Als Hechten Niet Vanzelf Gaat
Sharing is Caring!

Help mijn kind zit in zijn reptielenbrein!

In mijn voorgaande blog heb ik het gehad over het reptielenbrein en dat onze kinderen veel vaker in dit gedeelte van het brein schieten in vergelijking met veilig gehechte kinderen.

Het limbisch systeem

In dit blog wil ik je iets gaan uitleggen over het limbisch systeem, het zoogdierenbrein.

Na het ontwikkelen van het reptielenbrein wordt het limbisch systeem ontwikkeld. Dit gedeelte van het brein zit over het reptielenbrein heen. Het limbisch systeem wordt ook wel het zoogdierenbrein genoemd. In dit gedeelte van het brein kunnen wij emoties en gevoelens ervaren.

Na het limbisch systeem wordt de neocortex ontwikkeld. Dit noemt men ook wel het mensenbrein. Met dit mensenbrein kunnen wij logisch nadenken, plannen, huiswerk maken, problemen oplossen, doelen stellen.
Kinderen met een getraumatiseerd brein schieten veel vaker per dag in hun reptielenbrein dan veilig gehechte kinderen. Dit komt omdat het brein zo geprogrammeerd is tijdens een overdaad aan stress. Veel van onze kinderen zijn daarom altijd hyperalert. Niet te verwarren met hyperactief. Als je weet wat hechtingproblemen zijn kun je duidelijk het verschil zien tussen hyperalert en hyperactief. Bij hyperalert zie je de kinderen constant bewegen om de omgeving in de gaten houden. Bij hyperactief zie je dat het meer om de bewegingen zelf gaat: een ADD- of ADHD-achtig beeld. Als onze kinderen in het primitieve gedeelte van het brein zitten kunnen ze niet leren of een probleem oplossen. Ook is er op dat moment geen goed gesprek met hen te voeren. Dit gesprek zou totaal zinloos zijn. Zij zijn immers vooral bezig met overleven en dit doen zij op de manier zoals die is ‘geprogrammeerd’. Het ene kind zal gaan vechten [schreeuwen], het andere kind loopt weg. En het laatste kind blijft als aan de grond genageld staan en weet niets te zeggen, de bevriezingsmodus. Het is zaak om onze kinderen eerst uit deze modus te halen. Pas daarna kan er weer contact gemaakt worden.

Het is belangrijk om ervoor te zorgen dat onze kinderen zoveel mogelijk uit het reptielenbrein blijven.

Hoe zorg je er voor dat je kind zoveel mogelijk uit dit reptielenbrein blijft?

In mijn vorige blog heb ik al een aantal tips gegeven hoe je kunt voorkomen dat je kind in het reptielenbrein schiet.

Er is nog een andere manier om je kind te helpen om uit dit reptielenbrein te blijven en dat is het limbisch systeem te activeren.

Hoe kun je het limbisch systeem activeren?

Het limbisch systeem kun je activeren door je kind een gevoel van veiligheid te geven. Onze kinderen willen het gevoel krijgen dat zij op ons kunnen bouwen. Het gevoel krijgen dat zij ‘liefdevolle leiders’ als ouders [of verzorgers] hebben. Onze kinderen moeten het gevoel hebben dat wij hen zullen beschermen. Dat zij niet over grote mensen problemen hoeven na te denken en gewoon kind mogen zijn. Een gevoel hebben van: papa en mama hebben alles onder controle, het komt allemaal goed!

 

Een gevoel van veiligheid is de meest belangrijke factor voor je kind om te helen. Dit gevoel van veiligheid moet overal aanwezig zijn: op school, thuis en tijdens therapie. Kinderen moeten omringd zijn door liefdevolle volwassenen die hen kunnen helpen met het onder controle houden van hun gevoelens en de situaties waarin zij zich bevinden.

Het accepteren van je kind. Je moet een manier vinden om je kind te accepteren. Kinderen met hechtingsproblemen hebben een sterke wil daarom hebben zij ook hun eerste moeilijke, onveilige jaren overleefd. We moeten onze kinderen het gevoel geven dat ze goed genoeg zijn. Dat we van ze houden met al hun eigenaardigheden.

We moeten een manier zien te vinden om hun sterkte wil om te buigen en te kunnen gebruiken om later tegen andere kinderen te kunnen zeggen: ‘Ik ga niet in een winkel dingen stelen, en jij kunt mij niet dwingen om dat te doen’. ‘Ik ga geen drugs gebruiken en jij kunt mij niet dwingen om dat te doen’. We moeten ze leren om te vechten tegen het slechte en voor het goede. We moeten in geval van scheiding, adoptie of anderszins ook een manier zien te vinden dat wij de biologische vaders en moeders van onze kinderen kunnen accepteren. Als onze kinderen het gevoel krijgen dat wij hun vader of moeder niet accepteren dan zal het kind voelen; Als jij papa of mama niet lief vindt, dan zal je mij ook wel niet lief vinden’. ‘Ik ben immers een kind van papa en mama samen’.

Op en neer gaande bewegingen. Als je een baby in je armen houdt, begin je de baby als vanzelf op en neer te bouncen. Als een vanzelfsprekend iets, een instinct. Als een baby huilt wat doe je dan? Dan ga je rondjes lopen met de baby in je armen en hups je het kind op en neer in je armen. Ik had mij eigenlijk nooit afgevraagd waarom je dit doet. Net zoals je iemand gaat troosten die pijn heeft, zo hups je baby’s op en neer als ze huilen. Toen ik voor het eerst las dat je het limbsich systeem op deze manier ontwikkelt, was ik daar zeer door gefascineerd. Als dit dan zo belangrijk is voor baby’s waarom wist ik dat dan niet. Waarom wordt dit niet verteld op consultatiebureaus?

Als je met de baby op en neer hupst wordt het limbisch systeem tot rust gebracht en ontwikkeld, zo belangrijk voor alle kinderen, maar in het bijzonder voor getraumatiseerde kinderen.

Als je kind ouder is en te groot om op en neer te wiegen kun je het limbisch systeem op allerlei andere manieren activeren zoals:

De [mini-]trampoline is een geweldige bouncer voor het limbisch systeem. Ik heb er eentje in mijn woonkamer staan zodat mijn kinderen erop kunnen staan als zij daar behoefte aan hebben.

Touwtjespringen is ook zo’n goeie, alleen wie springt er nu nog touwtje buiten? Bijna niemand meer volgens mij.

Mijn dochter heeft heel onbewust een geweldig limbisch activerende sport gevonden: paardrijden. Paardrijden is geweldig voor het tot rust brengen en ontwikkelen van het limbisch systeem! Daarom laten wij onze dochter zo vaak mogelijk paardrijden. Zelf als we op vakantie zijn zoeken wij altijd naar mogelijkheden voor haar om paard te rijden.

Lekker gek dansen met z’n allen in de woonkamer is ook een hele goeie. Wat wij regelmatig doen in de woonkamer is dat één van onze kinderen mag ‘voordansen’. De anderen moeten dan ‘nadansen’ wat de voordanser doet. Super grappig om te doen en de kinderen vinden het geweldig!

Nog zo’n goeie; ga eens huppelen met je kind als je naar de winkel of naar school loopt. Dat is ook een super boost voor het limbisch systeem. Het hoeft allemaal niet zo moeilijk te zijn als je er maar van bewust bent wat het limbisch systeem van je kind nodig heeft. Het hoeft ook niet uren lang per dag maar daar waar je een boost kunt in passen doe dat dan.

Schommelen in een schommelstoel. Als je kind te groot is om op en neer te hupsen kan een schommelstoel een geweldige oplossing zijn. Het beste zijn van die heerlijk, zachte, grote fauteuils. Op zo’n stoel kun je zelfs pubers met hechtingsproblemen nog heerlijk heen en weer bewegen zodat hun limbisch systeem geactiveerd wordt. Als je kind dat prettig vindt, kun je knuffeltijd in het dagprogramma opnemen. Dan weet je kind waar hij of zij aan toe is. Gebruik dat tijdstip dan om samen met je kind in de stoel te gaan zitten. Zorg dat je dan met z’n tweeën bent. Het zou helemaal geweldig zijn als je samen iets gaat eten waar je lekker van kunt genieten, een ijsje of iets anders zoets. Zo kun je bijna de babytijd nog een beetje met je kind inhalen. Iets wat veel kinderen erg fijn vinden. De oudere kinderen zullen dit echter niet willen toegeven. Laat het dan ook jullie geheimpje zijn.

Skippyballen is ook zo’n heerlijk manier om het limbisch systeem te activeren. Wij hebben thuis naast de trampoline een grote bal in de huiskamer liggen. Mijn dochter zit regelmatig om deze bal heerlijk op en neer te bouncen. Daar kan ze ongemerkt haar limbisch systeem mee tot rust brengen en ontwikkelen.

Schommelen is ook zo’n activiteit die het limbisch systeem ontwikkeld. Jammer dat er steeds minder schommels te vinden zijn.

De ouderwetse wip/wap is ook een geweldige manier om kleine kinderen een limbische boost te geven. Zo jammer dat er steeds minder buiten gespeeld wordt. Kinderen zouden er zo veel beter van in hun vel gaan zitten omdat ze ongemerkt allerlei systemen activeren zodat ze beter kunnen leren, problemen oplossen, concenteren enz, enz.

Als laatste wil ik nog deze tip toevoegen:

Een van mijn trouwe lezers van mijn blogs heeft de volgende tip voor in onze hechtings-toolbox: Als haar zoon een woedeaanval heeft stelt ze hem een hele gekke vraag waardoor hij moet gaan nadenken. Door deze niet relevante vraag te stellen wordt je kind gedwongen om met zijn energie naar het mensenbrein te gaan. In het reptielenbrein kun je immers niet logisch nadenken. Antwoord haar zoon op de vraag dan weet ze dat hij uit zijn reptielen brein is en probeert ze rustig verder te gaan met het gesprek. Soms schiet hij weer even terug en dan stelt ze hem weer een niet relevante, gekke vraag.

Ik heb het zelf nog niet geprobeerd maar het lijkt mij een hele logische en goedwerkende tip!

Een andere trouwe lezer van mijn blog schreef mij: ‘het ouderwetse tot 10 tellen werkt ook nog steeds goed voor haar’.

Welke tips zou jij nog met ons kunnen delen om het limbisch sysyteem van onze kinderen te activeren?

Ik kijk uit naar jouw reactie in de daar voor bestemde reactie box!

Laat een reactie achter

46 comments
Jolanda says

Hoi Esther

Mooi stukje weer, gelukkig doen we het per ongelijk al goed 🙂
We hebben thuis een trampoline en een schommel en ik kan onze
pleegzoon gelukkig ook goed “lezen” ik zie aan zijn gezichtsuitdrukking al
dat het ergens niet goed gaat en reageer dan met; je mag wel op je kamer spelen hoor , of je
mag wel even naar buiten….
Jammer genoeg ging het op school van de week weer even mis en is hij daar van de week
weer weggelopen. Dit doet hij dan samen met een jongen uit de klas waar hij zich aan op trekt.
Hun beide zijn de grootste en de stoerste.
Gelukkig komt hij wel weer terug naar de klas als hij afgekoeld is maar ik vind het jammer dat
het überhaupt zo ver komt.
Hij krijgt van de meester dan ook strafwerk mee omdat hij buiten het boekje is gegaan en dit’
begrijpt hij ook wel maar hij leert er niks van in mijn ogen. hij maakt het strafwerk thuis en gaat
vervolgens weer over op de orde van de dag……………..
We hebben natuurlijk wel met hem gepraat en als je dan aangeeft dat je echt niet wil dat hij dat weer
doet dan kan hij dat ook niet laten gebeuren…
Ergens vind ik het moeilijk te begrijpen. Voor ons kan hij dat niet laten gebeuren maar voor zijn meester
doet hij dat niet. Het lijkt wel of hij gewoon schijt heeft aan het gezag op school.
Jammer vind ik het ook dat daar niet een soort van afkoel periode ingelast word door ze bijvoorbeeld
op een trampoline neer te zetten oid, maar die hebben ze niet.
Hoe gaan de andere scholen hiermee om met kinderen met deze diagnose????
Natuurlijk moeten ze net als elk ander kind gewoon luisteren maar zo af en toe als het mis gaat
is het wel fijn als ze kunnen ontspannen alvorens ze op gesprek komen.

liefs Jolanda

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Jolanda,

    Dank je wel voor je reactie op mijn blog!
    Goed bezig daar bij jullie in het gezin!
    Ik kwam er van de week achter dat de trampoline ook heel goed voor mama’s werkt. Er was iets gebeurd waar ik erg van slag door was en ik kwam er maar niet uit. Opeens dacht ik: zal IK eens op de trampoline gaan springen. Ik stuur nou wel altijd mijn eigen kinderen richting trampoline maar volgens mij kan ik nu zelf ook wel een dosis ‘limbisch systeem activatie’ gebruiken. Ik heb eerst de gordijnen maar even dicht gedaan. Toch vreemd om te zien een moeder die op de trampoline staat te springen rond etenstijd. Ik had de wekker van de oven op 10 minuten gezet en de TV aan. Voordat ik het wist was de 10 minuten om en ik voelde mij gelijk een stuk beter. Het werkt dus echt en ook voor mama’s dus!

    Als de leerkracht bij jouw zoon op school iets van hechtingsproblemen zou weten zou hij je kind niet straffen. Getraumatiseerde kinderen en straffen gaan niet goed samen. Ja, dat is even lekker zal de leerkracht denken, dan heb ik niets meer om macht mee uit te oefenen. Ik denk vaak dat de leerkracht maar 1 tool heeft bij niet geaccepteerd gedrag en dat is straffen. Maar er zijn zo veel andere mogelijkheden om juist gedrag van een kind te krijgen.

    1 daarvan is bijvoorbeeld humor. Daar is vaak heel veel mee te bereiken. Sommige leerkrachten begrijpen dit gelukkig.

    Een consequentie geven in plaats van een straf is vaak ook veel beter voor onze kinderen. Straffen zorgt er alleen maar voor dat onze kinderen in hun reptielenbrein of mensenbrein schieten. Echt logisch nadenken over hun gedrag gebeurd daar niet. De leerkracht wil dat het kind gaat leren van de straf maar het omgekeerde gebeurd. In mijn boek Monster in de Klas staan een aantal voorbeelden waar de leerkracht mee aan de slag zou kunnen gaan.
    Ook is het belangrijk dat de leerkracht eerst een vertrouwensband opbouwt met je kind zodat het zich veilig voelt. Is deze band niet opgebouwd dan heeft straffen al helemaal geen zin. Pas als er een gevoel van veiligheid is opgebouwd gaan onze kinderen pas naar hun potentie leren en zich gedragen.
    Hij heeft dus geen ‘schijt’ aan school, hij heeft eerst een gevoel van vertrouwen nodig om zich goed te voelen en zich goed te gedragen. Daar kan hij zelf niets aan doen, dat is nou juist zijn diagnose. Sommige leerkrachten snappen dit en dan heeft je kind weer een goed schooljaar is onze eigen ervaring.

    Onze kinderen liggen niet avonds in bed te denken: ‘hoe kan ik er nou morgen weer een verschrikkelijk dag van maken voor iedereen?’
    Mijn dochter heeft mij nu al een paar maal verteld: ‘mama ik zou zo graag normaal willen zijn net zoals de andere kinderen’
    Alleen kunnen onze kinderen dit niet zelf, ze zijn beschadigd en hebben hulp nodig om dit te leren. Hulp van ons als ouders en hulp van de leerkrachten. Maar dit staat niet op hun voorhoofd geschreven. Alleen het gedrag van onze kinderen wordt gezien. Dat is nou juist vaak het gene waar het mis gaat.

    Reply
Ashley says

@ Jolanda,

Mijn zoon heeft de eerste 3 jaren op regulaire basisonderwijs gezeten. Daarna werd hij overgeplaatst naar speciaal basisonderwijs. Dit wegens zijn leer vermogen en zijn gedrag. Na 3 jaar op de SBO, werd hij terug gestuurd naar het reguliere basisonderwijs om daar nu zijn laatste 2 basisschool jaren door te lopen. Dit ondanks dat er tijdens een oudergesprek werd gezegd dat ze hem op het SBO zouden houden voor zijn gedrag. Maar nieuwe wetten en regels braken aan.

Nu wil ik graag zeggen, (afgezien van al die wijzigingen) dat hij 3 leerkrachten heeft. Met maar eén van ze heeft hij een vertrouwensband opgebouwd. De andere 2 die speelt hij uit, is hij brutaal tegen. Maar de grenzen worden gelukkig niet overschreden… (2x waarschuwen en anders wordt hij wel ff op een andere plek neergezet om te gaan zitten..dat is er niet van gekomen)
Ik mag blij zijn dat de school open is en dat ze regelmatig in gesprek gaan met mij of hem. Vooral omdat ze dan weer ff op de hoogte worden gebracht en er een korte lijn is. Leerkrachten weten dat hij een hechtigings probleem heeft… en naar mijn idee gaan ze er goed mee om.

Ik weet niet of je hier iets aan hebt, maar wilde het toch graag ff delen…

Gr. Ashley

Reply
Jolanda says

Wat fijn dat jullie gereageerd hebben 🙂
Het boek monster in de klas heb ik online gestuurd en uitgeprint meegegeven naar school.
Of het gelezen is ,is mij niet bekend.

Over het algemeen gaat het gelukkig ook wel goed op school en zijn het uitspattingen. Ik ben ook met zijn voogd en pleegzorg in gesprek aangezien ik denk dat hij op deze school niet echt op zijn plek zit. Natuurlijk heeft hij fratsen, maar hoe kan een kind nu “normaal” gedrag aanleren als hij tussen kinderen zit met autisme en ADHD. Niks ten nadelen van deze kinderen hoor! Helemaal niet zelfs. Maar hij heeft dit niet en hij kan er ook niks mee. Ik denk dus dat hij er niet tussen past. Ook zou ik hem niet op de school willen hebben van mijn jongste zoon aangezien de klassen daar erg groot zijn. Hier zou hij verzuipen. Ik vind het gewoon erg lastig om te zoeken naar een juiste plek waar hij kan groeien. Dit is natuurlijk voor iedereen anders en nogmaals ik heb niks tegen verschillende soorten onderwijs en kinderen! Ik vind alleen dat het kind naar de school zou moeten kunnen gaan die bij het kind past. En voor sommige kinderen is dat speciaal onderwijs, maar ook dit onderwijs heeft verschillende takken.
Kortom…. het blijft lastig!

Om nog even terug te komen op zijn meester… over het algemeen gaat het heel goed, hij praat ook wel goed met hem. Maar op sommige momenten zie ik “foutjes” om het zo maar te zeggen en daar gaat het dus ook mis… Dit kan bij deze kinderen niet want dit begrijpen ze niet. Niet dat ik nooit in de fout schiet want we zijn allemaal mensen en we zijn het allemaal wel eens even helemaal beu 🙂

Voorlopig maar eens het gesprek aangaan met de orthopedagoog op school om te horen hoe deze erover denkt…. we wachten af en doen ondertussen maar gewoon ons best!

Nogmaals heel fijn de reacties hierboven!
Samen weten we meer dan alleen en ik zit er ook nog maar net in… (al is het voor mijn gevoel al een behoorlijke tijd ) 😉

Groetjes Jolanda

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Jolanda,

    Wat goed dat je het e-boek hebt doorgestuurd en uitgeprint.
    En nu maar hopen dat de leerkracht het gaat lezen.

    Een juiste plek zoeken voor onze kinderen is zeker lastig. Eigenlijk passen ze niet goed op ‘gewoon’ onderwijs en ook niet goed op ‘passend’ onderwijs. Wij hebben in de loop der jaren eigenlijk alles wel gehad en eigenlijk was nergens DE ideale plek. Ik denk dat het voor iedereen puzzelen blijft. Vooral met al deze bezuinigingen van de afgelopen periode. Mijn dochter heeft het nog een poosje gered op ‘gewoon’ onderwijs. Dat was in de tijd dat er nog geld was voor een aantal uren per week ambulante begeleiding. Deze hulp werd langzaam weg bezuinigd. En daarmee ook de redelijk positieve resultaten van mijn dochter.

    Ik vind het geweldig om te lezen dat zijn meester het over het algemeen nog goed doet. En inderdaad fouten maken we allemaal. Als je maar met de leerkracht in contact kunt blijven over je kind en dat je het gevoel hebt dat de leerkracht je in ieder geval een beetje begrijpt.

    Reply
Mariska says

Hoi Esther,

Een helder verhaal weer. De dame die ons eerde begeleidde vanuit de adoptienazorg had ons ook al eea uitgelegd over de verschillende breinen. Erg interessant. Maar…wat ik me toch echt afvraag..er zijn grenzen in je gedrag. De laatste weken slaat, schopt en scheldt onze dochter van 7 om het minse of geringste. Ik begrijp je verhaal heel goed en herken het ook. Maar feit is wel dat ik me niet laat slaan of schoppen. Dus straffen we, althans, voor zover mogelijk. Ze mag dan bijvoorbeeld die dag niet op de I-pad, nadat we haar duidelijk hebben uitgelegd, dat niet slaan en schoppen 1 van onze huisregels is en dat niemand in huis dit doet, omdat we allemaal van elkaar houden etc. Dus wat zouden we anders kunnen doen dan dit? Ze moet toch weten dat bepaalde dingen niet kunnen?
Tips zijn van harte welkom!!
Dank alvast daarvoor en zet m op motregen Esther met de lezing!
Groet Mariska

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Mariska,

    Dank je wel voor je reactie.
    Ongepast gedrag blijft ongepast en onacceptabel gedrag natuurlijk laat dat duidelijk zijn.
    Maar soms kunnen we vast zitten in oude patronen en denken wij dat wij onze kinderen iets moeten ontnemen zodat zij leren van de situatie. Maar is dat eigenlijk wel zo? We straffen immers steeds op dezelfde manier, maar het ongewenste gedrag blijft bestaan. Als onze dochter ongewenst gedrag heeft dan wordt zij daar natuurlijk op aangesproken. Maar daar koppelen wij een consequentie aan in plaats van een straf.

    Ik zal een voorbeeld met je delen:
    Onze dochter werd op school door een meisje gemanipuleerd dat zij geld mee moest nemen van thuis en dit aan haar moest geven. Mijn dochter had niet veel aansluiting op deze school, dit meisje was haar enige ‘vriendin’. Dit resulteerde dus in geld wegnemen van ons. Natuurlijk totaal onacceptabel gedrag. Nu hadden wij haar een grote straf kunnen geven bijvoorbeeld 3 maanden geen telefoon of Ipad. Maar wat wij hebben gedaan was een lijst gemaakt met klusjes en voor elk klusje een bedrag afgesproken. Bovenaan de lijst stond het bedrag wat zij had weggenomen van ons, daaronder de verschillende klusjes met de verschillende bedragen. Bijvoorbeeld de auto uitzuigen 2,00 euro. Lege flessen weg brengen 1,50. Op deze manier heeft zij haar ‘straf’ uitgezeten.
    Misschien zou je zo iets ook kunnen bedenken voor je dochter. Ik ken jouw kind en haar situatie natuurlijk niet maar je kan bijvoorbeeld elke keer dat zij jou pijn doet haar ook klusjes voor jou kunnen laten doen. Helpen bij het eten koken, stofzuigen, de tafel dekken ik noem maar iets. Dit zijn sowieso dingen die fijn zijn om je kind te laten oefenen. Op deze manier voelen zij zich ook meer onderdeel van het gezin doordat zij er toe doen.
    Voor mijn dochter is het wel heel fijn als ik dingen visueel maak. Ik maak dus een ‘overeenkomst’ die ik aan de binnenkant van de kast plak. Zo is het voor haar heel duidelijk wat er nog moet gebeuren en wat ze zelf nog kan doen.
    Als je dochter andere gezinsleden pijn doet kan ze klusjes doen voor de gene die ze pijn heeft gedaan. Ik weet dat veel therapeuten in Amerika met deze behandelmethoden goede resultaten behalen. Voor ons is het een fijne manier van opvoeden en het heeft voor meer rust gezorgd.
    Wat we ook wel eens doen is aan onze kinderen zelf vragen wat zij nou een gepaste consequentie vinden. De grap is dat zij zelf vaak met gepaste consequenties komen waar jij zelf ook al aan had zitten denken.
    Wat een gepuzzel allemaal hè met dat opvoeden en dan helemaal met het opvoeden van onze ‘bijzondere’ kinderen.

    Ik ben heel benieuwd of je iets hebt aan mijn tips. Hou je mij op de hoogte? Dat zou ik fijn vinden!

    Reply
      Mariska says

      Hoi Esther,

      Dankjewel voor je reactie. Wat ik me afvraag: wat doen jullie als jullie dochter weigert een klusje te doen? Helpen doet m’n dochter graag, dus dat zal ze 1, 2 keer doen. Maar de derde keer dus niet, dat weet ik zeker, daar heeft ze dan gewoon geen zin meer in. Lastig wat je dan doet? Hoop dat het vandaag goed gegaan is, de lezing!
      Groetjes mariska

      Reply
        Esther Groenewegen says

        Hoi Mariksa,

        Goeie vraag, moeilijk om daar zo 1,2,3 antwoord op te geven. Ik heb daar wel een aantal trucjes voor maar het hangt zo af van de situatie. Wat ik soms doe en dit klinkt misschien heel erg kinderachtig. Als mijn dochter een klusje weigert dan zeg ik daar op dat moment niets van. En dat is grappig om te zien want daarmee verbaas ik haar natuurlijk. En laat het dan zo. Als we vervolgens gaan eten zet ik drie borden op tafel en schep voor 3 mensen op.
        ‘Heee, waarom krijg ik geen eten?’ is dan de opmerking.
        Dan zeg ik: ‘We leven hier met z’n vieren en we moeten allemaal onze klusjes doen, jij ook. Als je mama dan vervolgens niet wilt helpen mag je zelf je eigen bord met eten gaan pakken in de keuken’. Ik word dan niet boos en blijf gewoon met haar praten. Heel vaak gaat ze dan na het eten toch nog haar klusje doen. En daar beloon ik haar dan weer voor met een dikke knuffel: ‘Dank je wel lieverd voor het helpen!’

        Mijn lezing is echt goed gegaan, ik heb echt de zaal kunnen raken met mijn persoonlijke verhalen over hechting. Zo fijn om dat te kunnen doen! En ik was niet eens heel erg zenuwachtig. Wel gespannen natuurlijk maar het voelde heel fijn en veilig in de ruimte. Echt voor herhaling vatbaar wat mij betreft!

        Reply
          Mariska says

          Ow super, wat fijn om te lezen! Je kunt trots zijn op jezelf! Bedankt weer voor je tips. Ik neem aan dat er dus ook wel momenten zijn dat je dochter haar klusje alsnog niet doen, maar dan blijf je denk ik de dingen inzetten zoals je noemde. Geen bord op tafel, etc. Ga er s goed over nadenken. M’n dochter is ook pas 7….ga iig een planbord aanschaffen, jij noemde een bepaald merk Esther? Wellicht ga ik dit combineren met schema met soort beloning als ze 3 dagen niet geslagen en gegild heeft. Probeersel. Is wellicht ook niet helemaal handig…? We zijn momenteel volop in behandeling bij yulius, ben zo benieuwend wat hieruit komt……groetjes Mariska

          Reply
          Esther Groenewegen says

          Hoi Mariska,

          Het merk wat ik noemde was Brepols REF 805. Er zijn heel veel planborden, ik zou zeggen zoek er eentje die bij je kind past. Voor Yasmine is deze fijn omdat hij overzichtelijk is. Wat zij er fijn aan vindt is dat zij het hele jaar gelijk voor zich heeft. De kalender is van karton. Ik koop de kalender 2 maal zodat zij het hele jaar in 1 keer kan zien. Hij is verder helemaal niet mooi, het is een kantoor kalender. Ik plak de twee kalenders onder elkaar aan de zijkant van de kast. Mijn dochter staat er elke dag wel even op te kijken. De borden van het Kruitvat heb ik ook in huis gehad. Maar op een of andere manier vond mijn dochter daar geen houvast aan. Misschien omdat deze borden voor 1 week zijn. Probeer het uit zou ik zeggen.

          Het project met de klusjes werkt natuurlijk niet in 1 keer. Het is echt een proces wat een hele poos kan duren.
          Ik weet wel dat onze kinderen anders reageren met beloningen. Mijn dochter was totaal niet gevoelig voor beloningen. Maar het is het proberen waard. Toen mijn dochter nog klein was had zij geen goed gevoel van ‘oorzaak & gevolg’. Daarom werkte de beloningen bij haar niet goed, ik heb heel wat stickers, knikkers en andere trucjes bedacht maar voor haar werkte deze niet. Alsof zij daar niet gevoelig voor was of omdat zij het ook niet zo goed begreep. Voor ons lijkt het simpel maar er komt toch nog heel wat inschattings-werk bij kijken. Dat vermogen had mijn dochter toen nog niet. Maar ik ken jou dochter niet dus wie weet.

          Wat fijn dat je bij Yulius in behandeling bent. Ik vind Yulius een ontzettend fijn instituut! Wij voelen ons ook zeer bevoorrecht dat wij door de mensen van dit instituut zo geweldig geholpen worden. Zonder dit instituut zouden wij er heel anders voorstaan. Hou je mij op de hoogte? Dat zou ik fijn vinden!

          Warme groet,
          Esther

          Reply
Ashley says

@ Jolanda
Ik begrijp idd het “probleem” rondom een SBO of een regulaire basisonderwijs. Mijn zoontje zit nu ook in een klas met wel meer als 30 kidsz… maar ze geven wel gestructureerd les. In die zin, zijn er 3 “aanpakken”
In pak 1 krijgen ze in een zeer klein groepje soms alleen maar met z’n 2 of 3, extra uitleg.
In pak 2 krijgen ze normale uitleg
In pak 3 krijgen ze te horen wat ze moeten doen, en kunnen ze zelfstandig aan de slag.
Mijn zoontje krijgt in aanpak 1 en aanpak 2 instructies, erg fijn want hij komt eingelijk best goed mee met de klas.

Anderzijds, zijn er bij mij in de omgeving meerdere scholen, en door daar naar te kijken, zou het ook mogelijk zijn hem op school te zitten met minder klasgenoten (stuk of 15 á 18 kidsz). Misschien is dat bij jou ook in de buurt?

En ik denk dat meesters anders zullen reageren, als juffen…
Ben je inmiddels al in gesprek geweest met de orthopedagoog op school?
Enne, ik ben al vanaf groep 1 bezig geweest voor mijn zoon… hij zit nu in groep 7 😉 dus er is nog hoop,
hahah.

Gr. Ashley

Reply
Ashley says

Esther,
Wat fijn te horen dat de lezing geven jou zo goed is bevallen. En voor herhaling vatbaar, nou toppie zeg!

Goed gedaan Esther, je bent een topper en een kanjer!

Gr. Ashley

Reply
Ashley says

@ Mariska,
Bij de kruidvat ia een magneetbord in de aanbieding…Misschien iets voor je… je zei dat je dochter 7 is.. er is ook een variant van Princess bij kruidvat en ook bij zeeman of action heb ik ze gezien…

Reply
Jolanda says

@ Ashley

Vorige week was de week niet zo best begonnen. Maandag en dinsdag weggelopen op school met het nodige ongewenste gedrag. Voor hem en zijn omgeving behoorlijk heftig geweest.
We hebben het er thuis druk mee gehad maar met de nodige sturing en afspraken is het woensdag een stuk beter gegaan en vrijdag zelfs geweldig. Wel weer in gesprek geweest met de gezinsvoogd die aan het proberen is een afspraak te maken met de orthopedagoog op school….. jammer genoeg gaat dat niet zo snel als ik zou willen. Hopelijk horen we er vandaag meer over!
We willen hem graag helpen en thuis gaat het gelukkig goed…. nu de structuur op school nog.
We zijn druk bezig met zoeken naar de juiste oplossing voor hem en er eventueel begeleiding naast aan het zoeken voor hemzelf. Maar ik denk dat die niet gaat helpen zolang school niet veilig is (in zijn beleving) word dus nog vervolgd….

Gr Jolanda

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Jolanda,
    Wat vervelend dat de week niet fijn is begonnen. Hopelijk snel een afspraak met de orthopedagoog op school. Wat fijn dat het thuis wel goed gaat. Zou je op een rustig moment, als je zoon niet in zijn reptielenbrein zit, dingen aan hem kunnen vragen?
    Bijvoorbeeld: ‘wat maakt het dat jij’…
    Of: ‘hoe komt het dat jij ervoor kiest om’…
    Wat bij ons helpt is om er op een rustig moment over te praten. Wat voor ons fijn werkt is het gebruiken van een ‘praatstok’. Wij hebben een stok van het strand en een glitter stok die we gebruiken. Ik weet dat onze kinderen het fijn vinden als we op deze manier met hen praten. Als ze namelijk de praatstok in hun handen hebben voelen zij de rust en de veiligheid om ruimte in te nemen. Ze weten dan dat ze niet worden onderbroken in hun verhaal. Iets wat wij in het verleden wel steeds deden.
    Waarom voelt je zoon zich niet veilig?
    Andere vragen die je zou kunnen stellen zijn:
    ‘Zou jij je gevoel van onveiligheid op school een cijfer kunnen geven?’
    ‘Hoe kunnen wij ervoor zorgen dat jouw gevoel voor veiligheid op school een 10 wordt?’
    Misschien komt hij dan zelf met een oplossing die voor iedereen goed haalbaar is.

    Heel veel sterkte!
    Fijn dat je deze dingen met mij deelt op mijn blog!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Ashley says

@ Jolanda,

Wat vervelend te horen dat je zoontje van school is weggelopen. Zo herkenbaar, want dat heeft die van mij ook meerdere keren gedaan. Ook vanuit huis is hij vaak weggelopen… erg vervelend, want de politie maakt iedere keer een zorgmelding richting “Veilig Thuis” …
En het blijft dan erg moeilijk, om dit gedrag te negeren, het is goed dat er afspraken gemaakt zijn. Weet wel, dat hij vast in herhaling zal vallen… en dan wederom een gelegenheid zal vinden om weer weg te lopen. Ook dan blijven wij (als moeder zijnde) weer afspraken maken en herhalen. En onthoud, het is niet persoonlijk, het ligt aan het “hechtingsmonster” in zijn hoofdje.

Ik vindt het wel zeer vreemd dat het allemaal zo lang duurt voor je eindelijk in gesprek kan met de orthopedagoog op school. Vooral omdat ze op dit moment, de meeste tijd doorbrengen op school. Ik weet ook niet of wij zo iemand op school hebben. Er is wel een maatschappelijk werker en een intern begeleider. Ik hoop echt dat je vandaag meer duidelijkheid hebt mogen ontvangen.

Ik vind het erg knap van je, dat je op zoekt bent naar een goede oplossing, en dat je het geduld blijft opbrengen! Misschien is PMT ook iets, want wat hij daar leert kan hij ook op school toepassen. Al zijn het maar kleine dingen.

Good luck,
Gr. Ashley

Reply
Jolanda says

…Nog geen nieuws onder de zon. Wel is het gisteren weer heel goed gegaan.
Natuurlijk praten we met hem. Hij doet dat weglopen overigens niet alleen.
Er zit een jongen bij hem in de klas waar hij stiekem een beetje bang voor is maar die
hij toch ook wel heel erg stoer vind. Zover ik gisteren van hem begreep is deze jongen
voor de rest van het jaar geschorst. Ik vind dat dubbel… voor de ouders van die jongen
natuurlijk heel erg vervelend… maar het zou onze pleegzoon wrs heel veel rust gaan geven.
Momenteel is de leerkracht druk bezig met alle positieve dingen zoveel mogelijk te benadrukken
We komen om in de “knapkaartjes” 😉 hahaha
Ik weet dat het positieve gedrag ook weer tijdelijk kan zijn maar hopelijk duurt het weer even. 🙂
Wel wil ik natuurlijk nog steeds een gesprek aangaan dat ze op de momenten dat het niet goed gaat
ze hem ook kunnen helpen.
Praten gaat prima met hem als hij rustig is. Alleen hij weet t vaak zelf ook niet.
Als hij moe is, is het wel veel erger dan als hij uitgerust is. En rondom bezoeken met moeder
die toch wel heel leuk zijn maar ook veel energie kosten is hij ook veel prikkelbaarder.
Hij snapt ook prima wel keuzes hij wel maken moet maar het lukt hem gewoon niet altijd.
Een hele lange adem dus en hopelijk kunnen we de aankomende tijd weer even opladen 🙂

Gr Jolanda

Reply
C. says

Hoi,
Ik heb ook een kind met hechtingsproblemen van de gedesorganiseerde soort. Met interesse lees ik over het niet straffen en de alternatieven. Ook bij ons werkt belonen niet echt. Zijn gedrag was erg agressief (slaan, in je gezicht spugen) . Het enige waardoor hij stopte was straffen door speelgoed weg te gooien. Dit is in vijf jaar nu drie keer gebeurd. Bij drie zwarte stippen gebeurt dat. Daarnaast hebben we geprobeerd om het straffen te verminderen, door groene stippen te introduceren inplaats van zwarte stippen. Groene Stip is Speelgoed drie dagen weg en door goed gedrag terugverdienen. De groene stippen werken nu bijna net zo goed als de zwarte stippen.
Verder hebben we bij dit agressieve gedrag toen hij rustig was afgesproken waar hij rustig van wordt. We hebben benoemd dat groen rustig is, bij stress oranje gedrag helpen we hem om weer rustig te worden door time out ( geen straf) even afleiden, iets doen waar hij weer groen van wordt, rood ( dan heeft hij zichzelf niet in de hand ( reptielen brein) proberen we zo ten alle tijde te voorkomen. Door zijn reacties in lichaam en gedrag veel te benoemen hebben we hem geleerd wat oranje en groen is. Zo kan hij al aangeven, ik ben oranje van binnen en groen van buiten als iemand een negatieve opmerking maakt. Echt knap van hem. Als hij iets spannends heeft gaan wij nog steeds mee om te zorgen dat hij groen blijft. Door bij oranje hem even bij ons te halen. Dat vindt hij als hij te oranje is niet fijn, ben je precies op tijd dan is het goed. Hij is negen. Het reguleren van de stress en het niet luisteren gaat toch steeds iets beter. We willen ook liever naar geen straf, dus meer klusjes en dat afwachten wil ik wel proberen. Hij krijgt nu ook wel consequenties van gedrag, als hij dat niet wil doen, blijft mijn man (ik ben niet geduldig genoeg) gewoon staan en wacht net zolang tot dat hij het doet. Hij mag dan niet iets anders, dus na een tijd is het zo vervelend en saai dat hij het toch doet.
Dit alles kort samengevat toegepast bij echt grenzeloos onacceptabel gedrag.

Als ik nog iets moet toelichten hoor ik het graag.

Reply
    Jolanda says

    Ik denk dat iedereen een manier zoekt die het beste past bij het kind. De ene is gevoelig voor het een en de andere voor het ander. Wij zoeken ook wat het beste past bij bepaalde gedragingen. Boos worden heeft idd erg weinig zin. Dingen wegnemen die hij heel graag heeft en terug laten verdienen werkt hier vooralsnog het beste.

    We hebben vandaag een gesprek gehad op school. Hierin geeft de orthopedagoog aan dat zijn meester de enige is die tot onze pleeg zoon doordringt op het moment dat hij “kortsluiting” heeft.
    Dat is op zich wel fijn om te horen.
    Tevens hebben we besproken om hem ook met behulp van therapie te gaan helpen.
    Het is weer even bellen en afwachten dus maar we gaan er ook op die manier binnenkort mee aan de slag…………..

    Gr Jolanda

    Reply
      Esther Groenewegen says

      Hoi Jolanda,

      Je hebt gelijk boos worden heeft weinig zin.
      Dingen weg nemen werkt voor ons ook soms. Toch wil ik daar niet te veel van gebruik maken bij onze dochter. Alhoewel ik soms echt wel denk: ‘En nou krijg je een half jaar geen telefoon, ipad of laptop meer’. Zo boos ben ik dan omdat ze weer een aantal dingen stiekem heeft gedaan.

      Ik ben altijd zo van slag als ik er weer ergens achter kom. Ik voel mij dan zo in mijn vertrouwen geschaad. Zo bedonderd door mijn eigen kind. Al mijn zorgen komen dan weer naar boven. Gaat het wel goed komen met mijn meisje als ik er niet meer ben om haar te beschermen?

      Voor mij is het heel makkelijk om mijn ‘macht’, te gebruiken om deze apparaten weg te nemen maar wat doe ik dan met ons zo kwetsbare band die langzaamaan is opgebouwd? Daar worstel ik dan zo mee. Hoe ga jij daar mee om?

      Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi C,
    Dank je wel voor je reactie!

    Goed hoe jullie het doen met die kleuren. Zo zie je maar dat we elkaar kunnen helpen met mijn blogs.
    Van wie hebben jullie dit geleerd? Is er misschien een website van?
    Wat goed dat jij je man kunt vragen om de dingen te doen die jij lastig vindt. Ik heb ook het geluk dat mijn man veel geduldiger is dan ik. Op moeilijke momenten kan ik ook op hem terug vallen.

    Hele goede tip dat van afwachten. We moeten echt manieren zien te vinden dat onze kinderen uiteindelijk gaan leren dat zij opdrachten gewoon moeten uitvoeren. Daarmee leren ze hoe het later ook zal gaan in de ‘grote mensen wereld’. Hoe we onze kinderen ook corrigeren, het meest belangrijk is dat wij ze niet in hun reptielenbrein laten schieten. Als zij daarin schieten leren ze niet van hun straf en worden zij alleen maar herinnerd aan de periode dat de omstandigheden niet veilig voor hen waren. “Boos worden is dus uit den boze”… Maar gelijkertijd de meest moeilijk opdracht. Onze kinderen weten feilloos onze pijnplekken te raken zodat je voordat je het weet toch weer geraakt wordt en daarop reageert.

    Dank je wel voor je tips!
    Esther

    Reply
Ashley says

@ Jolanda,
Wat een verhaal, hij liep dus weg met een klasgenootje. Ergens begrijp ik je, maar vraag me dan ook af hoe een kind de rest van het schooljaar geschorst kan worden. Bedoel, ze zijn toch leerplichtig?
Maar wat geweldig van die leraar joh, soms moeten ook hun er ff vaker op gewezen worden. Dus goed bezig! Fijn dat het praten goed gaat als hij rustig is, helaas is dat bij ons niet zo het geval. Working proces.
Mijn zoon stuur ik wel regelmatig naar boven, maar wel nadat ik hem heb gezegd dat ik zie dat hij moe is. En dat een beetje rust op zijn kamer vast prettig zal zijn.
Ik hoor graag verder hoe of wat.

@ C.
Hoi, zo te lezen heb je al best wat positieve stappen gemaakt! Fijn, wij werken hier met “stoplicht” kleuren. Of proberen dat in ieder geval, haha. Maar blijven herhalen, en wie weet.
Ga zo door,

Gr. Ashley

Reply
    Jolanda says

    In het gesprek hebben we het nog over die andere jongen gehad. Hij is niet de rest van het schooljaar geschorst. Dan heeft hij verkeerd begrepen. Binnenkort komt hij dus terug op school.
    Ze gaan proberen om onze pleegzoon voor die tijd duidelijk te maken zijn eigen keuzes te maken. Zodat dat andere kindje zich niet meer gesterkt voelt in zijn gedrag. Ik ben alleen bang dat dat teveel gevraagd is. En hij dat niet kan.
    We zullen moeten afwachten. Wel zijn we bezig om een afspraak te krijgen op de poli in Barendrecht. Ik begreep dat ze met een wachtlijst zitten dus ik hoop dat deze niet te lang is.

    Wat lastig dat je thuis niet kan praten met jullie zoon.! Wij hebben eigenlijk redelijk veel geluk. Onze pleegzoon haalt het niet in zijn hoofd zo uit zijn stekker te gaan thuis. Waar dat aan ligt weten we ook niet. Ik hoop voor jullie dat er meer rust komt binnen jullie gezin. Afkoelen omdat hij moe is lijkt me prima. Maar wel frustrerend als je niet tot hem door lijkt te dringen. Ik heb begrepen dat sommige kinderen op de medicatie worden gezet om de scherpe randjes eraf te halen. Maar daar heb ik me nog niet in verdiept….

    Gr Jolanda

    Reply
      Esther Groenewegen says

      Hoi Jolanda,

      Wat bij mij in mij op komt is het verschil tussen de Kalender-leeftijd en de Emotionele-leeftijd.

      Die liggen bij onze kinderen vaak een stuk uit elkaar. Waarschijnlijk is de kalenderleeftijd van je zoon oud genoeg om daar iets in te leren. Zijn emotionele leeftijd ligt misschien een stuk lager dat je dit nog niet van hem kunt vragen. Dat is dan te hoog gegrepen voor hem.

      Ik weet van mijn eigen dochter dat zij niet weerbaar is in deze situaties en zij is 15!!!
      Haar emotionele leeftijd is in die situaties 1/3 lager dus rond de 6. Daarom weet ik dat ik in contact met andere kinderen haar veel lager moet inschatten. En haar dus niet de dingen kan laten doen die andere meisjes van 15 doen.
      Als zij bijvoorbeeld naar de film wil met een vriendin dan ga ik mee naar de film. Ik zorg dat ik ze veilig afzet bij de film, meestal ga ik zelf dan ook naar die film. Of ik zorg dat ik er weer sta als de film af is. Haar alleen naar de stad laten gaan en de film is vragen om onveilige situaties.

      Ik hoop dat je iets hebt aan mijn commentaar.

      Esther

      Reply
    Esther Groenewegen says

    Ashley,
    Wat fijn dat je zo betrokken ben met andere moeders op mijn blog, dit had ik nou voor ogen toen ik de moed had verzameld om dit blog te beginnen. Een community creëren waar moeders onderling elkaar kunnen steunen en adviseren. Thanks Ashley!!!

    Reply
Jolanda says

@ Esther

Daar zijn wij ons heel erg van bewust hoor van die leeftijd. Hij is emotioneel niet ouder dan 3. Daarom weet ik nu al dat wat ze op school willen proberen niet gaat werken. De lat word te hoog gelegd en daardoor word hij overvraagd en komt er nog meer van dit gedrag omhoog. Dit is ook aangegeven maar ergens lijken ze dit op school geloof ik niet te snappen wat erg frustrerend is…..
Maar een andere school is haast niet haalbaar met het gedrag dat hij nu heeft op school.
We hopen dus maar dat we snel op de poli terecht kunnen en dat deze personen dit ook aan gaan geven op school.

Het commentaar en de tips hier en de verhalen die hier geschreven worden zijn erg prettig.
Al heeft ieder kind natuurlijk een eigen gebruiksaanwijzing. …. Bedankt allemaal!

Fijne en ontspannen paasdagen gewenst!

Gr Jolanda

Reply
Jolanda says

@ Esther

Ik had je reactie door de andere reactie s die er stonden niet gelezen. Dat stukje Hoe ik er dan mee omga…..

Bij ons thuis gaat t heel goed dus ik heb er ook moeite mee om hem thuis te straffen met dingen die hij op school doet omdat ik eigenlijk vind dat dat op school opgelost moet worden.
Toen ik laatst de tv en computer verboden had heb ik dat op een rustig moment verteld.
Luister : ik wil jou niet straffen omdat je op school bent weggelopen maar ik wil jou wel kunnen vertrouwen dat je op school blijft. Je kunt ons ook vertrouwen als wij iets beloven.
Daar was hij het wel mee eens. Dus wij willen met jou afspreken dat als je nog een keer weg loopt op school dat je dan geen televisie mag kijken en niet mag computeren. Dat vond hij een prima straf.
Helaas moesten we het de volgende dag al toepassen.
Dan praten we ook weer op een rustig moment met hem. Wat hadden we gisteren afgesproken over het weglopen? …Hij wist ons feilloos te vertellen welke straf hij nu had. Alleen snapt hij niks van een week want tijdsbesef heeft hij niet. Dus we hebben afgesproken dat als hij de dag erop niet zou weglopen hij de volgende dag een half uur tv mocht kijken en of computeren totaal. En dat er met elk knapkaartje er 10 minuten bij kwam. En dat als hij het die dag erop weer zo goed zou doen…een uur mocht. Dat heeft hem in de klas gehouden die week. We benadrukken sterk dat we niet boos zijn maar dat hij zich wel aan de gemaakte afspraken houden moet. Dat doen wij immers andersom ook.
Dat begrijpt hij heel goed. En verder sturen en helpen we hem dan die dagen met keuzes maken wat hij dan wel kan gaan doen want dan is hij best van slag 🙂 dus een half uurtje met de lego en even buiten op de trampoline, meehelpen koken enz… We moeten hem wel bezig houden om hem niet te laten verzanden. Dus tja duidelijk en eerlijk zijn en je vooral niet schuldig voelen denk ik….al is dat laatste niet zo makkelijk gedaan als gezegd.
We geven zo n straf niet ineens uit het niets. Als hij hier iets doet waar ik op dat moment erg boos van word stuur ik hem ook even naar zijn kamer omdat ik weet op dat niks te bereiken met mijn emotionele boosheid….dan kunnen we beide even rustig worden en ik logisch nadenken 😉 het blijft moeilijk iemand als een 3 jarige te moeten zien als hij al 8 is en zich af en toe ook zo weet te gedragen.

Groet Jolanda

Reply
    sandra says

    Hoi Jolanda, ziet de leerkracht zijn gedag veranderen voor dat het ongewenste gedrag start. Zo ja dan kan het een optie zijn hem even uit de situatie te halen. De leerkracht van onze pleegdochter had hier een afspraak over met de directrice. En stuurde haar dan even naar de directrice om papier weg te gooien of zo. Dan moest ze even lopen en mocht ze even papier verscheuren. Daarna ging het meestal weer.groetjes Sandra.

    Reply
Barth Ravache says

Beste,

Ik ben alleenstaande pleegpapa van momenteel 3 pleegkinderen. De jongste is 4, de oudste 14. Ik ben er vrijwel van overtuigd dat de oudste ook te kampen heeft met een hechtingsstoornis. Woede-aanvallen, zeer agressief gedrag naar zijn broer van 12 toe, ontzettend egoïstisch, enz. Hoewel hij ook zeer fijne momenten heeft! Een schat van een kerel, zolang hij geen aanval doet. Vanuit de dienst pleegzorg heeft men mij nu aangeraden om hem ter observatie te laten opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis. Ikzelf ben daar niet zo voor te vinden. Hij is sinds een half jaar bij mij geplaatst en heeft al meerdere plaatsingen achter de rug. Het feit dat hij het momenteel zo moeilijk heeft, geeft voor mij aan dat hij zich aan het hechten is, wat dan op zich weer een goed teken is. Is het raadzaam om een kind met deze problematiek voor 2 maanden op te nemen en uit zijn vertrouwde omgeving te nemen? Ik probeer dit tegen te houden omdat ik twijfel of dit doeltreffend is, maar ik weet niet hoelang ik nog zelf zal kunnen beslissen. Ik begrijp dat men vanuit de dienst pleegzorg ook kijkt naar de veiligheid van de andere kinderen, maar hoe dan ook lijkt dit me niet de beste oplossing voor hem. Heb ik het goed bij deze redenering, of kan een opname misschien toch soelaas brengen?

Mvg,
Barth.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Barth,
    Dank je wel voor je reactie op mijn blog.
    Zo, stoer alleen voor drie pleegkinderen zorgen! Petje af! Poe Barth, ik denk niet dat ik de juiste persoon ben om daar iets over te zeggen. Ik ben zelf een moeder van een biologisch kind met hechtingsproblemen. En bovendien ben ik geen professional. Ik kan wel iets met je delen vanuit mijn moederhart. Wat ikzelf heb ervaren in de loop van de jaren is dat mijn onderbuik gevoel altijd juist is geweest bij het maken van beslissingen. Dus als jij als papa van deze jongen in je onderbuik het gevoel hebt dat het geen juiste beslissing is kan het zomaar zijn dat jouw gevoel juist is. Een vraag die in mij naar boven komt is ook: Wat heeft het voor zin om hem maar voor 2 maanden op te nemen? Wat gaat daar dan uit komen wat je nu nog niet weet? Je weet immers toch al dat hij hechtingsproblemen heeft? Wat heeft de opnamen voor meerwaarde voor jouw zoon? Gaat het na 2 maanden dan weer bij jou terug geplaatst worden? Als dat zo is dan lijkt het mij geen goed idee. Ik denk dat je dan beter deze twee maanden kan gebruiken om met je drie jongens ergens in een tent in de natuur gaan zitten lekker vissen en kamperen met de jongens en op deze manier kan werken aan de hechting van je zoons. Ik draaf nu even door, weet ik. Maar ik denk dat je dan deze 2 maanden veel beter kan gebruiken om therapie op de hechting te gaan inzetten.

    Ik hoop dat ik je toch iets heb kunnen helpen.

    Wie weet zijn er andere pleegouders die jou een beter advies kunnen geven. Dus reacties van pleegouders zijn van harte welkom!

    Wat je ook kunt doen is lid worden van onze community op FB. Dit is een besloten FB groep waar je dit soort vragen kunt delen. Er zijn veel pleegouders in onze community die jou graag zouden willen helpen met dit moeilijke dilemma. Als jij mij een vriendschapsverzoek stuurt kan ik je toevoegen aan de groep. Ik hoop dat ik jou op deze manier toch verder kan helpen.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
    Ashley says

    Beste Barth,

    Hierbij wil ik je mijn mening geven op t feit om je pleegzoon 2 mnd op te laten nemen ter observatie.
    Ik raad dit af, mijn zoon is (ivm “veiligheid” voor zichzelf maar ook voor de andere 2 hier in huis) gedurende 9 mnd het huis uitgeweest. Juist de 1e twee maanden heeft hij minimaal nodig gehad om te wennen… maar eenmaal nadat hij thuis terug was gekomen. (Ik heb m binnen t jaar terug gehaald ) Toen merkte je nog meer verschil, ik was de boosdoener, terwijl ik de enige in zijn leven ben die er in principe altijd was/is. Heel die geborgenheid, mijn liefde, knuffels, aandacht accepteerde hij niet. Inmiddels zijn we zo’n 3 jaar verder… nu pas begint hij er stap voor stap open voor te staan.

    Gr. Ashley
    Ps Op Google+ heb ik een beginnende community opgezet.

    https://plus.google.com/communities/101503588361073075562

    Reply
      Esther Groenewegen says

      Hoi Ashley,

      Dank je wel voor je mening op de vraag van Barth. Ik ben ook heel benieuwd wat de beweegredenen en doelstellingen zijn van de therapeuten voor deze opname.
      Ik kan je vertellen dat het bij mijn dochter 10 jaar heeft geduurd voordat zij mijn huidige man heeft geaccepteerd. Dat is bijna niet te geloven en toch is het zo. 10 jaar lang heeft mijn dochter mijn man totaal genegeerd. Als hij toenadering zocht kon hij een trap in zijn kruis verwachten of een krab in zijn gezicht. Ze accepteerde geen direct contact. Vroeg altijd: mama, wil je aan papa vragen of hij dit of dit wil doen. Als ik dan zei: papa zit ook gewoon aan tafel vraag het hem zelf maar dan zij zei: Ooo, laat dan maar.
      Pas toen wij de differentiatie en Fasen therapie bij Ilse Prins hebben afgerond begon heel langzaam en zeer verrast het contact met haar stiefvader. Nu is zij blijvend in contact met hem en zijn ze eindelijk na 10 JAAR!!! aan elkaar gehecht. Er is dus hoop maar je zult er heel veel geduld voor moeten hebben. Ik snap niet hoe mijn man dit heeft kunnen verdragen en ben daarom ook zo ontzettend trots op hem maar ook op mijn dochter!

      Hechte groet,
      Esther

      Reply
Mirjam de Nijs says

Heel leuk stuk! Ik gebruik in mijn cognitieve gedragstherapie bij kinderen en jongeren ook zeker de uitleg over het Dinobrein. Zodra zij snappen wat er nou eigenlijk gebeurt met hun lijf en hoe het werkt in hun hoofd zie je er direct een rust ontstaan. En dan samen stap voor stap uitzoeken wat voor hen werkt om dat Dinobrein weer rustig te krijgen. Leuk 🙂 en altijd weer uitdagend.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Mirjam,

    Dank je wel voor je reactie!
    Het is inderdaad heel fijn voor kinderen om te snappen waarom ze doen zoals ze doen.
    Voor mij als ouder is het ook fijn om op deze manier met mijn kind om te gaan.
    Wat grappig dat jij het, het Dinobrein noemt!
    Deze naam is misschien nog wel veel toepasselijker!!

    Succes met het mooie en belangrijke werk wat je doet!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Vinciane Schoenmaeckers says

Hele interessante blog! Je bekijkt de mens volledig vanuit de Brain Gym visie! In Brain Gym hebben we specifieke oefeningen/activiteiten die elk inwerken op de samenwerking tussen de verschillende lichaamsdimensies: voor-achter lichaamsdimensie (reptielenbrein-neocortex), boven-onderlichaamsdimensie (limbisch systeem en neocortex, links-rechtslichaamsdimensie (linker- en rechter hersenhemisfeer).
Hele efficiënte aanvulling van de tips die je al gaf! Wil je meer info? http://www.flow-motion.be; http://www.braingymbelgium.be; of op favebookpagina Brain Gym Nederland

Reply
isa says

Hallo Esther. Dank je voor je uitleg. Ik ben als kind getraumatiseerd bij het eten en NU schiet ik regelmatig terug in de angst die altijd om het eten hing;;in mijn overlevingstrategienen…Mijn Therapie is ; blind date bij het eten met etherische olieen en visa sauna. Naast die andere hersenkwabben is er ook een gedeelte waar de angst getransformeerd kan worden naar een positief gevoel middels geur.Daarbij een plaatje geven waardoor het Innerlijke kind in jezelf betrokken wordt in het hanteren van angst. Oplossing aangereikt gekregen via dromen gids.

Blind date eten is best leuk omdat je geconfronteerd wordt wat de hersenen allemaal moet doen. Dus succes ermee. groet isa

Reply
Geke says

Zo mooi beschreven deze blog. Kinderen weten van nature waar de behoefte ligt , wat ze nodig hebben, als wij de voorwaarde maar scheppen.

Reply
Marie-Louise says

Herkenbaar bij een 15 bijna 16 jarige puber die dit al jaren doet maar wat nu want hulp in welke vorm dan ook wil hij niet. Wat nu?!

Reply
Marije van sloten says

Met interesse je artikel gelezen over het activeren over het lymbisch brein. Ik begrijp nu waarom onze dochter zoveel baat had bij paardrijden en zo gek was op schommelen 😉

Vriendelijke groet; Marije

Reply
Karin says

Hoi Esther,

Super interessante blog. Ik had een tijdje terug deze van je opgeslagen. Ik heb deze zojuist gelezen. Erg leerzaam. Ik zou heel graag in mn woonkamer de trampoline willen aanschaffen. Zou ik mogen weten welke mini trampoline jij destijds gekocht hebt? Lang verhaal kort te houden. Mn zoontje heeft een super sterke wil en erg energiek en vermoedelijk ook hechtingsproblemen door scheiding toen die half jaar oud was.

Alvast super bedankt!

Liefs Karin

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Karin,

    Dank je wel voor je reactie.
    Het maakt eigenlijk niet uit welke trampoline je kiest. Ik zou er wel eentje nemen die niet piept met zijn veren anders word je helemaal gek als deze in de woonkamer staat. Ik weet van een van mijn deelnemers uit mijn online programma dat zij hem van marktplaats heb gehaald.
    Maar het mag ook iets anders zijn waar jij je kind mee kan laten bouncen zoals een bouncy bal, een schommel of wip. Het gaat erom dat jij je kind op en neer laat bouncen zodat het brein weer ‘online’ komt.

    Succes!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
ingrid says

Wat een heldere artikelen. Ik kan dit goed gebruiken om het ouders duidelijk te maken .

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie, fijn dat je iets aan mijn blogs hebt om anderen te helpen!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Jessica Blacquière says

Ik ga zeker eens naar een lezing komen. 16 nov kan niet. Maar ik regel het een andere x

Ik heb een hechtingsprobleem en ben een boek aan het schrijven.

Bij iedere leidinggevende gaat het bij mij mis . Ik kan het inmiddels wel oplossen.

Doe nu een therapie met paarden. Paard signaleert ook dat ik als er dan eindelijk contact is , dat contact ook weer steeds snel afbreek.

Ik ben 2x geadopteerd.

Gr Jessica

Reply
    Esther says

    Dank je wel voor je reactie.
    En dank je wel voor het delen van jouw verhaal.
    therapie met paarden is inderdaad iets magisch, deze dieren hebben een soort zesde zintuig als het gaat om onze emoties en blokkades. Ze laten feilloos zien wat er in jouw binnenwereld gebeurd. Prachtig om te zien.
    2x gedopteerd, dat klinkt heftig.

    Reply
Add Your Reply