mijn man ben, omdat hij niets doet.
Groetjes Caroline

Reply
    Esther Groenewegen says

    Beste Caroline,

    Dank je wel voor je reactie op mijn blog en het stellen van deze vraag.
    Soms is het lastig om vragen zoals deze via de reactie box te beantwoorden, daarom ga ik vanaf nu elke vrijdag Live op Facebook om daar vragen te beantwoorden.
    Is het mogelijk voor jou om daar aanwezig te zijn? Dan kan ik je ook wat vragen stellen om je vraag goed te kunnen beantwoorden. Ik kijk er naar uit om je vrijdag op FB te ontmoeten.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Desiree says

Ik zit momenteel in een ruzie met mijn dochter.
Mijn zoontje heeft scouting om 12 uur en mijn dochter paardrijden om 15.00.
Echter is er vorige week een wedstrijd geweest van mijn dochter op zondag en ging haar broertje mee.
Vandaag is er iets van de scouting en schreeuwt ze het hele huis bij elkaar want ze kan dan niet naar paardrijden.
Uiteindelijk is het geescaleerd.
Ik neem nu even een bak koffie en ben uit de situatie gestapt en ga zo proberen wat jij doet.

Even diep ademen en de rust bewaken.

Veranderingen hebben de meeste weerstand.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie.
    Goed zo!
    En inderdaad, veranderingen hebben de meeste weerstand!
    Maar het is mogelijk om nieuwe methoden te implementeren in de opvoeding van jouw kind met hechtingsproblemen.

    Maar jij kunt dit!
    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Anita says

Hallo,
Mijn zoon is 13 en is heel erg manipulatief, hij wil heel vaak aan mij zitten en ik wil dat niet altijd. Dat geef ik dan ook aan maar hij stopt niet. Ik wil echt heel vaak met hem knuffelen en dat doen we ook vaak maar vaak omdat hij zijn zin er in wil hebben. Heb ik even geen zin is het gelijk je houdt niet meer van mij!! En hij kan het niet laten om dan toch nog op zijn manier 100 x aan mij te zitten. Hij zegt wel 100 keer per dag hoeveel hij van mij houdt maar dan moet ik het ook elke keer weer terug zeggen. En doe ik dat niet, zorgt hij er wel voor dat ik het wel uiteindelijk zeg. Ik hou ook ontzettend veel van hem, maar hoe geef ik daar toch een beetje meer een grens aan.

Met vriendelijke groet,
Anita

Reply
    Esther says

    Hoi Anita,

    Dank je wel voor je reactie en je vraag. Wat goed dat je deze vraag stelt, in mijn tweede boek ga ik hier uitgebreid op in. Mijn tweede boek zal later dit jaar uitkomen. Maar ik zal je alvast een tipje van de sluier geven. Onze kinderen gebruiken werkelijk alles om te manipuleren. En dus kunnen ze knuffelen ook als manipulatie-tool gebruiken om de situatie naar hun hand te zetten. Als je duidelijk merkt dat het knuffelen niet een ‘act van liefde is’ maar een manier om jou te manipuleren kun je daar verschillende dingen voor bedenken. Het is lastig om dit allemaal in deze reactie te delen. Ik zou zeggen heb nog even geduld en je kunt het lezen in mijn tweede boek met de titel Als Hechten Niet Vanzelf Gaat.

    Reply
Add Your Reply