Als Hechten Niet Vanzelf Gaat
Sharing is Caring!

Wil jij weten hoe het voelt om niet veilig gehecht te zijn?

Laat mij je niet voor de gek houden met mijn gezicht.

Want ik draag een masker.

Een masker, dat ik niet durf af te zetten.

‘Doen alsof’ is mijn tweede natuur.

Maar laat mij je alsjeblieft niet voor de gek houden.

Ik geef de indruk dat ik zelfverzekerd ben.

Dat alles zonnig is, zowel binnen als van buiten.

Dat ik niemand nodig heb.

Maar alsjeblieft geloof mij niet!

 

Aan mijn uiterlijk zie je niets.

Maar daaronder voel ik verwarring en angst.

Ik voel eenzaamheid en pijn.

Maar dat verberg ik, want ik wil niet dat iemand dit ziet

Mijn zwakte veroorzaakt paniek in mij.

Ik ben bang dat ze mijn angst en pijn kunnen zien.

En daarom draag ik mijn masker.

 

Ik heb hulp nodig van mensen zoals jij.

Mensen die genoeg van mij houden om te blijven helpen.

Hulp en zorg is wat ik nodig heb.

Maar dat vertel ik je niet.

Want dat durf ik niet.

Ik ben bang dat je mij dan minder waard zult vinden.

Ik ben zo bang dat ik niets ben, dat ik slecht ben.

En dat jij dat dan zal zien en mij gaat afwijzen.

Net als toen.

 

Dus ik speel mijn spel, mijn wanhopige spel.

Ik hou niet van verstoppen of van oppervlakkigheid.

Ik wil ook liever gewoon lief zijn

Maar daar moet jij mij bij helpen.

Ik kan dit niet alleen.

Jij moet een hand naar mij uitsteken, ook al lijkt dit het laatste wat ik wil.

Jij alleen kunt mijn leegte en mijn pijn wegnemen.

 

Je helpt me elke keer als je liefdevol naar mij bent.

Jij bent de enige die de muren om mij heen kan afbreken.

De muren waarachter ik angstig woon.

 

Jij bent de enige die mijn masker kan afnemen.

Mij kan redden uit de schaduwwereld van onzekerheid en angst.

Ik zal niet gemakkelijk voor je zijn.

Een lang gevoel van waardeloosheid bouwt dikke muren.

Hoe dichterbij je komt, hoe meer ik je zal afwijzen.

Ik weet het.

Het is niet logisch, ik snap er zelf nog het minste van.

Ik vecht tegen het gene waar ik zo naar verlang.

Gelukkig zijn liefde en geduld sterker dan de hoogste muren.

 

Want achter die muren ligt mijn hoop

Alsjeblieft breek deze muren af met jouw kracht, geduld en onvoorwaardelijke liefde.

Want het kind in mij is beschadigd en erg alleen.

Heb mij lief.

Ook als ik niet lief kan zijn.

Heb mij lief.

Ook als ik je alleen maar afwijs.

Laat mij niet alleen.

Ook niet als anderen jou laten vallen om wie jij bent voor mij.

 

Laat het kind in mij niet verdrinken in deze eenzaamheid, verdriet en angst.

Help mij deze muren af te breken, zodat wij elkaar mogen ontmoeten in rust en vertrouwen.

In eenheid en liefde.

Gewoon zoals het zou moeten zijn.

Zonder als die angst en die pijn.

 

Eens heb ik geleerd dat liefde alleen maar pijn kan zijn.

Leer mij alsjeblieft dat liefde fijn mag zijn.

 

Ik ben heel benieuwd wat dit gedicht met je doet en zie graag jouw reactie in onderstaande reactie box!

 

 

Uit het Engels, naar Charles c. Finn, vertaald en uitgebreid door Kees de Vries. Verspreiden is toegestaan. 2008 Kees de Vries

 

 

Laat een reactie achter

48 comments
Simone de Waal says 17 april 2017

Brok in mijn keel. Ik weet dat mijn dochters het niet expres doen en ik het met liefde en geduld moet recht zien te houden maar wat is dat sons ongelofelijk lastig en zwaar.
Maar we blijven doorgaan. Tot ze mijn liefde voelt.

Reply
    Esther says 20 april 2017

    Hoi Simone,

    Dank je wel voor je reactie!
    Ik weet het, het is zo super lastig!!
    Maar ik weet zeker dat jij het kunt!! En er komt een moment waarvan je zegt: kijk en daar hebben wij het nou allemaal voor gedaan!!

    Ik wens je heel veel sterke!
    En als ik je ergens mee kan helpen dan hoor ik het graag!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
George van Rest says 17 april 2017

Zeer Indrukwekkend gedicht. Over Eindeloos geduld en onvoorwaardelike liefde van moeder en kind en vader.

Reply
    Esther says 20 april 2017

    Dank je wel George!
    Dit gedicht is zo prachtig en pakkend, elke keer weer tranen in mijn ogen als ik het weer lees!!

    Lieve groet,
    Esther

    Reply
Jeanet says 17 april 2017

Lieve Jij,

Laat ik je een geheimpje verklappen.

Heel veel kinderen maar ook volwassenen dragen vaak maskers.

Ze denken vaak dat alles je alles wel kunt weg lachen.

Dus laat je niet voor de gek houden dat je de enige bent.

Niets is wat het lijkt

De meeste mensen die er heel zelfverkekerd uit zien en een zonnige buitenkant hebben, voelen ook deze strijd.

Geloof dus niet dat zij niemand nodig zijn.

Ieder mens voelt pijn, eenzaamheid en verwarring.

Maar weet je , vaak kan je zwakte later je grootste kracht zijn.

Kun je andere mensen hier mee helpen.

Weet dat er altijd mensen zijn die je willen helpen en van je houden.
Zij durven ook vaak niet te zeggen : Ik zie je, je bent mooi om wie je bent.

Je hoeft het niet alleen te doen.

Liefde is zoiets moois en kan vele muren afbreken zolang jij de stenen aan de kant gooit.

Samen je mooie huis bouwt waar jij veilig en warm kunt wonen.

Jou huis met liefde die angst en onzekerheid altijd weer overwint.

Het is oke om je soms onzeker en bang te voelen.

Jij bent jij en dat is oke.

Als je je bang of onzeker voelt, kruip dan in jou liefdevolle huis met jou eigen keuzes.

Het is jouw speciale huis en buiten is onvoorwaardelijke liefde.

Voor jou, want jij bent jij.

Ik heb je lief om wie jij bent en niet om wat je doet.Vergeet dat nooit.

Ook al voel je je soms nog zo bang en klein.

Geloof het niet want jij bent groots en mag er zijn.

Er is altikd die hand met onvoorwaardelijkr liefde die je overal brengt waar jij wilt zijn.

Liefde is alles.

Liefde dat ben JIJ ❤

Reply
    Esther says 20 april 2017

    Hoi Janet,

    I am speechless..
    Prachtig!!
    Dank je wel voor het delen!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Bert says 17 april 2017

2 betonblokken kunnen niet huilen
Kunnen elkaar niet omarmen
Kunnen niet boos zijn
Niet verdrietig
Geen emotie tonen

Het is slechts uiterlijke schijn
Want als je betonblokken aan het huilen krijgt
Dan kunnen ze eindelijk beginnen
met de verwerking van hun pijn

Als je de liefde voor het beton aan de betonblokken kunt laten voelen
Als je niet weg rent voor hun angst
Als je beseft dat boosheid machteloosheid is
Als je weet dat machteloosheid pure angst is
En het recept daarvoor liefde is
Liefde met haar begrip
Haar aandacht
Het luisterende oor

Dan weet het betonblok dat jij er voor hem bent
Dat je hem waardering geeft
Dat hij zichzelf mag zijn
Dat je hem begrijpt en accepteert zoals hij zelf is

Dan kan het betonblok zichzelf helen
Dan kan het betonblok veranderen in een mens
Een mens die hij ooit was
Een mens die er mag zijn
Een mens van wie gehouden wordt
En een mens die anderen kan liefhebben maar bovenal zichzelf lief heeft !

Ik wens iedereen veel liefde toe !

Reply
    Esther says 20 april 2017

    Hoi Bert,

    Dank je wel voor dit prachtige gedicht!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Hilde Lambooij says 18 april 2017

Een prachtig gedicht en zo herkenbaar. Onze dochter heeft ook een hechtingstoornis. Een super lieve meid waar aan je ook in eerste instantie niets merkt. Het is heel erg moeilijk om uit te leggen aan andere ook hulpverleners hoeveel problemen en ekstra uitdagingen zij heeft. Onze dochter ziet en helpt anderen maar zij kan zich zelf niet zien en helpen. Het gaat op dit moment goed met haar en ze wordt beter met het aanvoelen dat ze gestresst is en dan wat rusiger aan te doen. Ze groeit nog steeds. Sterkte en fijn dat je hechtingsproblemen op de kaart zet.

Reply
    Esther says 20 april 2017

    Hoi Hilde,

    Dank je wel voor je reactie!
    Kinderen met HP hoeven niet perse kinderen te zijn die de hele dat stoelen voor de kamer heen gooien.
    Mijn dochter is ook op het eerst gezicht een normaal kind, ze kan zich redelijk redden in een eerste contact.
    De twee gezichten is voor veel mensen niet bekend daarom denken zij dan ook, wat een lief, charmant kind.
    Thuis laat ze een heel ander beeld zien wat vreemden nog nooit hebben gezien, dat maakt het voor ons als ouder zo lastig.

    En wat je zegt over de zelf redzaamheid, dat is bij onze ook een belangrijk stuggel punt, ze is lief, attend en spontaan. Maar haar zelfredzaamheid is zo laag, ik hou daarom ook mijn hart vast en mijn grootste angst is ook: Wat gaat er gebeuren als ik er niet meer ben? Ik ben de enige die haar echt snapt en helpt.

    Pfff, sommige dingen moet je maar niet aan denken…

    Ik wens je heel veel sterke Hilde!!

    Reply
Antonie Klaare says 18 april 2017

Een indrukwekkend gedicht en precies zoals mijn dochter zich voelt.Dit is precies wat ik nodig heb als ik het zoals nu even niet meer zie zitten.Ik weet waar ze mee worsteld maar het is zo ontzettend moeilijk om daar goed mee om te gaan omdat ze je telkens afstoot en dat maakt me zo verdrietig en machteloos.

Reply
    Esther says 20 april 2017

    Hoi Antonie,

    Ik zou bijna willen zeggen: lieve Antonie, ik weet wat jij meemaakt, het is zwaar, soms zelfs gewoon te zwaar en toch ga je door omdat je weet dat diep onder al die ellende je zo ontzettend veel van je dochter houd.
    Het gevoel dat je keer op keer steeds wordt afgewezen is onverdraaglijk en toch gaan we verder, we moeten wel.
    Ik gun jou de juiste hulp en steun voor jou en je dochter!

    Als ik je ergens mee kan helpen laat je mij dit dan weten?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Dimitry van Rie says 18 april 2017

Het raakt me diep, om dat het zo herkenbaar is. En tevens zo moeilijk om mee om te gaan. Ook wij hebben 3 pleegkids met dit masker op. We hebben echt Gods liefde en geduld nodig. Zonder Zijn kracht, zouden we dit nooit kunnen.

Reply
    Esther says 20 april 2017

    Hoi Dimitry,

    Dank je wel voor je reactie!
    Het gedicht is echt geweldig omdat het zo to the piont is hoe onze kinderen zich voelen!
    Wat fijn dat jij God in je leven hebt om dit samen mee te dragen!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Francisca says 18 april 2017

Wauw! Alsof ik mijn eigen denken,doen en gevoelens verwoord zijn.

Reply
    Esther says 20 april 2017

    Hoi Francisca,

    Dank je wel voor je reactie!
    Inderdaad een geweldig gedicht!
    Het is zo ongelofelijk goed verwoord, zo was ik ook in mijn jeugd!!
    Wat een eenzaamheid he?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Johanna says 19 april 2017

Wow.
Ik moet hier even over na denken. Dit gaat denk ik over mij.
Ik moet huilen, dat ik 50 jaar moet worden om te ontdekken wat er mis is met me .
🙁

Reply
    Esther says 20 april 2017

    Hoi Johanna,

    Dank je wel voor je reactie!
    Ik wil bijna zeggen: lieve Johanna, er is niets mis met je, je hebt alleen vroegkinderlijk trauma meegemaakt en hebt hulp nodig om dit een plek te geven.
    Ik zal altijd er is altijd hoop, het maakt niet uit hoe ernstig het is of hoe oud de gene is, het is nooit te laat om sommige dingen nog uit te werken en een plek te geven!

    Hugs & Hechte groet,
    Esther

    Reply
Petra says 19 april 2017

Het is herkenbaar en zo mooi verwoord. Het helpt mij weer te herinneren hoe angstig en eenzaam het is. Hoe er gehoopt word en dat iemand …..in godsnaam iemand moet het toch begrijpen?! De moeite wil/moet nemen om lief te hebben…..toch?

Dit gedicht brengt mij beslist weer in herinnering en dichterbij ons pleegkind. Bedankt.

Reply
    Esther says 20 april 2017

    Hoi Petra,

    Dank je wel voor je reactie!
    Wat komt dit gedicht binnen he?
    Fijn dat dit gedicht jou weer dichterbij je pleegkind heeft gebracht!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Marieke says 20 april 2017

Prachtig geen woorden voor..ik heb twee zoons waarvan de oudste deze problematiek heeft en de jongste precies het tegenovergestelde is…

Reply
    Esther says 20 april 2017

    Hoi Marieke,

    Dank je wel je reactie!
    Dit gedicht is inderdaad prachtig he?

    Reply
mariska says 23 april 2017

Als ik dit gedicht lees word ik erg verdrietig. Het is zoals ik me voel als kind met vroeg kinderlijk trauma. Keihard werk ik om ook een “normaal” leven te kunnen ben mogen leiden met iemand die van me houd. Ik vind het geweldig dat jij je zo inzet voor iedereen met hechtingsproblemen en dat je het meer in de bekendheid brengt en nog meer wil brengen. Zeer waardevol lijkt mij. In mijn werk in de jeugdzorg zie ik het ook zoveel…. Ik herken het vanwege mijn eigen stuk, maar voel ook vaak de onmacht, omdat ik weet hoeveel last deze kinderen kunnen gaan hebben en hoe hardnekkig je overlevingspatronen kunnen zijn…

Reply
    Esther says 24 april 2017

    Hoi Mariska,

    Dank je wel voor je reactie!
    Wat fijn dat jij werkt in de jeugdzorg en ècht begrijpt wat onze kinderen doormaken, elke dag weer.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Cindy says 24 april 2017

Eindelijk
Erkenning

Reply
    Esther says 24 april 2017

    Hoi Cindy,

    Kort maar krachtig!!
    Dank je wel!

    Esther

    Reply
Ester Smeele says 25 april 2017

Wat dit gedicht met mij doet? De tranen lopen over mijn wangen bij het lezen ervan. We zijn met mijn zoon al ruim 2 jaar bezig om eruit te krijgen wat er nou precies aan de hand is. De muren, het afwijzende gedrag, het zich afsluiten, 2 gezichten hebben… zijn het dan echt ‘alleen maar’ hechtingsproblemen?

Reply
    Esther says 26 april 2017

    Hoi Esther,

    Dank je wel voor je reactie!
    Ach jeetje wat een gevecht vanuit jullie maar ook voor je zoon.
    Ik noem het niet voor niets het hechtingsmonster wat je huis binnensluipt als je kind niet veilig gehecht is…
    HP is een van de meest heftige diagnoses, daarom heb ik het ook mijn missie gemaakt om deze beter bekend te maken!
    Voor ouders zoals jij met kinderen zoals je zoon…

    Was in Maart in Orlando, daar heb ik een week lang op een kamp als team gewerkt voor ouders van kinderen met hele ernstige HP.
    Maar ook voor deze kinderen is er hoop, er is altijd hoop!

    Ik wens je heel veel sterkte!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Patrice says 4 mei 2017

Dag Esther,

Ik ben enorm geraakt door wat jij schrijft.
Zelf ben ik ook moeder van een dochter en zoon en worstel nog steeds met Eva, onze dochter van 15.
Twee maanden geleden zijn mijn man en ik na 26 jaar uit elkaar gegaan, de zorgen werden te groot.
Ik sta er nu alleen voor met Eva en weet soms niet meer wat ik moet doen om harmonie in mijn gezin te krijgen.
Zelf heb ik de pedagogisch academie gedaan en mijn master special needs, maar ik voel mij zo machteloos in de opvoeding.

Hoe zou je ons kunnen helpen?

Lieve groet,

Patrice

Reply
    Esther says 11 mei 2017

    Hoi Patrice,

    Dank je wel voor je reactie. Wat verschrikkelijk van jullie na 26 jaar uit elkaar zijn gegaan. Maar begrijpelijk is het wel. Ons huwelijk heeft ook hele moeilijke jaren gehad. Maar om er nu alleen voor te staan lijkt mij helemaal een lastig opgave. Ik leef met je mee. Ik hoor wel vaker dat juist mensen in de zorg en dus een achtergrond hebben in special needs toch niet weten om te gaan met hechtingsproblematiek.

    We zouden een keer met elkaar kunnen bellen om te kijken of ik iets voor je zou kunnen betekenen?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Faranaaz says 9 mei 2017

Het is alsof er een spiegel voor me gehouden wordt. Dit gedicht beschrijft exact hoe ik me voel en wat ik denk, ook al zou ik het nooit zo prachtig kunnen verwoorden.

Al sinds ik mij kan heugen verschuil ik mezelf achter maskers. Altijd vrolijk met een lach op mijn gezicht, niemand weet hoe ik me werkelijk voel. Maar omdat ik inmiddels zoveel rollen heb gespeeld weet ik zelf niet meer wie ik ben.

Deze angsten kan ik met niemand delen, want de angst om mijn ‘ware ik’ te onthullen is veel groter.
De personen die te dichtbij komen, duw ik steeds verder weg, bang dat ik ze zal teleurstellen.
Niemand die het begrijpt, niemand om me heen die blijft.

Maar ondanks alles ben ik dankbaar om moeder te mogen zijn van een geweldige zoon! Zijn onvoorwaardelijke liefde geeft mij onwijs veel kracht! In zijn aanwezigheid vergeet ik de persoon die ik niet zou willen zijn! Helaas zijn z’n vader en ik niet meer bij elkaar, hij is ook een van ‘mijn slachtoffers’ die ik weggeduwd heb.

Ik hoop dat ik mijn zoon kan meegeven dat het belangrijk is om van jezelf te houden, ongeacht wat anderen van je denken en dat het oké is om jezelf te zijn!
Zolang hij gelukkig is, ervaar ik dat gevoel ook!

Reply
    Esther says 11 mei 2017

    Hoi Faranaaz,

    Dank je wel voor je reactie op het gedicht. Het gedicht is inderdaad prachtig! Elke als ik het lees raakt het mij weer…
    Ik wens je heel veel sterkte en geluk!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Lucero says 12 juni 2017

En dan zie ik mezelf bijna tegen de 40. Volwassen en moeder van twee geweldige kinderen. Wat een herkenning in dit gedicht. Ik lees grotendeels hoe ik ben opgegroeid. Ik kan wel hechten ondertussen maar met veel vallen en opstaan. HOOP doet leven is altijd al mijn levensmotto geweest. Het ontzettend graag willen hechten maar volop afgewezen te zijn al op zeer jonge leeftijd. Dit heeft ervoor gezorgd dat er snel maskers opgedaan zijn en dan ga je een dubbel leven leiden. Precies omschreven als het gedicht.
Nu sinds de laatste paar jaren is er een nieuwe wereld open gegaan. Mensen die er onvoorwaardelijk er voor me zijn. En net als in het gedicht wijs ik hun liefde ombewust af. En o wat is dat eenzaam als je precies andersom wilt doen. En toch zijn juist zij die niet opgeven! En wel vaak genoeg herhalen dat ik er mag zijn en het waard ben en geliefd mag voelen. Heel langzaam gaat dit masker af! Symbolisch draag ik het nog vaker in mijn hand voor het geval dat. En toch is die hoop er dat het masker ook weggegooid mag worden. En dat kan alleen met loslaten, accepteren, geduld, liefde, warmte, liefde, liefde, liefde…..
Nu pas na 10 jaar besefte ik ook hoe ik best een goede moeder ben. Wel geweten dat zij de liefde kregen die ze verdienen alleen wist ik niet goed hun onvoorwaardelijke liefde naar mij toe goed te ontvangen. Door veel te verbloemen hebben zij hier weinig van gemerkt. Zo diep zit het litteken dus van afwijzing. Maar ik kan wel hechten…want er is altijd HOOP!

Reply
    Esther says 13 juni 2017

    Hoi Lucero,

    Dank je wel voor je reactie!
    Wat fijn dat jij jouw levensmotto ER IS ALTIJD HOOP hebt gemaakt!
    Er is namelijk altijd hoop!!
    Dat hou ik mijzelf namelijk ook altijd voor.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Natasja says 20 juni 2017

Tranen in mijn ogen! Zo belangrijk dat een kind die éne volwassene(n) heeft die onvoorwaardelijk zorgen voor het vangnet ondanks alle afwijzende gedragingen.

Reply
    Esther says 20 juni 2017

    Hoi Natasja,

    Dank je wel voor je reactie!
    Het kan een verschil zijn tussen overleven of leven…

    Reply
Ian says 17 juli 2017

Mooi verwoord, dit komt écht binnen! Mijn vriendin stuurde me dit bericht om me nogmaals duidelijk te maken hoe ze zich voelt. Ik was al niet van plan om me af te laten schrikken door haar vervelende ervaringen en de gedragingen die daar een gevolg van kunnen zijn. Ik heb haar lief en zal er onvoorwaardelijk voor haar zijn. Dit gedicht is een bevestiging dat we samen op de goede weg zijn. Dankjewel daarvoor!

Reply
    Esther says 18 juli 2017

    Hoi Ian,

    Dank je wel voor je reactie!
    Je woorden raken mij, wat fijn dat jij op deze manier van je vriendin kunt houden. Ik zou iedereen met vroegkinderlijk trauma een persoon als jij in hun leven gunnen, iemand die zich niet laat afschrikken, iemand die onvoorwaardelijk van ons kan houden ondanks al onze eigenaardigheden.

    Heel veel geluk samen!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Anoniem says 17 juli 2017

Precies zoals ik me als kind voelde….

Reply
    Esther says 18 juli 2017

    Dank je wel voor je reactie!

    Sterkte!
    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Lizzy says 18 juli 2017

De tranen stromen over mijn wangen als ik dit gedicht lees.
Op dit moment ligt er een meisje van 15 jaar boven in bed. Een deken over haar hoofd, ze weigert uit bed te komen voor de ambulant hulpverlening die elk moment voor de deur kan staan.
Soms weet ik het niet meer. Dan grijp ik terug op dit gedicht en dan kan ik weer verder.
Dank je wel voor je blog het helpt me.
XxxLizzy

Reply
    Esther says 21 juli 2017

    Hoi Lizzy,

    Wat fijn dat dit gedicht jou kan helpen op moeilijke momenten!
    En wat geweldig dat jij haar op deze manier kunt en wil helpen.
    Ik wens je heel veel sterkte!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Nicole says 12 augustus 2017

Dit gedicht legt zoo goed uit wat ik niet onder woorden kan brengen. Maar wat zo voelt.. en nu nog durf ik het bijna niet toe te geven..dat het zo in mij werkt

Reply
    Esther says 18 augustus 2017

    Hoi Nicole,

    Het gedicht is prachtig hè?

    Reply
Fien Vlasblom says 29 augustus 2017

Vanmorgen op de radio al zoveel herkenning en tranen,inmiddels in mijn dochter bijna 30 en hoop dat ik haar nu kan gaan begrijpen ☺

Reply
    Esther says 29 augustus 2017

    Hoi Fien,

    Dank je wel voor je reactie.
    Ik hoop echt dat mijn website en blogs jou meer inzichten kunnen geven om jouw dochter beter te kunnen begrijpen.
    Als je het fijn vindt is er op FB ook een community van ouders die allemaal hetzelfde meemaken als wij, dat kan een hele fijne plek zijn om even het gevoel te hebben dat je er niet alleen voorstaat.
    Heel veel sterkte!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
KERSTIN says 15 september 2017

Wou, uit mijn leven gegrepen. Ben al jaren in therapie, sinds 1 jaar psychotherapie, kind en jeugdtrauma , begin mee steeds meer te begrijpen en wat voor invloed het op mijn leven heeft gehad, absolut bizarre. Ben 50 getrouwd en twee jongens van 20 en 17, mijn ervaringen hebben een absolute stempel op mijn relatie gedrukt, was beina alles kwijt wat me dierbaar is, als eerste mezelf. Ben zelf af en toe wat gedichten op het papier aan het zetten voor mijn eigen verwerking, het komt gewoon af en toe in me op en is dan zo bevrijdend en mezelf begrijpend. Zo als:
Een klap en slag boven op je lijf doet er pijn, maar in je ziel dat is nooit meer fijn-als je ziel en de geest is beschadigd, dan is het echt niet meer aardig. Moeders ik zal je zeggen wat er is aan de hand, wij hebben een heel”special”verstoorde band. Samen door een deur dat zal misschien nog lukken en meer?denk niet want ook ik heb mijn nukken. Wat ik als kind wel ééns dacht-wat zal er gebeuren als ik niet thuis kom van nacht!?
Maar wat was thuis!? Thuis was een kussen en een deken en een bed om te slapen, meer was er niet als “apen gapen”. Eten en drinken dat zat er ook nog in, ik was een beschadig kind als jij maar kreeg je zin.

Dacht dit achter te kunnen laten toen ik 28 jaar geleden mijn man leerde kennen en van oostduitsland naar Nederland verhuisde, ik was de koning te rijk, maar de geschiedenis had me in gehaald, heb door een diep dal moeten gaan en ben het nog aan het verwerken….maar…ik ben weer gelukkig en tevreden met dat wat ik heb….mezelf, mijn drie mannen, lieve mensen om me heen, een prachtige vader, broer en halfzus. Mijn broer zij vorig jaar nog “wat jij te kort bent gekomen heb ik teveel gehad”. Mijn broer heeft pas sinds 3/4 jaar weer contact met mijn vader, ik vindt dit zo ontzettend fijn

Reply
mariska says 26 september 2017

Heel herkenbaar heb zelf ook een hechtingsprobleem..

Reply
Add Your Reply