Als Hechten Niet Vanzelf Gaat
Sharing is Caring!

De 3 breinen van jouw getraumatiseerde kind, het reptielenbrein

Om getraumatiseerde kinderen zo goed mogelijk te kunnen helpen is het belangrijk om iets te weten over de hersenen van je kind. In de eerste weken na conceptie wordt het reptielenbrein ontwikkeld [de hersenstam]. In het reptielenbrein zit het vecht/vlucht/bevriezingssysteem. Ook worden daar honger- en dorst gevoelens geregeld, plus de adem en hartslag regulatie en ook de hormoon en temperatuur regulatie.

Als er tijdens de zwangerschap veel stress is voor de moeder wordt dit gedeelte van de hersenen anders ontwikkeld. Als er dan na de geboorte en in de eerste jaren van het leven van je kind veel stress is, heeft je kind een grote kans om hechtingsproblemen te ontwikkelen.

Bij een te veel aan stress worden ook de andere delen van de hersenen niet goed ontwikkeld. Hierdoor kan het hoofd van je kind kleiner blijven en om deze reden gaat er ook vaak iets mis met de emotieregulatie en het verwerven van kennis.

 

Kinderen met hechtingsproblemen schieten bij het minste of geringste steeds weer in het primitieve gedeelde van hun hersenen, hun vecht/vlucht systeem, de overlevingsmodus. Als je kind in dit gedeelde van de hersenen zit kan het niet goed reageren en al helemaal niet goed leren.

 

Hoe activeer je het reptielenbrein?
Boos worden, kritiek geven of andere negatieve input zal het reptielenbrein vergroten en activeren.

Daarom is het van belang dat je niet boos wordt op je kind. Ik weet het dit klinkt als een onmogelijke zaak. Toch is het een sleutel tot het genezen van het brein van je kind. Wat mij helpt als ik voel dat ik boos ga worden is om te denken dat mijn kind er zelf niet voor kiest om dit gedrag te vertonen. En dat dit de schuld is van het hechtingsmonster wat in haar schuilt. Mijn dochter vind dit zelf ook fijn om dat denken. Al veel te vaak heeft zij ervaren dat zij altijd de boel moet verstieren. Nu kunnen wij er over praten en zeg ik tegen haar dat zij er zelf niets aan kan doen en dat het vervelende hechtingsmonster weer aan het opspelen is. Dat lukt mij natuurlijk niet altijd. Soms ga ik nog steeds in de fout en begin ik te schreeuwen uit onmacht. Maar ik en mijn dochter hebben wel een modus gevonden dat we niet lang boos op elkaar blijven. Meestal is het binnen een paar minuten weer opgelost met een dikke knuffel.

Als je boos wordt op je kind gebeurd er iets in het brein van je kind. Je kind heeft dan gevoelens van angst en er worden allerlei stofjes in het brein aangemaakt waardoor je kind in overlevingsmodus gaat staan.

We hebben dus een toolbox nodig vol met manieren om te zorgen dat wij als moeders niet gefrustreerd en boos worden op onze kinderen.

Wij worden boos op onze kinderen als wij ons machteloos voelen.

– Ik heb het al 1000 keer gezegd

– Waarom moet jij nou altijd je broertje plagen?

– Weet je dat nu nog niet?

– Waarom luister jij nou nooit naar mij?

Dreigen helpt natuurlijk ook niet bij kinderen met hechtingsproblemen.

Net als bij boos worden wordt je kind angstig als je jouw kind bedreigt.

-Als je dit nu nog 1 keer doet dan zwaait er wat!

-Nog 1 keer en dan ga je naar je kamer!

 

Elke keer als je boos wordt of je een bedreiging uit dan zal het kind in het reptielenbrein schieten. Als je kind in dit gedeelte van het brein schiet zal het niet goed kunnen leren, consenteren of een probleem kunnen oplossen. Dat zijn namelijk allemaal activiteiten die je alleen kunt doen als je met je energie in het neocortex [het bovenste] gedeelte van het brein zit, ook wel het mensenbrein genoemd.

Hopelijk kun je met deze informatie steeds beter je kind gaan snappen en daar mee ook beter accepteren. Het heeft mij ontzettend geholpen. Nu kan ik veel beter het gedrag van mijn kind begrijpen en daar dan ook veel beter op reageren.

In mijn volgende blog zal ik het volgende brein gaan uitleggen, het limbisch systeem. Het zoogdieren brein. En ik ga je dan ook vertellen hoe je jouw kind zo goed mogelijk kan helpen om uit dit reptielen brein te blijven.

Ik ben benieuwd of jij ook manieren weet om jouw kind uit deze overlevingsmodus te houden. 
Ik kijk uit naar jouw tips of andere reacties in de daarvoor bestemde reactie box!

Leave a Comment:

13 comments
Marjon says

Beste Esther,

Je legt het echt heel mooi en begrijpelijk uit! Misschien loop ik vooruit op je volgende gedeelte(s) van je blog (en het brein), maar bij mijn zoon helpt het vaak heel goed als het mij lukt om hem te overtuigen uit zijn “reptielenbrein” over te gaan naar zijn “mensenbrein.” Hoe dan? Door de gekste vragen te stellen waardoor hij moet gaan nadenken. Als hij middenin een “tantrum” zit, kan het bijvoorbeeld gedaan worden door af te leiden en rustig vragen te stellen als: welke kleuren zie je op dat kleedje? Of: wat zat vandaag in je broodtrommeltje? Als hij dan positief reageert (en dus het gewenste antwoord geeft) dan moet je in alle rust verder gaan met het gesprek, waardoor je hem als het ware uit dat achterste gedeelte van het brein naar het voorste gedeelte “trekt.” Bij hem lukt het soms niet in 1 keer, dat wil dus zeggen dat nadat ik denk hem tot rust hebben gebracht, hij soms weer boos of aggressief wordt en ik dus in ieder geval voor een tweede keer moet proberen af te leiden. Het eist wel veel energie en het is daarom ook heel belangrijk dat je steun hebt in je omgeving van mensen die dit ook willen proberen (mijn moeder is hier ongelooflijk goed in geworden in de loop der jaren).
Geduld blijven tonen, hoezeer jijzelf ook van streek raakt, is op zulke momenten onzettend belangrijk! Maar als je het even niet (meer) kunt is het heel fijn als anderen het even via dezelfde manier van aanpak over kunnen nemen. Als het soms mis gaat (en je schreeuwt het huis bij elkaar wat mij laatst is gebeurd), vergeef jezelf, praat er zo goed mogelijk met je kind erover and keep trying! We’re only humans doing our utmost!

Groetjes,

Marjon

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Marjon,

    Dank je wel voor je reactie op mijn blog.
    Ik ben super blij met jouw tip en ga hem toevoegen aan mijn blog over het mensenbrein. De suggestie is een hele goeie!

    Is dit ook niet een beetje NLP? Ik heb ooit iets van Tony Robbins gezien tijdens een seminar op Youtube. Hij was aan het praten met een vrouw die heel erg geraakt was door iets. Opeens komt hij met zo’n niet verwachte, hele gênante vraag dat de vrouw inderdaad gelijk vanuit haar reptielenbrein in haar mensenbrein schoot. Toen ik dit filmpje zag wist ik nog niets van deze 3 breinen. Nu leg ik opeens de link. Wat een goede tip. De truc is natuurlijk wel dat je als ouder de helderheid van geest moeten hebben om met een vraag te komen.

    Wat fijn dat we elkaar zo kunnen helpen met het opvoeden van onze kinderen. Ik ben zo blij met onze community!

    En ja, dat schuld gevoel, dat is iets waar we allemaal wel tegenaan lopen. Zo nu en dan gaat het mis, maar ik en mijn dochter hebben wel een manier gevonden dat deze momenten steeds minder vaak voorkomen en ook steeds minder lang duren. Gelukkig sluiten wij deze momenten nu snel af met een hele dikke knuffel. Dat hebben wij toch maar mooi voor elkaar gekregen in de loop der jaren.

    Wat leuk om te lezen dat jij ook bekend bent met de 3 breinen. Hopelijk kan ik jou volgende week toch iets nieuws leren.

    Lieve groet,
    Esther

    Reply
Jolanda says

Hoi Esther

Wat een geweldig stukje, ik ben zeer nieuwsgierig naar de rest.
Ik zou van de week eens proberen op een rustig moment met onze pleegzoon
te praten en proberen uit te leggen waarom hij soms anders reageert dan de rest.
Ik denk dat dat voor hem ook heel verhelderend is.
Hij snapt zichzelf ook niet altijd.

Wel goed om te lezen dat we allemaal wel eens heel gefrustreerd en boos kunnen reageren 🙂
Ik vind het echt heel vervelend als ik dat doe (ook tegenover de andere 2 jongens hoor)
Maar ja soms halen ze toch ook echt het bloed onder je nagels vandaan en is je geduld
‘gewoon ‘even op….. hoe menselijk gelukkig .
Ik kijk uit naar de rest van je verhalen!

lieve groet Jolanda

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Jolanda,
    Dank je wel voor je compliment over mijn blog. Dit weekend zal ik deel twee plaatsen.
    Ik ben heel benieuwd hoe het gesprek met je zoon zal gaan.
    Meestal zijn wij druk bezig met het gedrag zelf en het geven van de consequenties voor dit gedrag. Maar ik heb ervaren dat mijn dochter het heel fijn vind als we het ook zo nu en dan over het waarom van het gedrag kunnen hebben. Ik heb meerdere malen in de ogen van mijn kind gekeken. Ogen vol onmacht, onbegrip en verdriet omdat ze zelf ook niet om het gedrag vraagt het overkomt haar meestal.

    Ja fijn hè, om te lezen dat we allemaal wel eens uit ons dak gaan. Tuurlijk is het heel vervelend maar inderdaad soms kun je ze wel achter het belang plakken!

    Reply
Marieke says

Hoi Esther,
zowel thuis als op school (werk) gebruik ik wat ik hier lees/leer.
Zelf heb ik al wat bagage (via Basic Trust en veel zelf lezen) opgedaan.
En als ik hier dan een stukje lees, is dat een goede reminder.
Ik merk dat ik op school veel meer los kom van het boos worden/dreigementen gebruiken dan thuis. Waarschijnlijk omdat ze me thuis veel meer raken/toch wat dieper zitten. Oh en daar baal ik dan van.
Dat ik dus zo reageer, terwijl de jongens er niks aan kunnen doen.
Maar nu ben ik weer even opgefrist.
Dank!
Via facebook volg ik ook How2talk2kids. Daar heb ik dan ook weer van die herinnerings of Oh ja-momenten.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Hoi Marieke,

    Dank je wel voor je reactie op mijn blog!
    Wat goed dat je al zo veel weet en dat je het toepast privé en voor je werk. Goed om te lezen!

    Ik snap wat je bedoelt dat je thuis meer geraakt wordt dan op school. Ik ben zelf geen leerkracht maar heb jarenlang veel geholpen op school. Overblijf, uitjes van school en alle evenementen van school fotograferen voor op de website. Ik heb close contact met veel kinderen van alle klassen gehad. Doordat mijn kind bijzonder is heb ik zelf een zwak voor andere bijzondere kinderen. Aan deze kinderen gaf ik dan ook extra aandacht. Daar gingen ze natuurlijk gelijk op reageren. Maar bij de kinderen op school kon ik bijna altijd op de juiste manier reageren en thuis maakte ik er nog wel eens een potje van als ik zelf niet lekker in mijn vel zat. Ik denk dat het verschil zit in onze eigen ‘pijnplekken’ als volwassenen.
    Hoe ben je zelf gehecht?
    Waar zitten jouw pijnplekken?
    Onze eigen kinderen weten die natuurlijk veel beter te vinden dan de kinderen in de klas.

    Voel je daarom ook niet schuldig als je in de valkuil van het hechtinsmonster valt, geef je kind gewoon een hele dikke knuffel!!

    Dank je wel voor de tip. Ik zal How2talk2kids ook gaan volgend.

    Reply
Ashley says

Hoi Esther,

Ik wist hier niets van en ben dus erg blij met dit stukje. En al is t zo dat je kind zo reageert, er is een verschil tussen het kind zelf en z’n gedrag (‘t monster). Dat is mij geleerd en heb ik in gedachten.

Op t moment begint mijn zoon met de raarste woorden te schelden en te vloeken. Op zicht vindt ik dat prima, zolang het binnenshuis gebeurd. Maar met ziektes in de ronde te gooien schiet bij mij verkeerd… Dus ook ik wordt dan boos, en de ene keer reageer ik anders als de andere keer. En als moeder zijnde voel je je dan des te meer schuldig.

Ik geef toe, mij begint t nu ff zwaar te vallen, in combi met de therapieën bij hem komt er zoveel los. Waar zijn gedrag een logische verklaring heeft, maar er zijn en blijven grenzen…

Pfff, ik ben benieuwd naar deel 2,

Liefs Ashley

Reply
Esther Groenewegen says

Hoi Ashley,

Dank je wel voor je reactie!
Fijn dat ik je heb kunnen helpen met mijn blog over de 3 breinen.

Vaak kiest je kind zelf niet bewust voor zijn of haar gedrag, het overkomt hen. Door het dan te benoemen kun je afstand creëren. Deze afstand zorgt ervoor dat je minder snel uit je dak gaat.

Gisteren had mijn dochter een F4 proefje. Dat is een soort afzwemmen maar dan voor paardrijden. Eigenlijk is dit veel te veel spanning voor haar. Ze is dan ook onmogelijk in haar gedrag. Vooral ik moet dan uit te buurt blijven. Dat vind ik moeilijk. Ik ben op dat moment namelijk heel trots op haar en wil haar helpen met de voorbereidingen. Dat kan ik beter niet zelf doen. Onze lieve, vaste oppas heeft de voorbereidingen gedaan.

Omdat ik nu weet dat mijn dochter op dat moment in haar reptielen brein zit ga ik niet over haar grenzen heen. Ik geef haar de ruimte die zij nodig heeft. Ik probeer te gelijkertijd haar gevoelens voor haar te omschrijven.
‘Spannend he Yasmine? ‘Maar mama weet dat je het kan’.
Natuurlijk zegt ze: ooo, maar ik ben helemaal niet zenuwachtig hoor!
‘Gelukkig maar’: zeg ik dan. Terwijl ik natuurlijk weet dat dit niet zo is.
‘Ik heb alle vertrouwen in jou dat het proefje helemaal goed gaat komen’.
Uiteindelijk wint ze de derde prijs en kan ze weer langzaam aan ontspannen.

Toen ik nog niets van deze materie wist had ik regelmatig ruzie met haar op dit soort momenten.
‘Waarom mag mama jou nou niet helpen met de voorbereidingen van het proefje?’ zei ik dan bijvoorbeeld.
Ja, daar had ze zelf ook geen antwoord op. Waarop ik mij dan weer afgewezen voelde. Dan kom je in een neerwaardse spiraal terecht en is iedereen uit balans.
ik weet het, het is niet makkelijk om steeds maar zo berekenend te moeten reageren maar uiteindelijk bereik je wel veel meer.

Tjsa, schelden en vloeken.
Dat hoofdstuk hebben wij ook een aantal jaren geleden gehad. Wij hebben het op deze manier opgelost. Maar deze manier moet natuurlijk wel bij je passen.
Mijn kinderen hebben ook een poosje de meest vreselijke woorden in hun mond gehad.
Onze oplossing was als wij een scheldwoord hoorde uit een mond van onze kinderen deze dan uit te wassen met zeep
Nee hoor, dat is een grapje…
Wat wij altijd deden was net zo hard de woorden zelf gebruiken maar dan op het belachelijke af. In elke zin de woorden gebruiken die zij op dat moment ook gebruikten. Aan tafel tijdens het eten, bij het naar school brengen.
Bij het naar school brengen was grappig want als je bij school de woorden zei kreeg ik te horen: Ssst mama, niet op school .
Waarom niet? Jij gebruikt zo toch ook op school?
Helemaal niet!! Niet doen mam, anders schaam ik mij voor je!
Echt waar? zei ik dan ‘vreemd’.
Daarna is het vrij snel over, in ieder geval bij ons wel.

We hebben een poosje geleden weer een herhaling gehad van de scheldwoorden. Toen zagen wij wat voor taal er allemaal op what’sup en sms wordt gebruikt. Gelukkig deed Yasmine hier maar minimaal aan mee. En veel worden wist ze niet eens wat ze betekenden en dat ze zeer kwetsbaar waren.
We hebben toen weer een poosje met veel sarcasme deze woorden gebruikt en toen was het snel weer over.
Kinderen gebruiken deze woorden omdat er kracht en emotie aan deze woorden plakken. Als jij op een manier met deze woorden om gaat zodat deze woorden niet meer de kracht en emotie hebben is er niets meer aan om deze woorden te gebruiken. Althans zo werkt het bij ons.

Getraumatiseerde kinderen opvoeden is zeker niet makkelijk en som gewoon te zwaar. Het is daarom ook zo belangrijk om een goed support systeem om je heen te creëren.
Daarom zou ik jou ook het liefst een hele dikke knuffel komen geven en je zeggen dat ik ongelofelijk veel bewondering voor heb. Ik lees dat jij het allerbeste wil voor je kind en dat jij daar alles voor over hebt!
Je bent een super moeder Ashley!!

Hugs Esther

Reply
Ashley says

Lieve Esther,

Bedankt voor je lieve woorden. Ik ben blij voor jullie dat er een goede vaste oppas in de buurt is. Denk dat dat zoiezo ook erg veel zal schelen. En je hebt je partner gelukkig, die je steunt daar waar hij zal kunnen.

Hoe ging haar F4 proefje? Ik begrijp dat ze niet toe wil geven dat ze het spannend vindt, denk dat dat nog beetje onwennig zal zijn. Beetje bij beetje laten ze je toe, en doordat ze vroeger vaak op zichzelf waren gewezen is het in hun beleving moeilijk om te accepteren en te zien dat wij als moeder zijnde er wel zijn. En dat wij niet zomaar weggaan, wij geven gehoor als het kind ons roept. Van een ander accepteren ze daarom vaker de hulp, dan van ons. Ze hebben niet in de gaten dat wij daar verdriet van hebben, en dat
het voor ons moeilijk is. Wij lijden in stilte zeg maar…

Wat betreft de scheldwoorden, dat zijn zulke dingen, die ik niet eens uit me mond krijg, dus moet ik daar wat anders op verzinnen. Vind het zeker wel een goede tip hoor, alleen persoonlijk kan ik er niet veel mee helaas.

Ik zou zo graag ook een support systeem om me heen willen hebben / creëren, maar dat valt echt niet mee. Waar ik woon, ben ik na 3 jaar nog steeds de buitenstaander. En me fam. / kennissen die begrijpen het gewoonweg niet. Ben aangewezen op just my self…

Dank voor je knuffel en je complimenten,
Hetzelfde geldt ook voor jou, je bent een TopMama!

Liefs Ashley

Reply
Wist je dat vroegkinderlijk trauma ook gevolgen heeft voor de lichamelijke gezondheid van je kind? - Als Hechten niet vanzelf gaat says

[…] trouwe lezers van mijn blog weten al dat dit vroegkinderlijk trauma voor grote problemen zorgt voor het brein en de hechting van onze […]

Reply
Waarom straffen niet helpt bij getraumatiseerde kinderen met hechtingsproblemen. says

[…] Allereerst is het belangrijk om te weten dat onze kinderen negatief gedrag laten zien als zij stress ervaren. Dit negatieve gedrag is niet bewust. Het komt niet voort uit een bewust bedachte intentie. Het komt voort uit een onbewuste plek van angst, boosheid of frustratie. Overlevingsgedrag. […]

Reply
Rachel says

Ken je het boek: How to talk to kids? Er zijn ook cursussen gebaseerd op de inhoud van dit boek. Het leert ons heel bewust en constructief te communiceren met onze kinderen.

Reply
    Esther Groenewegen says

    Dank je wel voor je reactie!
    Ik ken het boek wel maar heb het zelf nog niet gelezen.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Add Your Reply