Als Hechten Niet Vanzelf Gaat
Sharing is Caring!

Wil jij mij helpen?

www.alshechtennietvanzelfgaat.nl

Zoals je misschien wel hebt gemerkt was het wederom weer een poosje stil rondom mijn blog.
Maar dit keer was het niet stil omdat ik voor mijzelf tijd nodig had om dingen een plek te geven.
In tegendeel zelfs.
Dit keer ben ik en mijn team [ja,ja, ik heb inmiddels een geweldig team om mij heen] super hard in de weer geweest met een aantal hele spannende dingen waar ik jou in de aankomende periode van alles over kan gaan vertellen.

Maar voordat ik mijn nieuwe plannen met jou kan gaan delen wil ik je eerst om jouw hulp vragen.
Zou jij mij willen helpen met het beantwoorden van deze vragen?

Wat is jouw grootste frustratie met hechtingsproblemen?
Waar heb jij het meest moeite mee?
Waar loop jij nou het meeste tegenaan?
En waar zou jij wel hulp bij kunnen gebruiken?

Ik kijk heel erg uit naar jouw antwoorden op mijn vragen! Je kunt jouw antwoorden met mij delen in onderstaande reactiebox!

Ik kan niet wachten om aanstaande maandag  jou meer te vertellen over de spannende dingen die er staan te gebeuren, stay tuned!

Hechte groet,
Esther

Laat een reactie achter

89 comments
Elise says 9 maart 2016

Mijn grootste frustratie is soms totaal onverwacht we een stap terug moeten doen. Of als onze pleegzoon heel verdrietig is hij geen arm om zich heel wil, maar juist zich afzondert terwijl wij dan de warmte willen geven.
Het meest lopen we tegen de hechtingsproblemen van moeder op. Continue grenzeloos aantrekken en weer afstoten. Je weet nooit wanneer je het goed doet. En het manipulatieve van zowel moeder als zoon.
Sinds heel kort weten we pas dat de ongelooflijke drang naar eten die onze pleegzoon heeft ook vanuit zijn hechtingsstoornis ontstaan is. Het continue moeten begrenzen hiervan is soms lastig.
Hulp: bij kleine signalen van hechtingsstoornis, zoals met het eten, zou het fjjn zijn als we sneller weten dat het bij de hechting hoort en we juist moeten begrenzen.

Reply
    Esther Groenewegen says 9 maart 2016

    Hoi Elise,
    Dank je wel voor het delen van jouw grootste frustratie.
    Wat je schrijft is allemaal zo herkenbaar!
    En zeker waar dat juiste de onbekende symptomen van een verstoorde hechting beter bekend zouden moeten worden zodat je eerder een verstoorde hechting kan herkennen.
    Als ik TOEN had geweten wat ik nu weet over hechtingsproblemen dan had ik mijn dochter veel eerder kunnen helpen. En ik weet zeker dat zij dan niet twee jaar in dagbehandeling had gezeten had.

    Wat je zegt over onverwachts weer een stap terug moeten doen is ook zo herkenbaar. Dat hoort ook zo bij hechtingsproblemen, ik heb daar zelfs een blog over geschreven.

    Heel erg bedankt voor je reactie Elise, wat bijzonder dat er ouders zijn zoals jij. Mensen die andere ouders en hun kinderen willen helpen, petje af!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Jolanda says 9 maart 2016

Lieve Esther

Nou dat wil ik wel hoor….
Waar ik me het meest aan erger (en eigenlijk is het erg want ik weet dat het niet bewust is ) is aan het feit dat doodnormale dingen ineens niet meer lukken. Zoals, billen afvegen, wc doortrekken, beugel schoonmaken, enz eigenlijk….de lijst is te lang. En dat als je vraagt of alles is gelukt met douchen (we werken met picto’s) hij doodgewoon ja zegt, alles benoemd wat op het pictobord staat . terwijl je weet dat hij bijvoorbeeld zijn tanden niet gepoetst heeft omdat zijn tandenborstel in de oplader staat….. Als je hem daar dan op wijst…is dit weer een faal moment voor hem…deze dingen vind ik echt lastig
Ik hoop dat je er iets aan heb.

Succes! En ik ben benieuwd naar de rest van de ervaringen!!

Reply
    Esther Groenewegen says 9 maart 2016

    Hoi Jolanda,

    Dank je wel voor het delen van jouw grootste frustratie.
    En wederom weer zo herkenbaar. Mijn dochter is nu bijna 16 en toch zij heeft nog steeds constant toezicht nodig bij de dagelijkse dingen zoals persoonlijke verzorging. En inderdaad als je er naar vraagt dan zegt ze altijd dat ze wel alles op de juiste manier heeft gedaan. Maar als je dit vervolgens checkt blijkt dit niet te kloppen. Inderdaad weet je dat dit bij de diagnose hoort en toch ga je van tijd tot tijd weer voor de bijl omdat zij zich zo goed kunnen voordoen. Wat mij nog steeds goed helpt is denken aan de verschillende leeftijden.
    De emotionele en mentale leeftijd van onze kinderen is veel langer dan hun kalenderleeftijd. Je mag gerust twee derde van deze kalenderleeftijd afhalen.
    Dit betekenend dat mijn dochter 16 jaar is op de kalender maar dat zij op veel vlakken op een veel jongere leeftijd aangesproken zou moeten worden. Dit is vooral lastig voor onze omgeving omdat veel van onze kinderen niet laten zien dat ze anders zijn. Vaak ga ik zelf ook nog de fout in door aan te nemen dat ze iets snapt. Ze zal nooit zeggen dat ze het niet begrijpt daar kom ik vaak later pas achter als wij dan weer in een gênante situatie terecht zijn gekomen.

    Fijn dat je dit met mij wilde delen Jolanda!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
nathalie says 9 maart 2016

Hey, ik had jou een tijdje geleden gemaild. Ik kan niet meer, ik vertouw ze niet meer, ben boos op haar voor al de pijn die ze ons aandoet. Daarom denk ik dat ik ze beter op internaat zet. Een MFC (voor kinderen met emotionele en gedragsproblemen). Iemand daar ervaring mee?

Reply
    Janssen says 9 maart 2016

    Dat hebben wij ook gehad. Nu gaat het beter. Zelfs goed eigenlijk. Je mag me altijd mailen… Veroniquejanssen@telenet.be

    Reply
    Esther Groenewegen says 9 maart 2016

    Hoi Nathalie,

    Dank je wel voor het delen van jouw grootste frustratie.
    Ik herken jouw gevoel en zou je daar zo graag mee willen helpen. Toen onze dochter nog klein was had ik ook deze gedachten. Ik vond dat onze dochter ons leven verpeste, ik schaamde mij voor haar en wist mij geen raad met haar. Daarom voel ik mij ook zo dankbaar dat ik de juiste therapie heb mogen doen met hele fijne therapeuten. Dat is echt onze redding geweest. Voor mijn negatieve gevoelens van toen zijn nu juist hele mooie gevoelens voor in de plaats gekomen. En deze positieve gevoelens zou ik jou ook zo gunnen Nathalie!
    Heb jij al hulp voor je dochter gekregen? Je kunt het als ouders niet alleen oplossen, daar is de diagnose veel te heftig voor. Ik snap dat jij je kind het liefst uithuis wil plaatsen en soms is dit de juiste oplossing. Wij hebben ook op verschillende momenten die overweging gedaan. Gelukkig heeft het voor ons niet zover hoeven komen. Maar als het wel zo zou zijn geweest was dit ook oké geweest. Je doet wat je kunt en wat juist is voor je kind en jezelf.
    Ik wens jou heel veel sterkte en kracht, voor jou en je dochter.

    Weet dat een lastig kind voortkomt uit een lastig brein, kinderen hebben allemaal te behoeft om gezien, gehoord en gelieft te zijn. Ze kiezen er nooit bewust voor om lastig te zijn. Dit is natuurlijk heel moeilijk om te geloven als het gedrag niet meer corrigeerbaar is en steeds erger wordt.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
diny says 9 maart 2016

Ons meisje werd pas 7 dec. met een smoes bij ons gebracht en wou niet meer terug, dus ik kan er niet zoveel nog over vertellen, maar waar ik tegen aan loop is dat ze ineens van stemming verandert. Ze komt uit school , zegt nog wel hallo , wat eten we en draait dan als een blad aan een boom om. Ze zegt niks meer, ze huilt en als ze wat zegt is het , ik zit niet lekker in mijn vel en ,laat me. De volgende dag is ze weer vrolijk en lief, dan praat ik er over, vraag wat we verkeerd doen en verzekert mij dat het niet aan ons ligt, ze komt tot rust en gaat dan nadenken, krijgt dan een rotgevoel over zich, ik heb gevraagd of ze de volgende keer er over wil praten, in ieder geval zeggen dat ze zich rot voelt zo wij dan ook weten wat er aan de hand is. Ook kan ze niet tegen drukke winkels, kan erg doordrammen over iets, bijv, we lopen in een winkel, haar dingen zijn gedaan en zegt dan , gaan we naar huis.? Ik wil niet boos worden, dat helpt niet, maar praat liever op een ander moment met haar, dan krijg ik ook antwoord. Ze neemt nooit vrienden of vriendinnen mee naar huis. wij zijn een al wat ouder echtpaar , we wonen op het platteland, we zijn wel es bang dat het hier te eenzaam voor haar is, maar ze verzekert ons, het is hier heerlijk rustig. het is een kind met veel humor, we lachen veel af met haar. Heeft structuur nodig heeft therapie en medicijnen, doet op school goed haar best en is heel pienter.

Reply
    Esther Groenewegen says 9 maart 2016

    Hoi Diny,

    Wat fijn dat jullie haar hebben opgenomen en jij zo geduldig met haar bent. Als ik jouw verhaal zo lees kan zij zich geen betere plek wensen. Ik weet van mijn eigen dochter dat zij het heerlijk vind in de natuur. Ook mijn dochter kan niet goed tegen drukke plekken. Dan gaat mijn dochter ook altijd over iets doordrammen. Nu ik weet dat dit bij HP hoort kan ik hier beter mee omgaan. Maar vroeger vond ik dit altijd zo irritant, alsof zij altijd express leuke momenten wilde verstoren. Nu weet ik dat zij langzamerhand overprikkeld raakt en dan drammerig gedrag gaat vertonen.
    Ik vind jouw woorden zo liefdevol geschreven, ik krijg het zomaar het gevoel dat als dit meisje een poosje bij jullie mag zijn in bloei zal komen juist door de rust en het geduld die jullie kunnen bieden.

    Liefdevolle, hechte groet,
    Esther

    Reply
Caro says 9 maart 2016

Grootste frustratie is dat het zo moeilijk is om goede hulp te vinden en om echt stappen te gaan maken.
Persoonlijk heb ik het er het meest moeilijk mee te zien dat mijn kind niet alleen door anderen steeds weer afgewezen wordt, maar dat ik mezelf er ook wel eens op betrap dat het me teveel wordt en ik het dus ook weleens doe 😢
Het meeste loop ik aan tegen het onbegrip en de frustraties
Ik zou vooral graag goede hulp voor mijn kind hulp hebben thuis en ergens met leeftijdgenoten.

Reply
Helma says 9 maart 2016

Waar loop ik het meest tegenaan en wat irriteert mij? Eva is een heel slim meisje van 4 jaar, en dan ineens kan ze dingen niet. Bijv als haar laarzen niet ineens aan gaan of ze haar jas even niet dicht krijgt dan is het huilen. En ik heb natuurlijk al 1000x gezegd dat ze het altijd mag vragen als iets niet lukt. Dat huilen echt niet helpt. Maar het alfabet kan ze met haar 4 jaar in ene opdreunen. Omdat zij pas een jaar bij ons woont weten wij echt nog niet wat de implicatie van een hechtingsstoornis met zich meebrengt. Ook het claimerige gedrag naar mijn man heb ik moeite mee. Hij denkt dat het hechting is en ik denk dat het niet gezond is om iemabd zo erg te claimen dat hij niet eens normaal kan etenomdat ze aan hem vast gekleefd zit. Verder heb ik eigenlijk geen klagen want we zijn in het afgelopen jaar al zo ver gekomen met haar.

Reply
Joke says 9 maart 2016

Als hulpverlener vind ik het aantrekken en afsoten, wat sommige kinderen met hechtingsproblematiek doen, het lastigst.
Verder ben ik een emotiemens,en dat is nu net waar kinderen met hechtingsproblematiek moeite mee hebben. Dus ik weet dat ik wat zakelijk moet reageren. Dat is voor mij een tegennatuurlijke wijze van reageren dus dat blijft een valkuil.

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Hoi Joke,

    Dank je wel voor je reactie op mijn hulpvraag!
    Ik heb wel eens van een Amerikaanse Trauma therapeut als tip gekregen: Je moet eigenlijk zijn zoals Arnold Schwarzenegger en Misses Doubtfire te samen. Dus de liefdevolle oma met de strakke regels van Arnold.
    Maar we zijn ook mensen hoor Joke en hebben zelf ook nog een rugzak op van ons eigen verleden.

    Ik hou heel erg van quotes, ik ga er eentje met je delen:

    “There is no such thing as a perfect teacher [parent, hulpverlener] so just be a real one!”

    Nog eentje dan:
    “To make a difference in a childs life, you don’t have to be brilliant, rich or perfect. You just have to care…”

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Manon says 9 maart 2016

Wat fijn dat jij er bent Esther,
Een prachtig helpend platform inmiddels.

Waar ik nu het meeste tegen aan loop is onwetende omgeving die zichzelf zo wetend vindt.
Je hebt dus thuis al strijd met je kind, wat je zo goed als je kan en lukt, met of zonder hulp, probeert te tackelen, maar je omgeving weet altijd precíes hoe fout je het aanpakt. En wat je dan vervolgens wél zou moeten doen.
Terwijl je weet dat zij écht geen flauw idee hebben wat zich in je huis of in het hoofd van je kind afspeelt. Tuurlijk. Negeren. Niet op letten etc. Maar het vreet toch energie. En van energie kun je nu eenmaal nooit genoeg hebben. En wat je hebt, steek je in je kind. Tenminste, zo zou ik het willen.

En qua hechtingsproblemen moet ik altijd zien te jongleren tussen tweelingzonen, waardoor je er altijd één te kort doet als je de ander wat geeft. Want samen delen past nog lange niet in hun hoofd. Ook therapieën zijn meestal gericht op 1 tegelijk en de ander ‘parkeren’ kan in ons geval (adoptie) nog niet. Zij zijn deze week gestart op de peuterspeelzaal, één dagdeel samen en allebei apart ook een dagdeel. Dan hebben zij eindelijk ook een keer exclusief mij voor zichzelf. Hier kijk ik erg naar uit. Tips? Jongleerles. Hoe kan ik verder de balans tussen hen vinden?

Hartelijke dank&groet,
Manon

Reply
Yvonne says 9 maart 2016

Waar ik (pleegmoeder van Romy, 7 jaar en verstandelijke beperking) het meest tegen aan loop is haar boosheid naar mij. Buiten de deur heel leuk, lief, gezellig enz. Maar zodra ze thuis is, is alles stom, saai, mag ze niks zeg en doe ik (volgens haar) alleen maar stomme dingen die nergens op slaan. Waar ik het meest tegen aan loop: onbegrip van anderen. De meeste mensen zien niet hoe Romy thuis reageert. Waar ik het meeste hulp bij nodig heb: haar begrijpen, rustig blijven, af en toe even van me af kunnen praten, begrip krijgen.

Reply
Helga says 9 maart 2016

Mijn frustratie is dat je je hele leven moet aanpassen naar je kind. Dat niets meer vanzelfsprekend is, en dat je altijd moet opletten, en alles moet voorbereiden, zodat het nog enigzins soepel loopt. Het aanpassen is niet erg, maar dit gaat verder dan in een ‘normaal’ gezin. Daar zit ook meteen een frustratie, dat anderen zich niet kunnen voorstellen wat de impact is op je gezin. Er is toch niets aan te zien? veel gehoorde opmerking. Ik voel me vaak alleen, in onze omgeving zijn verder geen andere gezinnen met deze problematiek. Ik zou wel hulp kunnen gebruiken bij het goed uitzoeken van kundige hulp. En dat het bijv. bij de gemeenten duidelijk wordt dat je geen weken kunt wachten, en dat je net als bij een gebroken been, nu direct hulp nodig hebt.

Reply
Hendrickje says 9 maart 2016

Oke, ik ben dan wel 44 maar heb er zeker nog heel veel last mee. Ik volg momenteel EMDR en daar zijn we mee bezig dat het kleine meisje wat in de wc op de lagere school heeft besloten om niet meer te gaan huilen omdat ze zoveel gepest werd. Nu dat kleine meisje heeft het gevoel dat ze er niet mag zijn en dat alles haar schuld is. En ze alles zo eng vind dat ze gaat verkrampen, haar lichaam op slot zet om maar niet te voelen. En vooral niet te gaan huilen want dat mag niet, dan is ze zwak. Waar ik nu als volwassen persoon het meeste mee worstel is dat alles zo moeilijk gaat. Het omgaan met collega’s, met vrienden. het gaat niet vanzelf. Veel problemen met het vinden van veiligheid omdat ik de basisveiligheid mis. En dat ik onbewust vaak gedrag ga vertonen waardoor ik mijzelf weer in een situatie begeef waar ik juist niet in wil zijn. Wat ik nodig zou hebben iemand die zegt en voorzichtig laat voelen dat ik er mag zijn. De knuffel die ik vroeger niet kreeg en waarschijnlijk ook niet wilde hebben omdat dit te eng en pijnlijk is.

Het lezen van de reacties en blog maakt wel dat ik die kleine hendrickje beter leer begrijpen en het gedrag van vroeger beter kan plaatsten en daardoor leer dat ik niet de schuldige was/ben.

Reply
    Eduard says 13 maart 2016

    Hallo Hendrickje en alle anderen,

    Hendrick, ik snap je verhaal heel goed, ik ben 28 jaar en worstel al jaren met hechtingsproblematiek en traumatische ervaringen. Wat ik jou en iedereen hier wil mee geven is dat men moet streven naar de curatieve behandeling. Dat betekend genezend en dat bereik je aardig goed met emdr. Al het andere is symptomatisch waarbij je de gevolgen in het heden alleen behandeld. Lange, intensieve en moeilijke gesprekken. Ik sta achter een betoog van een psycholoog die pleit voor emdr. Helaas staat deze niet meer op internet. Met mijn levenservaring van mijzelf, anderen om mij heen en mijn werk in de zorg heb ik veel leed van dichtbij gezien. Ik weet wat het is om een hel te doorstaan en verscheurd te worden van ellende. Ik weet ook hoe je mensen, inclusief mijzelf kan inspireren en motiveren om die positieve drive te vinden en zoveel mogelijk vast te houden. Om dankbaar en gelukkig te zijn ondanks wat je tegen zit. Ik ben al 9 jaar bezig om trauma voor trauma af te werken met emdr. Met de jaren kom je achter nieuwe situaties alsof puzzelstukjes op de plaats vallen. Lieve mensen, dit is naar mijn mening de meest effectieve remedie. Bij HP is de basisveiligheid verstoord op wat voor manier dan ook. Probeer de achterliggende situatie te vinden en blijf praten met je kind. Geef hem of haar een dagboek om in te schrijven. Hiermee kan het kind zich uiten, overzicht creëren en vooruitgang zien in de loop der tijd. Ook voor hulpverleners is kan dit zeer bruikbare informatie zijn. Ik besef mij dat de taak van ouder zijn loodzwaar is, respect en ontzag voor iedereen die het doet. Vermijd als mogelijk een plaatsing in een internaat. Ik heb zelf te laat en door omstandigheden, niet vroeg gehad. Dit heeft effect op de rest van een mensenleven. Even kort, ik heb eerst (verkeerd geplaatst door mijn psychiatrisch zieke moeder) in een kinderpsychiatrie gewoond, later ‘gelukkig’ in een internaat. Dat tekent het leven van een kind verschrikkelijk, hier kan ik boeken over schrijven. Ik geloof in iets groters dan mijzelf, in een hoger doel om anderen te helpen. Voor de hulpverleners onder ons; nee ik ben niet het klassieke voorbeeld die daarmee zijn eigen problemen ontvlucht. Mijn boodschap zou zijn, ga letterlijk en figuurlijk naast je kind staan zodat je kunt steun ervaart. Ook al scheld je kind je verrot, blijf de hoop houden en denk aan 10 jaar later dat het kind je voor eeuwig dankbaar zal zijn. Het kreeg namelijk de ruimte van jou om zich te uiten en te bewegen. Een basis dankzij jou zal hebben gevormd. Zoek uit welke intimiteit een kind prettig vindt en veer mee met de verschillende behoeften. Als een kind niet aangeraakt wil worden, draai een muziekje, geef een knuffel of een deken, geef letterlijk warmte. Het kind is reageerd boos of kortaf omdat het bang is, warmte gaat dat tegen. Spoel polsen af onder de warme kraan of neem een douche. Anatomisch gezien bevorderd dit ook de bloedsomloop en daardoor het zuurstofgehalte naar de hersenen. Zo stijgt het hersenniveau Weert waardoor de functionaliteit beter wordt. Maak hier een ritueel/structuur van en eindig altijd positief. Zorg voor de herkenning en draai bijvoorbeeld eerst muziek waardoor emoties geuit kunnen worden. Daarna iets wat hoopvol/inspirerend/doorzetting symboliseert voor het kind en als laatst natuurlijk een positief nummer wat vrolijkheid geeft. Het is wetenschappelijk aangetoond dat muziek de beste hersenverbindingen maakt voor herstelprocessen. Je kunt ook aan iets tastbaars denken. Mijn moeder had voor mij vroeger een poef waar ik even helemaal op kon uitleven. Ik mocht er op slaan, schoppen en stompen etc, soms mee gooien haha :). Gevoelens van boosheid en haat moeten stromen en voor mij was dat perfect. Sport gebruikte zij ook en ik kijk er positief en waardevol op terug. Ik kreeg de ruimte, erkenning en herkenning om te ventileren. Naderhand ging ze altijd iets positiefs doen, vooral gericht op samen zijn en doen. Zo werkt een emdr-sessie eigenlijk ook. 1. Leed signaleren en benoemen. 2. Ventileren 3. Negatiteit zwakt af/verdwijnt en maakt plaats voor positiviteit. Alle kleine beetjes helpen en alle moeite die jullie doen lieve mensen, HELPT. Voor faalangstige ouders, jullie falen niet want dat doe je pas als je je kinderen de deur uit zou trappen of letterlijk in de steek zou laten. Dat doe je niet want anders lees je dit ook niet. Die angst uit de wereld geholpen te hebben ga ik weer verder. Sorry voor mijn misschien wat directe of harde woorden. Probeer hier net als bij alle kinderen dit weg te zetten in patronen die herkenbaar zijn. Ik werk elke dag met agressieve, zeer onrustige dementerenden die slaan, spugen, schelden en schreeuwen naar mij en elkaar. Dan heb ik het nog niet over de spullen de verplaatst worden of verdwijnen. Je raad het al, een gesloten afdeling met 8 mensen waarbij je meestal alleen werkt. Niet om te klagen maar even voor de beeldvorming. Toch is het mogelijk om de mens zelfs in deze situatie geborgenheid, veiligheid, rust en vrolijkheid te bieden. bewoners die zakken in hun hersenniveau, kortom het heeft raakvlakken met kinderen op een bepaalde manier. Snel schakelen en letten op je eigen houding. Laat je kinderen het ook maar is soms uitschreeuwen om te ventileren, dat zou je zelf als je je gefrustreerd en machteloos voelt, ook willen op z’n tijd. Het is zo belangrijk maar je moet ze het aanzetje als voorbeeld wel geven. Het is niet erg om zelf te huilen, geef het voorbeeld maar, eindig altijd positief. Ik zeg wel is ‘gooi het er maar uit want dat mag. Ik vind dat niet erg want ik weet dat het u helpt’. Bij problemen schieten wij in onze angst, daar moet geborgenheid tegenover worden gezet en ruimte die het kind letterlijk ziet en mee maakt. Ga naar buiten de natuur in of gewoon een dagje uit, al ga je naar een speeltuin. Ze hoeven er even niet mee bezig te zijn. Wees heel duidelijk, nu hebben we ons rot gevoeld en nu gaan we wat leuks doen. Benoem expliciet hoe waardevol jij het vindt en dat het voor het kind ook zo mag zijn. Leg een hand op de schouder of het hoofd, een glimlach, knipoog, zoen, high-five of til het kind op. Dit geeft een bang kind een geweldig gevoel, het wordt even gedragen en letterlijk ontlast. kijk wel uit met de buik en flanken als je bijvoorbeeld een knuffel geeft. Dit is namelijk vaak een gevoelig gebied bij mensen met HP. (Klein voorbeeld; mijn ex kon pas na een half jaar dit aanraken zonder schrikreactie). Vermijd het woord ‘moeten’, dit maakt ons benauwd en faalangstig, daardoor misschien teruggetrokken. Lieve mensen, ik kan hier nog veel over zeggen en ik ben heel gemotiveerd en gedreven anderen te helpen, daar ben ik voor gemaakt. Ik kan dit gelukkig doen naast mijn rouwproces maar verwacht nu niet te snel een antwoord. Weet alleen dat een mensenleven dat heeft gezien hoe zijn ouders ruzie maakten, elkaar mishandelden fysiek en emotioneel, zelf fysiek, emotioneel en waarschijnlijk sexueel is misbruikt, gigantisch veel drugs heeft gebruikt, gepest is, sucuidale gedachten heeft gehad, verlaten is door in zijn beleving goede vrienden, emotioneel het leven zuur is gemaakt door een stiefmoeder, uit huis gezet is, een zus heeft die zwaar depressief is en zelf ook is geweest. Zijn eigen moeder na 7 jaar de psychiatrie in heeft gekregen en nu zijn eigen vader niet kan zien vanwege verdriet, stress en haat omdat hij er voor mij nooit echt was, zichzelf toch heeft gered. En mijn redding mag ook jullie redding zijn op wat voor manier dan ook. Alles wat jullie doen is waardevol, kinderen voelen en weten dat ook al zijn ze 4 jaar oud. Ik weet er nog heldere ogenblikken van. Het is nooit te laat voor hulp, liefde overwint alles. Voor de gelovigen onder ons zeg ik Amen. Voor alle anderen zeg ik bedankt voor het lezen. En Hendrick, ga door en je voelt je soms klein, dat doen de trauma’s. Ik ken je niet maar ik zeg je bent niet de enige, ik sta achter je en geef nooit op! Heel veel sterkte en succes.

    Groeten Eduard

    Reply
      Esther Groenewegen says 13 maart 2016

      Wauw Eduard,

      Met ingehouden adem heb ik jouw reactie gelezen.
      Dank je wel voor deze reactie op mijn hulpvraag!
      Ik wens jou ook heel veel sterkte en succes!!

      Hechte groet,
      Esther

      Reply
      Hendrickje says 13 maart 2016

      Hallo Eduard,

      Bedankt voor je mooie verhaal en reactie. Ik lees veel erkenning en herkenning en dat doet mij goed. Ik had al bedacht dat ik met 12 sessies EMDR ( dat is het aantal wat in eerste instantie word vergoed) er niet zou zijn maar als ik jou verhaal lees moet ik er wel weer de nodige tijd voor uit trekken. Ik merk wel dat dit op een heel ander nivo werkt dat de 15 maanden dagbehandeling die ik heb gehad. Daar is volgens mij niks met de hechting gedaan en als je mij laat praten kom ik echt niet bij mijn gevoel, dan klets ik over alles heen.Ik merk dat ik momenteel alleen maar zieker word en mijn lichaam het gevecht tegen de tranen etc op wil geven. Maar omdat ik ook een whiplash, fybro en aangezichtspijn heb is het gevecht lichamelijk zwaar. Het valt niet mee om alleen in je bed te liggen en daar in de krampstand te belanden, mijn bed is nl mijn enige veilige plek in mijn huis. Het is ook fijn om iets van een volwassene terug te lezen hoe die er nu mee om gaat. Ik werk zelf ook in de hulpverlening, met mensen met een verstandelijke beperking, dus weet goed wat ik de ander kan bieden maar dat jezelf gunnen en laat staan geloven is een heel verhaal. De kleine hendrickje denkt en gelooft echt dat het allemaal haar eigen schuld is. De pesterijen, de ruzie’s thuis, er niet bij mogen horen. Ze is er nog lang niet maar ik merk dat ik wel contact met haar kan maken. Maar om haar nu bij de hand te pakken en te gaan zeggen kom mee ik zorg voor je is zwaar en nog onmogelijk.

      By the way Eduard, de naam is Hendrickje en ik ben dus een vrouw. Voordat je mij opeens in een man gaat vervormen.

      Bedankt voor je reactie en jij ook heel veel sterkte met je proces.
      Hendrickje

      Reply
Patricia says 9 maart 2016

Waar loop ik het meest tegenaan:
Tja mijn dochter letterlijk en figuurlijk
Het fenomeen duwen en trekken tegelijkertijd wat je kind met je kan doen waarin je je zo machteloos kan voelen
Mijn oudste dochter heeft een hechtenisstoornis en is 14jaar
Pubertijd is het tijdperk waar we nu inzitten en het is zwaar heel zwaar
Ze zit op gewoon voortgezetonderwijs, maar of dat wel zo een goede keus was
Ze haalt geweldige cijfers en op school lijkt ze een gewone puber die haar grenzen aan het verleggen is
En dan ga je weer op gesprek om uit te leggen wat een hechtenisstoornis is
Dat ze geen gevoelens of emoties heeft en het gedrag van andere alleen maar kopieerd
De jongens hebben haar nu gevonden want ja ze zegt nooit nee en laat zich overal voor in want over verdere concequenties kan ze niet nadenken
Pubertijd daar lopen we nu tegenaan en het is zwaar heel zwaar
Groetjes Patricia

Reply
Annemieke says 9 maart 2016

Waar loop ik tegen aan? #De façade die de kinderen hebben.thuis de boel terroriseren. Zo gauw de bel gaat of als je de deur uit gaat je de leukste en liefste kinderen hebt. Het ergste is dat niemand je geloofd, dat jou kind thuis zonder visite zo anders is. Zelfs de hulp verlening stuurt je van het kastje naar de muur.
# Het niet om hulp “durven” vragen.
#Als je op school komt de juffen wel weten wat je kind heeft. Hij is autistisch.

Reply
    Esther says 9 maart 2016

    Heel herkenbaar in de vorige reacties het “ineens” iets niet meer kunnen terwijl hij het 5 min ervoor gewoon wel deed en kon en later ook weer gewoon. Ga je toch aan jezelf twijfelen en afvragen of je gewoon in het ootje word genomen. Ook het steevast volhouden heb ik niet gedaan terwijl je hem op heterdaad betrapt. Veel van wat Jolanda schrijft is herkenbaar.
    Wat ook frustreert is continu moeten strijden in zijn belang voor de beste zorg met jeugdzorg en pleegzorg. Zij missen nog heel veel kennis over hechtingsproblematiek.

    Reply
    Manon says 9 maart 2016

    Heel herkenbaar.
    Wat een snoetjes!! Wat een schatjes! Ach gos!
    Veel gehoord van zo ongeveer iedereen om mij heen, op straat, feestjes etc.
    Wat uiteraard waar is, maar wél als onderdeel van hun gecompliceerde geheel, wat écht niet voor te stellen is. Tweeling pas 3 jaar en minstens 2 gezichten…

    Reply
Janssen says 9 maart 2016

Wat mij ergert. Dat je van het kastje naar de muur gestuurd wordt. Alles zelf moet uitzoeken. En zelfs de hulpverleners moet vertellen hoe het in elkaar zit. Dat de mensen je niet geloven. Want als reactie krijg ja dan dat het overal wel wat is… Ze moesten eens weten wat we allemaal doorstaan, en proberen. Om het gewoon een beetje leefbaar te houden….

Reply
    Eduard says 14 maart 2016

    Hallo Janssen,

    Ik snap je frustratie en onmacht heel goed. Zelf heb ik hulp bij een psycholoog in Arnhem, die zijn gespecialiseerd in hechtingsproblematiek en werken veel met kinderen. Als je nog geen goede hulpverlener hebt, ik heb het adres. Ik weet niet of het gewenst is om dat hier neer te zetten dus ik geef je mijn contactgegevens.

    Groetjes Eduard
    e_polderman@msn.com

    Reply
HJ says 9 maart 2016

Wat is jouw grootste frustratie met hechtingsproblemen?
– Liegen, bedriegen, manipuleren, dingen bewust kapot maken

Waar heb jij het meest moeite mee?
– Continu blijven bedenken dat het kind er zelf niets aan kan doen.

Waar loop jij nou het meeste tegenaan?
– Gevoel van frustratie en niemand welke je lijkt te begrijpen. Te weinig mensen weten wat deze problematiek inhoudt, waardoor je steeds jezelf én je kind lijkt te moeten verdedigen

En waar zou jij wel hulp bij kunnen gebruiken?
– Meer begrip. Meer bewustwording. Meer kennis bij school en instanties over deze problematiek.

Handvatten en richtlijnen.

Reply
JCC says 9 maart 2016

Elke dag de grenzen opnieuw uitproberen en het niet lijken te landen van afspraken. Het missen van een relatie kunnen opbouwen. Heel kil voelt dat. dat vind ik misschien nog wel het ergste.

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Dank je wel JCC,

    Allemaal zo herkenbaar!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Janneke says 9 maart 2016

Hallo,

Ik herken onze situatie helemaal in de opmerkingen die HJ heeft geplaatst!

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Dank je wel Janneke voor je reactie op mijn hulpvraag!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Saar says 9 maart 2016

Wat ik lastig vind:
– ik probeer me erbij neer te leggen dat mijn dochter een stappenplan met picto’s nog steeds niet goed kan afwerken, maar zij vindt deze dingen voor peuters en wil er niet mee werken. Ze kan weinig verantwoordelijkheid aan en wij geven haar dus weinig verantwoordelijkheden. Maar klasgenoten krijgen deze wel. Ze geeft dus aan dat ze niet ‘als een peuter behandeld wil worden’. Tja….
– Therapie slaat niet aan omdat de instanties (ondanks dat wij er tegenin gingen) niet begrepen dat een ‘gewone’ therapie niet werkt bij een hechtingsstoornis. Nu zijn we weer twee jaar verder met veel frustraties bij dochter en ons, en zonder noemenswaardige vooruitgang.
– Vrienden en familie begrijpen het niet en geven goedbedoelde tips.

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Hoi Saar,

    Dank je wel voor jouw reactie op mijn hulpvraag!
    Wat goed dat je aangeeft dat pico’s niet werken, volgens mij is dit met heel veel kinderen met HP het geval. Mijn dochter heeft er ook nooit goed op gereageerd.
    En inderdaad veel therapie slaat niet aan als er niet eerst therapie wordt gegeven wat speciaal voor een verstoorde hechting is. Wij hebben enorme goede resultaten behaald met EMDR, de Fasen en Differentiatie therapie.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Angel says 9 maart 2016

Wat mij met name frustreert is de “stempel” die ons (pleeg)kind krijgt opgeplakt. Net name op school. Het zorgt voor een negatieve “zie je wel’ gedachte waarbij het kind 20 dingen goed kan doen maar dat het ene dat ze niet goed doet direct gezien wordt. Daar wordt dan ook op ingezoomd. Dat door dit gedrag van volwassenen het kind er de dupe van wordt. Ik weet dat het niet makkelijk is, thuis ondervinden we dat ook, maar door je echt te verdiepen in het kind krijg je er veel voor terug. Tref je de verkeerde leerkracht (toe aan pensioen) dan is deze inzet er niet vanuit school. Wat zijn dan je rechten als (pleeg) ouder? Beslissingen die school neemt waar je niet achter staat… enz.

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Hi Angel,

    Van een reactie als die van jou kan ik zo weer gan huilen.
    Al mijn verdriet, frustratie en machteloosheid komt zo weer naar boven.
    Ook wij hebben met zo’n leerkracht te maken gehad, voerde de behandelplannen niet uit, had geen zin om zich te verdiepen in HP. Uiteindelijk heeft ze mijn dochter van school gestuurd omdat ze er niets mee kon…??!! En dit mocht gewoon van de directrice. Ik heb gesmeekt, ik ben langs geweest met een expert op gebied van hechting om uit te leggen dat ze een grote fout gaan maken. Niets mocht baten, ze moest van school… Het was echt een drama en mijn dochter snapte er niets van… Ze was op school altijd lief… Mama waarom moet ik naar een andere school? Mag ik dan niet met de musical meedoen en niet mee op kamp?
    Ja, ga daar maar eens antwoord op geven…. Ik ging kapot!!!

    Kortom Angel, ik herken jou situatie… Je staat vrij machteloos… Achteraf weet ik dat je wel ergens bezwaar kunt gaan maken, maar wil je dan je kind tegen wil en dank ergens houden? Ik weet ook niet of dit nou een fijne situatie is…
    Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik mijn e-boek ben gaan schrijven, Monster in de klas, en dit boek is nu al inmiddels meer dan 1700 keer gedownload, en dit zegt wel wat natuurlijk!!

    Heel veel sterkte,
    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Maartje says 9 maart 2016

Als groepsleerkracht in het cluster 4 onderwijs heb ik al vaker te maken gehad met een leerling met een hechtingsprobleem. Dit schooljaar werk ik met kinderen in de leeftijd van 5-7 jaar. Wat me het meest frustreert is dat het vooral voor de kinderen zo emotioneel is, aantrekken, afstoten… Grenzen opzoeken, over de grenzen heen gaan, maar dan na heel veel kansen en opnieuw proberen, geduld, aai over de bol, ‘schop onder de kont’, zo veel verdriet zien bij het kind zelf. De kinderen hebben zoveel behoefte aan veiligheid, maar leggen de lat ook heel hoog voor zichzelf en zijn dan zo teleurgesteld als er iets (nog) niet gelukt is…het lijkt wel of het niet doorbroken kan worden. Dus nogmaals mijn frustratie is meer een gevoelskwestie, soms doet het me echt verdriet om deze kinderen niet te kunnen helpen om zichzelf als een waardevol, liefdevol en belangrijk persoon te zien…ik weet dat elk klein stapje vooruitgang is en soms is de nul lijn bewaken ook positief te noemen, maar wat zou ik ze graag gelukkig willen maken…

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Hoi Maartje,

    Dank je wel voor je reactie op mijn hulpvraag!
    Uit jouw reactie lees ik jouw passie voor deze kinderen, en weet je, dat is voor onze kinderen vaak al genoeg als zul jij dit misschien niet merken of zien.
    Weet je hoeveel leerkrachten ‘geen zin hebben’ in onze kinderen?
    Dat is pas funest voor hun ontwikkeling, veiligheid en vertrouwen!!
    Alleen al het feit dat jij deze reactie stuurt leert mij dat jij echt een positief verschil kunt maken in het leven van jouw leerlingen met een onveilige hechting.
    Onze kinderen zullen niet naar je toe komen: He juf ik voel dat jij wel net dat stapje extra voor mij wilt doen, dank je wel, dat gaat niet gebeuren. Maar ze voelen het wel en daarmee maak jij echt wel een werkelijk verschil in het kwetsbare leven van onze kinderen!!

    Hele diepe buiging voor jou!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
N. says 9 maart 2016

Hoi Esther,

natuurlijk wil ik jou helpen ! Het is mooi dat er nu wat meer erkenning en herkenning rondom hechtingsproblemen komt. Het is tenslotte niet niks. Ik vind het heel moeilijk uit te leggen aan andere mensen. Al denk ik dat het mij nu steeds beter lukt met behulp van wat theorie gecombineerd met mijn gevoelens. De meeste moeite heb ik met het feit dat ik niet precies weet wanneer er zich te veel triggers opgestapeld hebben en het onthechte gevoel er ineens is. Dan baal ik van mezelf dat ik juist tegen degene die me weer op de kaart gezet heeft en heeft leren voelen, aan schop. Ik word dan controlerend, probeer grip op alles te houden en meet in mijn hoofd hoe belangrijk of onbelangrijk ik ben. Natuurlijk ben ik op zo’n moment erg onbelangrijk. Althans zo voelt het. Ik verzamel dan bewijzen (niet gegrond) dat ik er niet toe doe en anderen wel. Op dat gebied kun je me heel veel input geven op dat moment en ik voel het helemaal totaal niet, ben de verbinding met mezelf kwijt dus laat staan dat ik me met anderen kan verbinden. In plaats van dat ik op dat moment vraag om me even de aandacht te geven die ik nodig heb, schop ik iedereen van me af en straal ik uit wat ik dus juist niet wil. Als ik een diepgaande relatie met iemand aan durf te gaan is die meestal vanuit ongelijkwaardigheid en ben ik degene die zichzelf wegcijfert tengunste van de ander en ten koste van mezelf. Gelukkig doe ik dit al een stuk minder en geef ik niet meer over de top uit angst om de ander te verliezen maar steeds meer uit liefde. Alhoewel de oude patronen hardnekkig zijn en geregeld nog de kop op steken. Niet vreemd na 42 jaar…………….ik weet pas sinds een jaar dat ik niet veilig gehecht ben dus ben nu nog af en toe aan het zoeken hoe ik hier mee om kan gaan. Zelf door blijven sparren, the work toe gaan passen, emdr, schematherapie………………Een heel verhaal, ik heb het kort proberen samen te vatten maar ben er graag uitgebreider over als er nog vragen over zijn !

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Hoi N,

    Dank je wel voor je reactie na aanleiding van mijn hulpvraag!
    Wat zo mooi is aan mijn blog, dit blog ben ik begonnen voor ouders van kinderen met HP.
    Daarom vind ik het ook zo bijzonder en een ontzettende verrijking dat er ook volwassenen mijn blog weten te vinden.
    Als ik jullie commentaren lees, lees ik mijn eigen struggels en uitdagingen. Echt bijzonder dat jij en de andere volwassenen daar woorden voor hebben gevonden. Voor het eerst in mijn leven begrijp ik mijzelf beter door het lezen van jou/jullie woorden. Ik heb mijn hele leven rond gelopen met de gedachten dat ik een beetje ‘gek’ was. Ik kon het nooit echt plaatsen en nu weet ik dat ik ook niet veilig ben gehecht. En dat ik daarin niet alleen ben, wat een opluchting! Ik kan mijn eigen gedrag nu veel beter plaatsen en wat nog veel belangrijker is veel beter accepteren.
    Daarom ben ik jouw ook zo dankbaar voor je openhartige reactie. Ik denk dat het andere mensen ook ontzettend kan helpen!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Daphne en Eric says 9 maart 2016

Ons probleem was eerst wel de onbegrepenheid van de buitenwereld. Ze snappen het niet. Wat is hechtingsproblemathiek? Het zal wel, Nou mijn zoontje deed dat ook wel , onze dochter was ook zo enz…..
We merkten het echt wel dat er iets was gelukkig op school ook en hielpen ze ons. Nu nog met vriendjes maken enz dat je onbegrepen word.

Reply
Noortje says 9 maart 2016

Ik vind bovenstaande verhalen erg herkenbaar. ik heb moeite met het constante afstoten- aantrekken dat mijn pleegdochter doet. het lijkt vaak alsof ze er bewust mee bezig is om continu grenzen op te zoeken en er overheen te gaan. Ze kan haar emoties aan en uit zetten. Dit komt zeer onecht over.
Verder stuit ook ik soms op veel onbegrip van de omgeving.
Mijn pleegdochter is buitenshuis zeer charmant en gedraagt zich bij anderen vaak heel gezellig en voorbeeldig om vervolgens thuis de boel te terroriseren. Ze kan heftige woedeaanvallen krijgen als iets anders gaat dan zij in haar hoofd heeft. Mijn buren klagen soms over geluidsoverlast van haar. Ik heb ze proberen uit te leggen wat er met haar aan de hand is, maar echt begrijpen doen ze het niet. Zij zien immers alleen het charmante kind. Ook krijg ik vaak goed bedoelde adviezen, maar bij dit soort kinderen werkt het heel anders.
Ook haar slaapritme is met periodes een probleem: ze heeft weken dat ze elke dag om 5 uur wakker is en dan mij wakker maakt.. Ze is dan heel druk in haar hoofd en elke prikkeling is er een teveel. Ze wordt dan drammerig en erg claimend naar mij toe.
Na zo’n periode volgt er gelukkig altijd weer een periode dat ze beter slaapt.
Ook de hulpverlening is een frustratie van me.
Hulpverleners weten vaak niet goed wat ze ermee moeten, lijken de problemen niet te begrijpen en het komt erop neer dat ik vaak alles zelf moet uitzoeken.
Ze heeft ook een periode gehad van dwangmatig eten. Gelukkig is dit momenteel weg. Ze is erg gericht op spullen, lijkt onverzadigbaar. Als ze bijv iets krijgt wat ze heel graag wil, is ze een dag later alweer bezig met iets nieuws dat ze wil en kijkt ze niet meer om naar hetgeen wat ze net gekregen heeft.
Verder moet ik wel zeggen dat het wel een heerlijk, lief kind is met veel humor en zeer intelligent. Saai is ze zeker niet. Ze brengt in ieder geval leven in de brouwerij en ondanks dat het zorgen voor haar met periodes erg zwaar is, ben ik wel heel dol op haar.

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Hoi Noortje,

    Dank je wel voor jouw reactie na aanleiding van mijn hulpvraag!
    ‘De twee gezichten’ is erg herkenbaar voor ons!!
    Echt begrip van de omgeving heb ik in al die jaren nog nooit gekregen en eigenlijk kan dit ook niet. De omgeving ziet onze stuggels, onze pijn, onze woede niet. Ik probeer geen begrip meer van de omgeving te krijgen, dat heb ik opgegeven. Dat betekend dat ik sommige mensen niet meer zie, en dit is oke. Als het familie is wordt dat natuurlijk iets lastiger. Kijk dan of je zonder begrip toch een redelijk fijne band kunt behouden en probeer het de familie niet kwalijk te nemen. Ik heb ook jarenlang niet het begrip gekregen waar ik zo naar verlangde. Mijn dochter zat twee jaar in dagbehandeling en toch kwam dit niet zo binnen bij andere mensen. Het enige wat ik altijd te horen kreeg was: nou, ik zie niets aan haar, ze is altijd zo lief en ze lacht altijd zo lief…. Ja daar moet je het dan mee doen. Dit is ook een van de redenen dat ik mijn blog ben gestart. En op mijn blog en FB pag zijn er nu gelukkig veel ouders die elkaar wel begrijpen en steunen. Dit is zo fijn!! Als het je lukt laat het los om die erkenning te krijgen. Misschien komt er dan wel ruimte voor andere dingen. Opa en oma van mijn dochter hebben ook heel lang niet de erkenning gegeven waar ik zo naar verlangde maar ze gaven ons wel praktische steun door haar zoveel mogelijk te laten logeren zodat wij thuis rust hadden en dit doen ze nu nog steeds.

    Wat je verteld over gericht zijn op spullen is ook heel herkenbaar voor mij. Daar heb ik mij jarenlang ook zo over geïrriteerd. Nu kan ik dit toch redelijk accepteren op een of andere manier.

    En wat je zegt over je dochter zou ik ook over mijn dochter kunnen zeggen: Hoe gek dit ook klinkt, het is een ontzettend lief, origineel en slim kind, en saai is mijn dochter ook zeker niet!!
    En in de loop der jaren heb ik zoveel van haar geleerd door wie zij is. En ik heb zo’n ontzettende bewondering voor haar hoe sterkt ze is met alles wat ze heeft meegemaakt. Elke dag staat ze weer met goede moed op en gaat ze goed gemutst naar school, haar 10e school inmiddels… So proud of her!! She is my hero!!!

    Reply
MG says 9 maart 2016

Heel veel herkenning in de andere reacties. De stemmingswisselingen, het liegen, het aantrekken en afstoten. Wij hebben 3 eigen kinderen en een pleegdochter. De kinderen kunnen het allemaal prima met elkaar vinden en doorgaans is de sfeer in huis gemoedelijk. Terwijl onze eigen kinderen zich goed kunnen vermaken met allerlei activiteiten binnen- en buitenshuis, kan onze pleegdochter (12) zichzelf niet vermaken. Ze kon als klein meisje al niet spelen en doet nu niets anders dan filmpjes kijken of spelletjes spelen op de tablet. Ze heeft slechts oppervlakkig contact met leeftijdsgenoten. Zij vindt het leuk wanneer iemand wil komen spelen of wanneer ze uitgenodigd wordt om bij iemand te spelen. Zelf neemt ze hiertoe geen enkel initiatief. (Wanneer ik haar voorstel om een vriendinnetje te bellen om te vragen of ze wil spelen, doet ze alsof ze belt om dan vervolgens te zeggen dat het vriendinnetje niet thuis is). Wanneer er eens iemand is om met haar te spelen, claimt ze dit meisje, negeert ze mijn man en mij, houdt zich niet meer aan regels en is het alsof ze niet bij ons wil horen. Ze geeft het vriendinnetje en ons geen kans om een praatje met elkaar te maken en eist de volledige aandacht van haar op. Vriendinnetje krijgt niet eens de kans om de kat te aaien. Tijdens de aanwezigheid roddelt ze over de andere kinderen van dit gezin, lacht ze uit, zit ze ongevraagd aan hun spullen en gaat ze over ieders grenzen. Ze zet zich tegen ons af. Terwijl we juist zo blij zijn dat ze een afspraakje heeft. We bespreken voor een speelafspraak met haar dat we het belangrijk vinden dat iedereen een leuke middag heeft, niet alleen pleegdochter en vriendinnetje, maar ook de andere mensen van dit gezin. Dus aardig zijn tegen elkaar en je houden aan de regels. Maar het lukt nog helemaal niet.

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Hi MG,

    Dank je wel voor jouw reactie op mijn hulpvraag en het delen van jouw verhaal!
    Wat jij schrijft over jouw dochter en vriendschap is zo herkenbaar!
    Onze dochter is nu 16 en nog steeds laat ze heel eigenaardig gedrag zien als er eindelijk weer eens een vriendinnetje langs komt om te chillen [spelen doen ze natuurlijk niet meer als je 16 bent] .
    Net als jij zijn wij ook altijd zo blij als er weer eens een vriendinnetje langs komt, maar we kunnen er eigelijk wel vanuit gaan dat dit bij deze ene keer blijft. Ik zie mijn dochter tijdens dit bezoek dan ook de meest vreemde dingen doen en zeggen. Echt tenenkrommend. Daarna is er ook geen goed gesprek over te voeren en ontkend ze alles.

    Succes met deze uitdaging!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
says 9 maart 2016

Wij hebben 2 (pleeg)kleinkinderen in huis, al bijna 2 jaar. Ze zijn nu een paar maandjes allebei 6 jaar, want het verschil in leeftijd is ruim negen maanden.
Mijn grootste frustratie wat betreft het hechtingsprobleem is te zien hoeveel angsten en verwarring onze kleinkinderen daardoor hebben.
De oudste van de twee kwam als een bang vogeltje bij ons en durfde zich niet te uiten. De jongste was aldoor op zoek naar grenzen, lag veel te hoofdbonken, at van alles van de grond op enz.
Het zijn echt schatten van kinderen en ze maken best al wel een groei door met hun problemen, maar we zijn er nog lang niet!
De oudste heeft wat meer zelfvertrouwen gekregen, maar durft nog steeds niet snel in het donker naar boven. De jongste ligt niet meer te hoofdbonken, maar sinds een aantal maanden is er een gewenningsperiode ingegaan naar één van de ouders. Dit was eerst 3 dagen/nachten in de 2 weken, toen 5 dagen/nachten in de 2 weken en nu zijn ze sinds een maand één week bij ons en één week bij de ene ouder. Alle gewenningsperiodes gingen gepaard met verandering in gedrag bij de kinderen en als we er weer waren kwam de volgende uitbreiding van bezoek/wonen bij één van de ouders er al weer aan.
Na de laatste uitbreiding zijn we weer een beetje terug bij “af”, helaas! De oudste verliest weer zijn zelfvertrouwen, durft/wil bijna niet meer naar school en als mijn man de hond uit gaat laten loopt/roept hij hem zo lang mogelijk achterna, heeft vaak moeite met inslapen enz.. Ook als we hun naar die ene ouder brengen roept hij ons na totdat hij ons niet meer ziet/hoort. Zijn zusje heeft weer een periode van hoofdbonken achter de rug, heeft een ernstig overgewicht, terwijl ze niets meer eet dan haar magere broertje, eet weer kauwgom buiten van het trottoir, is constant op zoek naar grenzen enz..
Oma wordt geregeld verdrietig om dit aan te zien/mee te maken, maar de instanties vinden dat de kinderen toch maar moeten wennen aan de uitbreiding, terwijl ik denk; wat wennen, ze gaan weer helemaal terug in gedrag, dit kan niet goed zijn! Zij geven ons voldoende signalen!!!
De jongste kan soms zoveel energie zuigen en zo eindeloos verdrietig zijn dat oma het er zelf moeilijk mee heeft en tranen in haar ogen krijgt. Als ze dat ziet wordt ze ineens rustig en doet dan heel lief, het brengt haar een beetje in de war, maar ze weet dat ze zich niet zo zou moeten gedragen. Tegenwoordig zegt ze dan sorry oma, ik bedoelde het niet zo en gaat dan met me knuffelen. Ik vind dat wel weer een hele vooruitgang. Ze weet dat het anders kan/moet. De oudste is een echte piekerkont en de laatste week is hij bijna niet in de klas te krijgen. De juf moet hem haast van opa af trekken om hem in de klas te krijgen! Ouders in vechtscheiding en met verslavingen zouden eens moeten weten wat ze twee van zulke onschuldige kindertjes toch telkens weer aandoen!!! En wij worden vaak niet gehoord door de instanties en dat is ook heel frustrerend! Wij hebben sinds een half jaartje hulp van 2 orthopedagogen/kinderpsychologen gezocht voor de kinderen. Door gesprekken met hen zijn we er wel achter gekomen dat we op de goede weg zijn, maar de kinderen zijn er nog lang niet en zullen nu toch steeds weer met een nieuwe situatie erbij moeten leren omgaan voor wat betreft de uitbreiding van het zijn/wonen bij die ene ouder. Wat is toch wijsheid om het gelukkige mensen te laten worden!? Wij doen ons best, geven ze zoveel liefde als we kunnen, proberen ze te laten voelen dat ze er zijn mogen, maar moeten ook mee in de molen van jeugdzorg/pleegzorg, bijna helaas!

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Hoi Be,

    Wat fijn dat jij jouw verhaal zo openhartig wilde delen na aanleiding van mijn hulpvraag.
    Ik heb zo’ enorme bewondering voor pleegouders zoals jij/jullie!! Petje af!
    Ik hoop dat mijn blogs en e-boek een fijne aanvulling zijn voor tools en tips voor jullie kinderen.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
annemarie koster says 10 maart 2016

Goedemorgen Esther.
Mijn grootste frustratie is toch wel die ene stap vooruit en dan weer 3 terug en die nooit zien aankomen. Dan denk je dat je het “trucje” te pakken hebt maar dat werkt dan maar een week ofzo. Zelf heb ik moeite met neutraal blijven. Soms heb ik mijn boosheid niet onder controle. Dan vind ik het zo oneerlijk dat ons dit overkomt. Dat er nooit naar ons is geluisterd vanuit consultatiebureau en artsen. Als er eerder naar ons en de signalen was gekeken waren we nooit zo ver gekomen.
de meeste hulp zou ik thuis willen hebben. Hoe begeleid ik mijn oudste in praktische zin en in relatie met zijn 1 jaar jongere broer *waar tussen ook geen hechting lijkt te zijn* . Voor mezelf heb ik al hulp dus we gaan de goede kant op met rustig blijven maar wat is nou hechting en wat is leeftijdadequaat gedrag? Daar zou hulp fijn bij zijn. (En een beetje steun vanuit de omgeving die ook maar moeilijk snapt wat hét is om een kind met hp te hebben )groetjes annemarie

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Hoi Annemarie,

    Dank je wel voor je reactie op mijn hulp vraag!
    Je bent niet de eerste die deze grootste frustratie heeft. Ik heb er zelfs een blog over geschreven een poosje geleden met de titel: twee stappen naar voren 3 stappen terug. Zo voelt het zeker inderdaad! Toch als je op lange termijn terug gaat kijken dan zie je toch een langzaam een stijgende lijn in ontwikkeling.
    Een idee zou zijn om een dagboek bij te houden met daar in doelen. Dan kun je aan het einde van een jaar terug kijken op de doelen en zien wat er wel of nog niet is bereikt.
    Ik doe dit al samen met mijn dochter voor haar eigen doelen middels een doelenbord. Wij maken altijd in de kerstvakantie een doelenbord samen. Ten eerste heel leuk om te doen, dan knutsel je weer eens met je kind. Ten tweede heb je leuke gesprekken met je kind omdat je samen gaat kijken wat je kind wilt gaan bereiken dit jaar. Mijn dochter vindt dit heerlijk en gaat er echt serieus mee aan de slag. Als 4 is het fijn om iets tastbaars te hebben gedurende het jaar om naar terug te refereren. Voor ons werkt dit geweldig.
    En aan het einde van het jaar kun je dus heel helder en duidelijk terug kijken met je kind, echt een aanrader!!

    Neutraal proberen te blijven is topsport, heel veel oefenen, heel veel fouten maken, een goed team om je heen hebben, genoeg je rust pakken en ga zo maar door. Het opvoeden van kinderen met HP is topsport zeg ik altijd.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Wilma says 10 maart 2016

Pfff, zoveel herkenning. Maar officieel is onze pleegdochter van 4 nog zonder officieele diagnose. Wat ik heel pijnlijk vind is het onvermogen van het kind zien en niet kunnen helpen. Merken dat de pleegzorgbegeleiding van goede wil is, maar niet verder komt dan wat goed bedoelde algemene adviezen (die helaas niet helpen). Soms filmen we extreem gedrag zodat het voor hen zichtbaar wordt, maar vaak zijn we dan al te laat 😆. Echt op je tandvlees lopen en toch doorgaan. Soms achterom kijkend zien dat er toch ook veel verbeterd is. En soms ook zorgen maken over de toekomst…. Maar vooral veel genieten van de leuke momenten want die zijn er nog volop!

Reply
    Carla Grootjans-Stam, says 10 maart 2016

    hallo Esther,
    Ik wil je ook wel helpen met je vragen, maar eerst wil ik nog kwijt dat ik vooral over hechting leer door deze blog te lezen ook nu weer van alle reacties en natuurlijk ben ik heel erg blij met je fb. De uitwisseling in de groep helpt me echt enorm. ik ontdek bij mijn zoons iedere keer weer nieuwe dingen die op hechting lijken, b.v ook met de persoonlijke verzorging, daar zijn ze ook wel een beetje makkelijk in.

    Maar goed, jouw vragen.
    Wat betreft mijn eigen hechtingsproblemen vind ik het heel moeilijk dat ik er zo ontzettend lang overprikkeld, uitgeput en ontzettend gespannen door ben geweest. Dat ik lange tijd mijn gevoel kwijt ben geweest en nog steeds stukken daarvan kwijt ben. Dat ik door deze stoornis geen enkel sociaal contact meer heb, waar ik soms heel erg naar verlang. Dat ik enorme chaotisch ben geweest, en heftige emoties heb gehad en nog heb, vooral in verdriet. En verder dat de hulpverlening er weinig vanaf weet. Mijn huidige therapeut, waar ik net begonnen ben vroeg zich dus ook direct af, of ik geen autisme had. Terwijl ik door deze blog langzamerhand begin te snappen dat al die zaken vooral ook bij de hechting voorkomen. Dus ja, het is een aardige lijst, waar ik tegenaan loop bij hechtingsproblemen.

    Verder wil ik je langs deze weg ook even een vraag stellen over je dochter. In een van de blogs stond dat zij moeite heeft met de juiste gezichtsuitdrukking bij emoties te gebruiken. ik vond dit heel erg sterk lijken op iets van het autisme. En zo kom ik toch meer dingen tegen waarvan ik echt dacht dat het bij autisme hoorde. Dus dat van die gezichtsuitdrukking hoort dat echt bij hechtingsproblematiek ?

    Nou alvast bedankt, ik hoop dat je iets hebt aan mijn bijdrage.

    Reply
      Esther Groenewegen says 12 maart 2016

      Hoi Carla,

      Dank je wel voor je reactie op mijn hulp vraag!
      Er zitten zeker overeenkomsten tussen Autisme en Hechtingsproblemen. Daarom worden kinderen ook veel te vaak verkeerd gediagnostiseerd. Ik vond het daarom ook zo belangrijk om daar aandacht aan te besteden tijdens mijn event van 16 januari.
      Ik heb jarenlang de diagnose niet kunnen accepteren van mijn dochter, wilde zo graag dat het autisme was, dan was het in ieder geval niet mijn schuld.
      Maar nu ik mijzelf ervaringsdeskundige mag noemen weet ik 100% zeker dat mijn dochter een verstoorde hechting heeft en geen autisme. En that’s oke, ik heb het geaccepteerd en ik heb haar geaccepteerd zoals zij is met al haar soms hele lastige uitdagingen en juist in die acceptatie zit zo veel heling voor mijn dochter.

      Dank je wel voor je bijdage!

      Hechte groet en hugs,
      Esther

      Reply
    Esther Groenewegen says 12 maart 2016

    Hoi Wilma,

    Dank je wel voor je reactie op mijn hulpvraag.
    Ik vind het mooi dat je zegt dat het soms goed is om achterom te kijken zodat je ziet wat je WEL bereikt hebt, want met hele kleine baby stapjes kun je toch uiteindelijk in de loop der jaren weer grote verbeteringen zien, dat hebben wij gelukkig nu ook. Het heeft allemaal jarenlang geduurd en was niet makkelijk maar met de juiste therapieën, een dream-team om je heen kun je veel stappen maken. We zijn er nog lang niet maar we zijn wel al een heel stuk verder.
    En wat je ook zegt: vooral genieten van de dingen die er wel zijn en deze te leren zien hoe klein soms ook.
    Wat bij mij ook erg helpt is om mijn eigen idealen voor mijn dochter los te laten en haar te laten zijn wie zij is.
    Soms best lastig als zij gedrag laat zien van een 6 jarige terwijl ze bijna 16 jaar is, maar dat is mijn leerproces.
    Het is natuurlijk niet alleen mijn dochter die dingen te leren heeft, ik ben er allang achter dat mijn proces net zo belangrijk is als dat van mijn dochter.

    “Let’s enjoy the little things in life, because one day you wil realize they are the big things in life”

    Reply
HCT says 10 maart 2016

Dag Esther!
Sinds vorig jaar maart ben ik de leerkracht van een pleegkind met hechtingsproblemen. Toen we hem in de groep kregen vond ik het spannend! Zou het lukken? We hadden besloten hem in ieder geval een kans te geven. Ik krijg veel steun van de pleegouders (al vanaf het begin!) en ben me vanaf het begin in het mannetje gaan verdiepen. Dit kostte me wat vrije tijd, maar wat kreeg en wat krijg ik er veel voor terug!!!
Natuurlijk zie ik dat M. een zware rugzak draagt (waardoor hij soms wat eerder uit balans is), maar binnen de kaders die we samen (M.en ik)afgebakend hebben is hij nu een van de andere kinderen! We voelen elkaar feilloos aan, waardoor hij de kans krijgt zich te ontwikkelen zoals ieder ander.
Waar ik dan tegenaan loop? Niet alle collega’s zien hem als een kind met een enorme rugzak. Hij moet gewoon normaal doen! (PUNT!) Er is geen begrip. Hierdoor zet hij zich af, blokkeert hij, gooit hij de kont tegen de krib en stagneert hij in zijn ontwikkeling. Terwijl ik juist zo blij ben dat hij zich in het pleeggezin mag en kan ontwikkelen tot iemand die er mag zijn!
Ik vind het moeilijk om met zulke collega’s samen te werken. Wat mij gewoon zonder enige inspanning wel lukt, lukt bij een andere juf niet. Ik kan het de andere juf ook niet uitleggen. Het is gewoon een kwestie van er voor het kind zijn, hem vooral complimenteren en van tijd tot tijd een knipoog geven om hem te laten weten dat je hem ziet!
In onderwijsland is veel te vinden over ADHD, Autisme, Dyslexie, Dyscalculie en noem maar op. Maar om iets te weten te komen over hechtingsproblematiek moet je echt op zoek. Er zou in onderwijsland best wat meer aandacht aan geschonken mogen worden!

Reply
    Esther Groenewegen says 12 maart 2016

    Hoi HCT,

    Dank je wel voor jouw reactie op mijn vragen!
    Super blij met jouw feedback als leerkracht!
    Ik lees jouw reactie met een brok in mijn keel: Er zijn dus toch leerkrachten die net dat extra stapje willen doen voor een bijzonder kind, heel mooi!!
    Ik zou zeggen zet alvast 16 april in jouw agenda want op deze datum ben ik met iets bezig wat geweldig zou zijn voor jou als leerkracht! Ik kan er nu nog niet te veel over zeggen maar als je mijn Fb pagina Als hechten niet vanzelf gaat in de gaten houd kan ik je op de hoogte houden!

    Ga vooral zo door en laat je niet te veel afleiden door de andere leerkrachten! Jij bent nu echt het verschil aan het maken in een leven van een bijzonder mannetje wat al zoveel heeft meegemaakt en zelf ook donders goed weet dat het niet altijd is zoals het moet zijn, maar weet je, daar kan hij niets aan doen. Hij staat op dat moment in overleving-modus en heeft geen straf nodig maar hulp om uit deze situatie te komen… Super moeilijk voor ons als ouders en voor jullie als leerkracht maar dit is de enige mindset die onze kinderen gaat helpen. Straffen of uit de klas sturen maakt het alleen maar erger…
    Keep up the good work!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Mirjam says 11 maart 2016

Wat een herkenning in het verhaal van jou, als leerkracht.
Als ouder merk ik zo vaak dat wat wij thuis aan het opbouwen zijn door een leerkracht onbewust wordt afgebroken. En het klinkt zo eenvoudig en moet toch ook te doen zijn wat jij schrijft: Het is gewoon een kwestie van er voor het kind zijn, hem vooral complimenteren en van tijd tot tijd een knipoog geven om hem te laten weten dat je hem ziet!
Wat een klasse dat jij dit zo ziet en doet, compliment en dank je wel!
Samen kijken wat goed is voor en wat hij/zij nodig heeft, thuis, op school, op de sport etc. Wat zou dat prettig zijn. Alleen kunnen we het niet maar samen met alle mensen, die om de kinderen heen zijn, zeker wel.
Samen zorgen dat onze kinderen van betongaas waar alle liefde/aandacht/eigenwaarde etc. door heen gaat naar drijfzand kunnen gaan waar veel van de liefde/aandacht/eigenwaarde etc. door heen gaat maar ook heel veel blijft hangen. En het zal nooit beton worden waar alles op blijft liggen (zoals bij veilig gehechte kinderen) maar drijfzand is al mooi, zeg ik altijd.

Reply
    Esther Groenewegen says 12 maart 2016

    Whauw, mooi gezegd Mirjam!
    Ik maak ook inderdaad wel eens te vergelijking dat kinderen met een onveilige gehechtheid op dun ijs staan en dus bij de minste geringste disbalans al door het ijs zakken. En dat veilig gehechte kinderen een fundering hebben van gewapend beton… Daar moet heel wat voor gebeuren voordat deze fundering doorzakt.

    Natuurijk moeten we opzoek naar oplossingen en praktische tips hoe om te gaan met onze kinderen maar nog veel belangrijker is het gevoel wat jij onze kinderen elke dag meegeven. En dat gaat veel dieper dan de handige tools en tips. Dat gaat over je kind ECHT kunnen accepteren ondanks al het soms best lastige gedrag. Je kind het gevoel geven dat je ondanks alles toch in hem of haar blijft geloven hoe moeilijk dit soms ook zo nu en dan is…
    En wat voor mij helemaal de grootste les was/is: Mijn kind gaat groeien als ik persoonlijk groei. Er is dus net zo veel werk aan de winkel voor ouders als voor onze kinderen. Uiteindelijk klink het cliche maar het is waar: onze kinderen zijn onze spiegels..

    Reply
Adriana says 11 maart 2016

Hallo Esther,

Ik ben via via op jouw website gekomen en zie nu dat je een vraag stelt, wat is mijn grootste frustratie mbt hechtingsstoornis…
Wij hebben een pleegzoon van bijna acht jaar en hij woont ongeveer een jaar bij ons. Sinds heel kort weten we dat hij (waarschijnlijk, zijn nét begonnen met het hele traject) een hechtingsstoornis heeft en dat alle dingen die we meemaken daar wel eens aan gerelateerd kunnen zijn. Mijn grootste frustratie is dat niemand mij eigenlijk kan uitleggen wát er dan allemaal bij hoort, wat we kunnen verwachten en hoe je daar dan het beste mee om kunt gaan… Ik ben dus nog maar pas begonnen in deze zoektocht, tot nu toe dachten we dat alles kwam door trauma, achterstand in ontwikkeling en gebrek aan ervaringen, maar nu ga ik dingen dus in een ander licht zien en pakken we het misschien wel heel fout aan!

Op dit moment zijn er veel dingen die ik me nu afvraag en wat me vooral frustreert is dat ook juf op speciaal onderwijs hier eigenlijk vrijwel niets van weet, de voogd kan er niet heel veel over vertellen en niemand kan mij een goed boek aanraden…

Tot nu toe zijn de reacties die ik hier lees een feest van herkenning en zouden we best wel eens op het goede spoor kunnen zitten nu!

Nou ja, ik ga je in de gaten houden!!!

Fijn weekend!

Reply
    Esther Groenewegen says 12 maart 2016

    Hoi Adriana,

    Allereerst geweldig dat jullie een verschil gaan maken in het leven van jullie pleegzoon, echt petje af!!
    Ik heb al veel handige tips en tools gedeeld op mijn website, dus voor tips hoe om te gaan met HP kun je mijn blogs lezen, mijn e-boek staat ook vol met handige tips die je ook voor thuis kunt gebruiken.

    Het feit dat zelf de juffen op speciaal onderwijs niet goed weten wat HP is een van de redenen dat ik het mijn missie heb gemaakt om HP net zo bekend te maken als Autisme en ADHD. Ik herken jouw frustratie, ik heb dit ook allemaal meegemaakt en nog.

    Ga mij vooral goed volgen in de aankomende weken, want ik heb bijzondere dingen in petto voor de mensen die mij volgen. Je kunt ook een lidmaatschapsverzoek doen om FB dan kun je mij helemaal goed in de gaten houden en je bent dan gelijk member van onze super geweldige community op FB waar je allerlei vragen kunt stellen of je verhaal even kunt delen aan mensen die je WEL begrijpen.

    Een fijn boek om te lezen is het boek van Giel Vaessen: Als Hechten moeilijk is.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
    Conny says 12 maart 2016

    Het e-book ‘monster in de klas’ van Esther was voor ons echt een eyeopener! Ook wij hebben een pleegzoon met hechtingsproblematiek. Het lijsje van gedragskenmerken die voortkomen uit hechtingsproblemen konden wij voor 90% aanvinken…. Sterkte!

    Reply
      Esther Groenewegen says 13 maart 2016

      Hoi Conny,

      Dank je wel voor je complimenten over Monster in de klas!
      Heel veel sterkte, steun en kracht voor jouw en je zoon!

      Hechte groet,
      Esther

      Reply
Louisa says 11 maart 2016

Hoi esther,

Hierbij mijn antwoorden:
Wat is jouw grootste frustratie met hechtingsproblemen?
Dat je zo graag wilt, maar steeds wanneer je denkt er te zijn dan kelder je weer een aantal stappen terug. Dat is zo frustrerend en deprimerend, ook dat je directe omgeving het niet altijd begrijpt of het zelf op dat moment ook niet kunnen handelen, terwijl je die ander dan juist zo hard nodig hebt. Maar op dat moment zit je in een visuele cirkel waar je soms lastig uitkomt. Maar gelukkig komen we er altijd uit en word ik ondersteund waar ik kan.

Waar heb jij het meest moeite mee?
Ik heb grote moeite om anderen te vertrouwen en in mezelf rte geloven. Ik ben altijd opzoek naar de grens waarop ik kan zeggen zie je wel je gaat mij ook verlaten, niemand houd van mij en ik ben niet de moeite waard.

Waar loop jij nou het meeste tegenaan?
Dat het zolang duurt voor dat je voor uitgang biedt en wanneer je dan vooruitgang biedt dat je daar ook weer stappen terug keldert en dat het dan soms lastig is om weer op terug te krappelen maar gelukkig lukt dit nog wel iedere keer.

En waar zou jij wel hulp bij kunnen gebruiken?
Omgaan met je lichamelijke gevoelens en negatieve beelden die je ziet.

Hopelijk kun je hier iets mee.
Liefs Louisa

Reply
    Esther Groenewegen says 12 maart 2016

    Hoi Louise,

    Dank je wel voor je reactie op mijn vraag.
    Wat fijn om te lezen dat jij hulp uit je omgeving krijgt!
    Ik herken veel in wat je schrijft en ik lees uit jouw verhaal dat je een krachtige vrouw bent Louise, ook al voel jij dat soms niet zelf!
    Heb jij al eens EMDR gedaan, dit zou je kunnen helpen met de negatieve beelden waar jij moeite mee hebt.
    EMDR heeft mij en mijn dochter enorm geholpen.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
karin says 13 maart 2016

Het moeilijkst…..als mijn adoptiezoon v 4 jr, ineens soms onverklaarbaar weer terug schiet in gedesorganiseerd gedrag. Angstig vastklampen afwisselen met de clown uithangen. Continue in de aanvalsstand staan. Schelden en slaan. Zo onrustig, kan niet 1 sec stil zitten. Heel dwingend, je voelt je gegijzeld. Ons hele gezin. Dat vind ik slopend. Ook het rotgevoel dat je dan denkt ‘kun jij even uit, weg’ dat wil je als moeder niet voelen maar het sloopt je. Rustig blijven, benoemen, sherbourne spel, prikkels vermijden en vooral de tijd uitzitten helpt wel iets maar ik zou zo graag iets hebben wat meteen helpt. We doen alles voor dit mannetje, hij is zo lief zorgzaam slim grappig geweldig. Maar het monster is verschrikkelijk en wil alles slopen. We kunnen het meestal goed scheiden, dat helpt. Maar o wat gun ik hem dat hij dat monster kwijtraakt , vertrouwt op zichzelf en de goedheid van iedereen om hem heen en t trauma kan loslaten…….. Liefs een verdrietige moeder

Reply
    Esther Groenewegen says 13 maart 2016

    Hoi Karin,

    Dank je wel voor je reactie op mijn hulpvraag!
    Wat fijn dat je wel al handige tools hebt om te gebruiken op moeilijke momenten.
    Maar inderdaad het monster is onverbiddelijk en super sterk maar uiteindelijk gaat de liefde overwinnen, daar geloof ik nog steeds in!
    Ik wens jou heel veel sterkte, liefde en kracht!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
      karin says 13 maart 2016

      Ik ook Esther maar pfffff wat is het zwaar! Hij zegt zulke nare dingen ‘ik ga je dood maken’, ‘kop eraf schieten’ en maar bepalen en boos doen. Ook tegen zijn broer. Kan niet naar school in zo’n bui

      Reply
Anoniem says 14 maart 2016

Hoi Esther,

Ik wil als eerste zeggen dat ik bewondering voor jou heb.
Ik heb monsters in de klas gelezen en ja dit is waar ik jaren geleden naar op zoek was, een handboek voor leraren.
Maar helaas, in de tijd dat mijn dochter de diagnose reactieve hechtingsstoornis kreeg was er nog niet veel over te lezen op internet.

Mijn dochter is inmiddels 20 jaar, heeft in de loop der jaren vele andere diagnoses gekregen en ik heb altijd getwijfeld over de juistheid van de andere Diagnoses.

Even een beknopt stukje helderheid, ik had heel veel stress tijdens de zwangerschap, mijn dochter is 4 weken te vroeg geboren, moest 4 weken in het ziekenhuis blijven, huilde veel volgens de zusters.
Als ik of mijn man in haar nabijheid waren werd ze rustig.
Ze is in de baby tijd vaak ziek geweest, wou nooit slapen zonder onze aanraking, angst om alleen in haar bedje te liggen.
Een opa die op peuterleeftijd plotseling verdween uit haar leven, weer terug kwam en weer verdween.
Vermoedelijk seksueel misbruikt op school.
Grote angst voor school en aanklamp gedrag naar mij, been hangen, schreeuwen, hoofdbonken, broekplassen, arm bijten.
Regelmatig inzichtelijk gekeerd gedrag, niet te corrigeren in haar gedrag.
Zin door drijven, zowel positief als negatieve aandacht op eisen.
Veel problemen met regels, op school en thuis, zich gepest voelen.
Automutilatie, Doods wensen, niet begrepen voelen.
Zeggen ” jullie houden niet van mij ”
Zeggen op school ” jullie luisteren niet naar mij ”
Manipuleren, heel goed weten wat ze doet met haar gedrag bij mensen.
Liegen, verzamel drang, obsessief gedrag, niet leeftijd adekwaad reageren, Woele uitbarstingen, alle schuld buiten zichzelf plaatsen, lijkt geen geweten te hebben.
Bang voor medische dingen.
Niet goed duidelijk kunnen maken wat haar gevoel betreft.
Niet mee willen werken aan onderzoeken, behandelingen enzvoor……
Behandelaren bijten
Maar ook vooral een hele lieve, zachtaardige kant

Volwassen leeftijd:

Manipulatief gedrag
Mensen tegen elkaar opzetten
Liegen
Geen toekomst perspectief hebben
Mensen beschuldigen
Alle schuld buiten zichzelf plaatsen
Lijkt geen geweten te hebben
Geen wederkerigheid in ouder kind relatie
Doods wens
Automutilatie
Niks van ons aan willen nemen
Niet leren van verkeerde keuzes
Niet leren van fouten
Beïnvloedbaar door vriendjes
Ze laat misbruik van zichzelf maken
Zou een makkelijke prooi zijn voor loverboys
Verzamel drang
Woede aanvallen met agressief gedrag
Denken dat ze alles alleen kan
Wens denken
Niet goed in kunnen schatten van goed of fout is.
Puber gedrag.
Kinderlijk gedrag
Verbaal iemand dood wensen
Verbaal zeggen dat ze iemand wat aan wil doen
Weg kruipen als vriend over haar gedrag praat en later zeggen dat is allemaal niet waar.
Eet buiten
Koop verslaving

En als laatste en denk wel het aller belangrijkste

” Ontkennen van het hebben van een een stoornis ”

En ik zit er gewoon door heen,

Sinds enige tijd last van angst en paniek aanvallen
Mij zo inbegrepen gevoeld door iedereen, school, vrienden,familie.
Je telkens maar moeten bewijzen dat je een goede ouder ben.

De woede en het verdriet komt bij me boven als ik het schrijf.

Wat weten die mensen nou eigenlijk van ons ?
Waarheid of oordeel ?

Laatst ben ik zwaar mishandeld door haar en heb de moeilijke keus moeten maken haar los te laten.
Maar loslaten gaat niet !
Ik zal het anders zeggen, door dit voorval namen ze mij eindelijk eens serieus.
Ik heb de keus moeten maken dat ze niet meer thuis kan komen wonen, ook vanwege haar minderjarige broertje.
Het zou egoïstisch zijn als ik dat deed.
Ze verdiend hulp en de beste hulp die er bestaat, ik heb daar altijd voor gepleit.
Al is ze nu boos op haar moeder, ze heeft waarschijnlijk het gevoel dat ik haar laat vallen, maar dat is niet zo.
Ik hou van dat kind, stoornis of niet, alle zorg die ik heb verleend alle jaren heb ik met liefde gedaan, ook al waren ze moeilijk en vergen ze veel van mijn eigen gezondheid.
En nog zal ik vechten voor haar, in welke vorm dan ook.

Helaas dat het nu via een andere weg gaat die ik haar niet gun, maar ik moest na de mishandeling jegens mij alles overdragen aan de reclassering.
Ze gaan haar verplichten zich te laten onderzoeken door een psychiater, behandeling te volgen en beschermt wonen, verplicht reclassering’s toezicht.

Ik heb hier heel veel verdriet van, want grrrrr wat is dat moeilijk allemaal.

Maar ik onthou één ding ” loslaten is ook een vorm van liefde geven ”

Ik heb dat prachtige gedicht gelezen en die zou zomaar aan mij geschreven kunnen zijn, want ja ik heb haar altijd gezien en precies zoals het beschreven stond.

Ik moest wel een traantje weg pinken na het lezen.

Nu ben ik voor mijn eigen verwerking alle dossiers in aan het lezen en alles aan het opschrijven hoe ik de dingen beleeft heb, nog beleef en wat ik gezien heb ik alle fases die wij al mee gemaakt hebben.
Het word een lang verhaal van 20 jaar, dat valt niet mee.

Zo ben ik ook op jou website terecht gekomen, kijken of er al wat meer informatie over stond op internet.

En wat ben ik blij met mensen zoals jij !

Want lieve mensen, blijf vechten voor je kind, hoe moeilijk het ook is, al lijkt er soms geen einde aan te komen ” blijf vechten ”

Ook ik blijf vechten ondanks alles

Omdat ik van haar hou, haar andere kant ook ken

” al toont ze die nu niet ”

Ik hoop dat ook onze dochter gaat inzien dat ze hulp nodig heeft en dat ze zichzelf toestaat de liefde van ons en andere te mogen ontvangen.

Respect voor iedereen die hier mee worstel
Ouders, pleeg ouders, het kind of de volwassenen zelf.

Voor mij een hoop herkenning, erkenning wat ik gelezen heb, het helpt mij in het verwerken van alles en alles een plaatsje te geven.

En mijn boek, waarschijnlijk zal ik nog lang niet op het laaste hoofdstuk belanden, want zorgen maken zal ik altijd blijven doen en daar waar er 1 hoofdstuk dicht is geslagen dient de volgende zich alweer aan.

Het Raakt mij !

Liefs van een verdrietige mama

Reply
    Esther Groenewegen says 15 maart 2016

    Wauw….. Tsja wat kan ik daar verder nog aan toevoegen, recht uit het hart, volkomen authentiek geschreven, het hadden mijn woorden kunnen zijn…. Heel erg bedankt voor het delen van jouw verhaal ‘verdrietige mama’. Ik geloof zo in de kracht van het delen van jouw/ons verhaal.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Cristina says 26 juni 2016

Hoi Esther,

Wat fijn om dit blog te ontdekken. Op internet is niet zoveel over hechtingsproblematiek te vinden. Ik vind met name info over de kenmerken ed, maar wat mij nu zo interesseert is hoe je het beste met deze problematiek om kunt gaan. Gelukkig lees ik hier veel praktische tips.

Ik heb sinds 2 maanden een pleegdochtertje van 7 met hechtingsproblematiek. Wat ik het meest lastig vind zijn haar woedeuitbarstingen. Dan vliegen de spullen door de kamer, krijg ik de meest vreselijke scheldwoorden naar mijn hoofd geslingerd en probeert ze me ook te schoppen en te slaan. Dit gaat over in hysterische huilbuien en wanneer ze gekalmeerd is knuffelt ze me helemaal dood en zegt ze 100x sorry.

Ik vind het heel lastig om hier goed op te reageren. Het is duidelijk dat straffen of boos worden niet werkt want ik zie dat zij dit gedrag zelf ook niet wil. Maar ze moet wel leren dat met spullen gooien en anderen pijn doen niet acceptabel is. Vaak resulteert een dergelijke bui erin dat zij bijvoorbeeld 3 dagen geen tv meer mag kijken of iets dergelijks. Maar als ze als een ongeleid projectiel door de woonkamer gaat zie ik vaak geen andere oplossing dan haar in een houdgreep te nemen, haar op haar bed te zetten en haar daar te laten totdat ze afgekoeld is. Ik weet niet of dit de juiste manier is, maar ik weet niet wat ik anders moet doen. Een time-out werkt niet want ze komt mij overal achterna of trapt tegen de deuren.

Wat ik ook lastig vind is het aantrekken en afstoten, vooral omdat ze ‘kom hier’ en ‘laat me met rust’ in één zin kan gebruiken. Zo kun je het nooit goed doen. Zij wil vaak knuffelen, maar als ik haar zelf een spontane knuffel wil geven dan duwt ze me weg. Ze kan ook de hele dag apathisch voor de tv zitten terwijl ze geen zin heeft om iets leuks met je te doen, maar vlak voor het slapen gaan heeft ze ineens tien leuke ideeën om samen te gaan doen. Ze kan mij ook erg claimen. Ze weigert dan bijvoorbeeld haar handen te wassen voor het eten, tenzij ik met haar meeloop naar de keuken.

Ik troost me maar met de gedachte dat ze zich kennelijk genoeg op haar gemak voelt om dit soort gedrag te vertonen, maar lastig is het wel. Fijn om te lezen dat er zoveel mensen zijn die begrijpen hoe het is. Ga zo door met je blog!

Groetjes Cristina

Reply
iris says 14 november 2016

Ik ben zwemdocente en heb net een leerling met hechtingsproblematiek gekregen. Ik ben aan het onderzoeken hoe ik deze leerling gelukkig in het water kan maken en hoe ik hem het beste kan begeleiden. Ik heb een klein beetje basiskennis verkregen bij andere functies maar ik zoek nu iets gespecialiseerd voor het zwemonderwijs.

Reply
    Esther Groenewegen says 16 november 2016

    Dank je wel voor je reactie Iris!

    Oei, ik weet niet of er informatie is over zwemmen en HP.
    Ik kan je wel mijn eigen ervaring met mijn dochter delen:

    Mijn dochter was zo bang voor water dat een zwemdiploma halen echt een drama is geworden.
    Uiteindelijk zijn wij bij een gewoon zwembad gestopt en zijn we gaan zwemmen bij een revalidatie
    zwembad.
    Het voordeel van zwemmen bij een revalidatie zwembad was voor ons:
    + het water was een stuk warmer
    + de bodem was verstelbaar dus kon worden aangepast aan het proces van vertrouwd raken met het water
    + de begeleiding was in kleine groepjes
    + Er waren maar een aantal kinderen in het water
    + de begeleider wist van hun diagnose en de behoefte van het kind

    Wat zo lastig was in het gewone zwembad was dat er geen kennis was van vroegkinderlijk trauma of HP.
    De trucs die bij veilige gehechte kinderen werken, werken juist averechts bij kinderen met een onveilige gehechtheid.
    Leren zwemmen is je overgeven aan het water, daar heb je zelfvertrouwen voor nodig en onze kinderen hebben vaak een laag zelfvertrouwen.
    Het zwembad is voor hen een hele prikkelvolle omgeving, de andere kinderen doen onvoorspelbare dingen, de badmeester wil dat je dingen gaat doen die je super eng vind.

    Voor ons ouders is het ook vaak een stressvolle periode, je wilt zo graag dat je kind goed kan meekomen. Maar je ziet steeds alle kinderen doorgaan naar badje 2 terwijl jij en je kind maar blijft zitten in badje 1.
    Ik vond het een vreselijk periode. Maar het grappige is, toen zij eidelijk voor haar B ging afzwemmen zwom ze iedereen zo voorbij zo snel is ze nu met zwemmen.

    Tips voor in het zwembad:
    – Geduld, geduld, geduld
    – Niet pushen dit werkt averechts bij kinderen met HP
    – Rustig toespreken: Ik weet dat jij het kan! Ik heb er alle vertrouwen in dat het jou gaat lukken
    – Het liefst in kleine groepjes
    – Het liefst de omgeving zo weinig mogelijk prikkels
    – Voor en na de les zo snel mogelijk naar vertrouwen persoon laten gaan, meestal mama
    – Als het mogelijk is het water warmer maken

    Ik hoop dat je hier iets mee kan!

    Hechte groet,

    Esther

    Reply
      Iris says 16 november 2016

      Hallo Esther dank je wel
      Hij zwemt in groepjes van 6 kinderen en de doorstroom is voor hem niet inzichtelijk. De kinderen starten namelijk met zn zessen tegelijk en blijven ip bij een docent. Helaas heeft hij de pech dat hij in de tijd dat hij zwemt nu met docent nr 3 te maken heeft. Er is wel bewust gekozen voor de verplaatsing naar mij, omdat ik in de toekomst blijf en hij bij de vorige overstap achteruit ging. Hij gaat nu zo lekker, zo uitgedrukt, en je wilt hem dat positieve gevoel laten behouden. De overstap heeft al plaats gevonden terwijl mijn collega er nog is. We hopen dat dit voor hem dan ook meer rust geeft. Hij kent mij wel als docent wel van enige afstand maar ik ben niet helemaal nieuw.
      Er zijn niet meer dan 12 kinderen tegelijk aanwezig en ip 2 docenten. We hebben elk een groepje van 6 kinderen.
      We zwemmen wel in diep water, maar dit is wel verwarmd dus dit klink goed. Het zwembad is ongeveer 15/5 meter schat ik in. Direct na de les staat zijn moeder al op hem te wachten dus dat is fijn voor hem. Ik denk dat er pas een probleem gaat ontstaan op het gebied van water en rustige omgeving als hij moet proefzwemmen maar dit zal nog even duren. Het is redelijk prikkelarm. Wel hebben we vaak die ouderwetse kinderliedjes op staan omdat dit voor veel kinderen een kalmerend effect heeft. Dit staat als achtergrondmuziek.
      Voor nu ben ik aan het zoeken op welke wijze ik het meeste uit hem kan halen. Hoe kan ik hem leren plezier te hebben met het water. Hoe kan ik hem correct stimuleren omdat ik na een klein stukje blog al door had dat dit niet hetzelfde lijkt te zijn als bij andere bijzondere kinderen. Een zoektocht op mijn eigen werkgebied. Ik ben gewend aan kinderen met speciale behoeftes en ook aan kinderen met minder zelfvertrouwen, maar wat ik in een klein stukje lees is dat ik de dingen anders aan moet pakken. Vandaar mijn zoektocht wat past bij deze leerling

      Reply
        Esther Groenewegen says 16 november 2016

        Weetje Iris, ik krijg helemaal een brok in mijn keel met het lezen van jouw reactie.
        Wat had ik mijn dochter zo’n badjuf gegund!! Misschien besef je zelf niet eens hoe bijzonder je bent!
        Zoals ik kan lezen gaat er al heel veel gewoon goed.
        De achtergrond muziek is ook een origineel idee!
        Goed bezig Iris!!!

        Reply
          Iris says 16 november 2016

          dank je wel. Ik heb deze site en e book van zijn moeder gekregen en ik ben blij met alle hulp die ik kan ontvangen. Vanuit mijn zorgachtergrond heb ik een redelijke kennis, maar helaas is dit niet altijd voldoende.
          Voor mij is het belangrijk dat kinderen leren dat water gevaarlijk maar erg leuk speelgoed is en het maakt mij niet uit wat voor kind het is. Ze hebben allemaal dit recht in mijn ogen

          Reply
          Esther Groenewegen says 18 november 2016

          Hoi Iris,

          Voor mij ben jij een echte topper!!!

          Succes en als je nog meer vragen hebt stel ze dan gerust!

          Hechte groet,
          Esther

          Reply
Iris says 16 november 2016

Toch nog een vraagje Esther als het mag. Met het lestotaal van deze leerling zou hij bij onze zwemschool in aanmerking komen voor een priveles. Dit wordt vaak gedaan met een andere docent in een ander zwembad. Zelf heb ik de indruk dat dit hem geen goed zal doen, maar wat is uw inschatting als ik vragen mag? Ik begrijp dat we dit ook met ouders moeten overleggen, maar ik denk dat het voor zijn moeder ook fijn is als zij ziet dat we ons in hem hebben verdiept

Reply
    Esther Groenewegen says 16 november 2016

    Mmmm, ik vind het altijd lastig om advies te geven via mijn website.
    Ik kan je wel zeggen dat vaak je onderbuikgevoel je het juiste verteld.
    Dus als jij voelt: Hij heeft meer aan de situatie zoals hij er nu voorstaat zou ik dit gevoel gaan volgen.
    Ik zou in ieder geval aan de moeder laten weten dat jullie/jij zo ontzettend geweldig jullie stinkende best doen voor haar mannetje!!
    Misschien kun je haar mijn website delen zodat zij ook mijn tips kan lezen.

    Ik wens je heel veel succes!

    p.s. als je nog vragen hebt stel ze dan gerust!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Hilde Lambooij says 18 april 2017

Wat ik als moeilijkst ervaren hebt . Toen ze 14 was wilde zo graag ergens bij horen . ze was zo eenzaam. Ze werd naar een groep getrokken die niet goed voor haar was drugs alcohol. Toen wij haar daar van weg wilde houden heeft iemand tegen haar gezegd dat ze moest zeggen dat ze door ons mishandeld en sexsueel misbruikt werd. dit heeft ze ook gedaan en ze werdt akut uithuis geplaatst. Wij snapten er niets van kregen ook de reden niet te weten. In dat tehuis werdt ze zieker en zieker. Als wij dit zeiden werden we niet geloofd. Aan de buitenkant kon je het toen nog niet merken. Het duurde niet lang voor het helemaal mis ging weg lopen drugs zelfbeschadiging zelfmoord . Ik was bang om op mijn telefoon te kijken want als ze vanuit het huis hadden gebeld dan was het weer goed mis. We hebben een instantie in kunnen zetten die ervaring had met haar diagnose (wij wonen in Denemarken) Die instantie zeiden gelukkig het zelfde als wij maar nu waren het vakpersonen. Daarna ging de samenwerking met het huis en gemeente veel beter. We hebben haar nooit losgelaten ook niet toen zij ons afwees. In de periode dat we haar niet mochten zien stuurden we elke dag een kaart. Daarna gingen we elke week bij haar op bezoek en belde veel. Ze heeft zelf de beschuldiging ingetrokken en ook de speciale instanties zeiden dat er niets op wees dat dat gebeurd was. Het omdraaipunt was het moment dat ze weer naar huis mocht komen in weekends en vakantie van af dat moment ging het beter met haar. We zeggen nu tegen elkaar deze storm hebben we samen overleefd nu kunnen we samen alles aan. want we hebben laten zien dat we elkaar nooit los laten.

Reply
    Esther Groenewegen says 20 april 2017

    Wauw Hilde, dank je wel voor het delen van jou openhartig verhaal!
    Jou verhaal is ons verhaal. Wij hebben ook met leverboys te maken gehad, ook onze dochter heeft niet veel vrienden en heeft de neiging om naar de foute vrienden te trekken, voordat je het weet glipt je kind door je vingers heen gewoon voor je ogen, ik heb dit zelf meegemaakt. Daarom hebben wij haar nog op een particuliere school gedaan anders is zij niet veilig.

    Ik wens je heel veel stekte en leef met je mee Hilde!!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Miranda Veldscholten says 18 april 2017

Lieve Esther,
Gisteravond heb ik zitten huilen bij de aflevering over jouw leven van het mooiste meisje van de klas. Ik voelde de emotie bij jouw verhaal over je dochter en de moeilijkheden die je daarbij tegenkomt. Vooral voelde ik dat jij je schuldig voelt, omdat jij deze situatie voor je dochter gecreeerd hebt, zoals je zelf zei. Ik herken dat schuldgevoel en vroeg me daarbij af of jij jouw eigen hechtingsmoeilijkheden met je moeder daarbij onder ogen durft of kunt zien. Want daar kun jij niets aan doen. Ook jij was nog een (heel lief en gevoelig) klein meisje. Misschien dat dit je helpt om je eigen schuldgevoel richting je dochter naar de achtergrond te plaatsen of zelfs helemaal weg te krigen. Ook jij was slachtoffer en helaas ben je daardoor juist heel goed in staat om je dochter zo goed aan te voelen en te begeleiden. Jij doet dit en jij kunt dit voor haar. Jouw kwetsbaarheid daarin mag je laten zien, dat helpt je dochter om ook kwetsbaar te zijn. Jij kunt haar die veiligheid geven, zoals jij die van je vader ontvangen hebt. Dit wou ik je graag meegeven lieve Esther, ga zo door je doet het goed! Lieve groet,
Miranda

Reply
    Esther Groenewegen says 20 april 2017

    Hoi Miranda,

    Dank je wel voor je reactie en lieve woorden.
    Ik heb jarenlang gestuggeld met dit schuldgevoel, gelukkig heb ik een twee jarig traject gedaan samen met mijn dochter waar ik dit gevoel een plekje heb kunnen geven. Ik voel mij nu niet schuldig meer, gelukkig. Ik ben er inderdaad ook achter gekomen dat veel van mijn stuggels helemaal niets met mijn dochter te maken hebben maar met de onveilig gehechte relatie met mijn moeder. Dit was een lang en pijnlijk proces maar ik ben blij dat ik dit ben doorgegaan.
    Ik voel mij echt bevoorrecht dat ik door de juiste hulp en mijn eigen harde werk zoveel heb verwerkt dat ik dit nu met anderen kan gaan delen. Nu heb ik echt het gevoel dat het niet voor niets is geweest. Ook ben ik bevoorrecht dat ik nu een man heb die al mijn eigenaardigheden zo weer van zijn schouder kan laten afglijden… En dat is soms nog echt wel nodig… En ik heb sorry leren zeggen… I am blessed!

    Reply
Francisca says 18 april 2017

Mijn grootste frustratie; mijn meisje helpen,maar soms is die muur zo hoog en dik en daarbij is het alsof ik in een spiegel kijk.
Het feit dat ze een zorgzame, lieve, mooie en unieke meid is…maar dat ik de onzekerheid en de angsten niet kan wegnemen,omdat ze dit nog niet toelaat of kan toelaten. Ik herken zo gigantisch veel van me zelf, alleen ben ik niet gediagnosticeerd met hechtingstoornis,maar pas een paar jaar geleden met ptss,terwijl ik zoveel van jouw verhaal herken…als het gaat om moeders. Samen met mijn dochter een training/cursus of iets dergelijks volgen lijkt me super…want mijn meisje gun ik niet de lange onzekere ellendige weg,die ik heb moet lopen.

Reply
    Esther Groenewegen says 20 april 2017

    Hoi Francisca,

    Wat ik hoop te realiseren is de Healing Hearts Camps naar Nederland te halen, dit zijn kampen voor ouders en hun kinderen met HP. Ik ben er vorig jaar geweest met mijn gezin, dit jaar ben ik terug gegaan om er aan deel te nemen als vrijwilliger. Deze kampen zijn uniek en super heelend voor gezinnen met kinderen met HP. Als je mij blijft volgen kan ik je hopelijk volgend jaar uitnodigen op een van deze kampen.

    I keep you posted!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Liesbeth Soen says 26 mei 2017

Hallo iedereen,
Mijn zoontje is net 22 maanden oud en we weten nu sinds dinsdag dat hij een hechtingsstoornis heeft ( vele ziekenhuis opnames, vlug geboorte, narcose,….). Emotioneel heeft hij de leeftijd van 9 maanden…We zijn nu gestart met therapie met de kinderpsycholoog maar oh wat voel ik me gefaald als moeder. Mijn zoontje heeft Door zij stoornis slaap en eet problemen.
Kunnen jullie ons mss helpen? Wat kunnen we doen? Zal hij dit altijd blijven hebben?

Reply
MJ says 7 november 2017

Hallo,

Wat voor toekomst moet ik voor me zien met mijn dochter?
Ik heb daar grote zorgen over.
Ze is nu 20 jaar, zit op t hbo, is erg mooi (helaas, want “foute” mannen weten haar te vinden, leuke mannen vinden haar raar), ze heeft geen vriendinnen (gaat om met ordinaire meisjes), voelt zich eenzaam, depressief, mislukt, en maakt veel ruzie thuis.

Idd voor de buitenwereld (oma,s, tantes enz) kan ze prima verbloemen hoe ze zich voelt. Thuis is het een energievreter.
Toen ze naar de middelbare school ging, ben ik gestopt met werken om haar te begeleiden.
Ze heeft vorig jaar emdr gedaan, wat haar wel hielp.
Nu gaat t echter weer slecht.

Ze zoekt altijd de grens van haar kunnen. Ze heeft vorig jaar haar propedeuse in 1 keer gehaald, nu heeft ze een tussenjaar genomen en gaat ze reizen.
Ik hou mijn hart vast.
Omdat ze het heel spannend vindt, doet ze net of de reis niet komt (ook al heeft ze haar ticket al geboekt). Ze werkt en kijkt Netflix.

Ik zoek eigenlijk een goede psycholoog die haar kan begeleiden.

Juist het feit dat ze slim is, maakt de begeleiding moeilijk.
Ze verzorgt zichzelf niet goed (vergeet tanden te poetsen, menstruatie te regelen, dat soort basale dingen), kan niet omgaan met geld, vergeet van alles.

Hoe lang moet ik dit soort dingen nog voor haar doen?
Soms laat ik het een paar maanden gaan maar dan gaat het steeds slechter met haar, tot ze de chaos niet meer kan overzien, ruzie met me maakt en dan gaan we weer puinruimen, lijstjes maken, maar ik neem dan het heft in handen.

Ik zie op deze site veel reacties van mensen met jonge kinderen, maar mis info wat betreft jong volwassenen. Iemand een tip waar ik dat kan vinden?

Reply
anja says 14 november 2017

grootste frustratie:
afhankelijkheid en behoefte en tegelijkertijd afstoten en rebelleren en bewust frustreren of irriteren of copieren of dwangmatig ….

het meeste moeite heb ik dat je megarieve emoties beter niet kan uiten….

waar ik het meeste tegen aanloop zijn gevoelens van machteloosheid en onbekwaamheid en visieloze zijn om herstellingen programma”s in te kunnen gaan waar pleegzorg aan struisvogelpolitiek doet.

hulp zou ik kunnen gebruiken door een netwerk van vrouwen in de wijk zodat we elkaar kunnen steunen ontlasten…en eigen dingen nog kunnen doen in huwelijk of alleen of met andere kinderen enz..

Reply
    Esther Groenewegen says 21 november 2017

    Hoi Anja,

    Dank je wel voor je bericht en tips voor in mijn boek!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Add Your Reply