Als Hechten Niet Vanzelf Gaat
Sharing is Caring!

Esther Groenewegen

Ik weet nog zo goed toen ik mijn dochter voor het eerst vast mocht houden. Het was het meest bijzondere moment in mijn leven. Heb jij nou al die tijd in mijn buik gezeten? Uren en uren heb ik naar haar zitten staren zo bijzonder vond ik het. Een vorm van liefde die ik nog nooit eerder ervaren had.

Yasmine was het eerste kind in onze familie en in mijn vriendenkring, dus er was geen ‘vergelijkingsmateriaal’. Dat mijn kind heel veel huilde en heel veel sliep zag niemand als zorgwekkend. Dat mijn kind mijn nabijheid vaak niet kon verdragen zag niemand. Ik schaamde mij daarvoor en vertelde het daarom ook niet. Gevoelens en gedachten zoals: houd mijn kind nou niet van mij, stopte ik ver weg.

In haar jonge jaren en met het komen van andere neefjes en nichtjes kwamen de verschillen tussen mijn kind en de andere kinderen duidelijk naar voren. Maar als kinderen klein zijn hebben ze allemaal nog hun eigenaardigheden. Geen reden tot zorgen verzekerde iedereen mij.

Toch zag ik, en vooral voelde ik, verschil met andere kinderen.

Het hebben van een bijzonder kind betekent in de eerste kinderjaren dat je heel lang je zorgen wegstopt. Je denkt dat de problemen wel over gaan als je kind wat groter is. Je praat er over met andere mensen, met familie, met vrienden. Iedereen verzekerd je dat het allemaal goed gaat komen. Daar hoop je dan maar op. Je wilt zo graag een ‘normaal’ kind. Een kind wat zich gewoon verder ontwikkeld zoals de andere kinderen in je omgeving. Dus je doet net alsof je zelf ook denkt dat het allemaal wel mee valt . Maar diep van binnen weet je dat er in de kern iets niet goed zit. Maar dit zit nog ver weg gestopt. Je probeert er het beste van de maken.

Het hebben van een bijzonder kind betekent gevoelens als jaloezie, hopeloosheid en verdriet. Een gevoel van bedrogen zijn. Waarom ik? Waarom mijn kind? Gevoelens van jaloezie hebben naar vrienden of familieleden met kinderen die wel goed kunnen knuffelen en wel hun liefde kunnen tonen. Ik was altijd zo jaloers op die vanzelfsprekendheid in relaties van andere ouders met hun kinderen.

Hoe groter de kinderen worden hoe duidelijker het wordt dat mijn kind anders is.

Als Yasmine naar school gaat beginnen de problemen pas goed.

Dan worden de gevoelens van verdriet, boosheid en schaamte ook groter. Naar anderen, mijzelf en mijn kind. Je probeert de moed erin te houden maar je wilt eigenlijk van de daken schreeuwen:

DIT IS NIET EERLIJK!!! IK KAN HET NIET!!

Maar je trekt je terug en huilt. Je wilt dat niemand weet dat de problemen zo groot zijn. Kop op, grote meid zijn, als andere moeders het kunnen kan jij het ook. Dat er echt iets serieus is met mijn kind weet ik dan nog steeds niet. Met vallen en opstaan ga ik door. Ik ben er van overtuigd dat ik faal in mijn moederschap. Ik ben de enige moeder op aarde die niet weet hoe zij haar kind moet op voeden.

Je probeert er met andere mensen over te praten. Zij proberen je gerust te stellen en zeggen dat ze niets zien aan jou kind. Maar jij weet wel beter.

als hechten niet vanzelf gaatIk heb inmiddels een tweede kind gekregen. Een geweldige zoon. Eigenlijk is mijn zoon ‘mijn reddende engel’ geweest. Mijn zoon heeft mij laten zien dat ik wel een goede moeder ben. Dat ik goed genoeg ben om van te houden. Dat mama knuffelen fijn is. Dat je bij mama terecht kunt als je pijn of verdriet hebt. Dat als je knuffelt met je kind er een soort versmelting van liefde plaatsvindt.

Als er dan na jaren lange strijd een antwoord komt waarom je kind anders is voelt dit als een opluchting, maar komt ook binnen als een bom.

Aan de ene kant opgelucht, gelukkig nu zijn er experts die zien wat ik zie.

Maar ook gevoelens van rouw, zorgen, verdriet, schuldgevoel. Het is een grote ‘jan boel’ aan verwarrende gevoelens.

Ondertussen is er nog geen verandering in de situatie. Er is dan wel een antwoord gekomen maar geen oplossing. Ik heb ook nog jaren gedacht: als ik nu maar alles ga vinden wat haar kan helpen dan “geneest” ze wel van deze diagnose.

Ik ga dit voor haar doen! Dit wordt mijn missie. Dit resulteerde in een missie om alle therapieën te vinden die haar iets verder kunnen brengen. Je doet wat je denkt dat je moet doen. Dit betekende soms twee weken lang samen met je kind elke dag twee uur lang naar ‘gefilterde Mozart’ muziek luisteren met een koptelefoon op voor 2000 euro, niet vergoed door de verzekering. Dure voedingsupplementen kopen die voor een betere hersenontwikkeling zouden zorgen.

Ik heb jaren nodig gehad om de diagnose van mijn kind te kunnen accepteren. En nog steeds worstel ik er soms mee.

aa (5)Zelfs nadat bekend was dat mijn kind hechtingsproblemen had kon ik niet bij familie en vrienden terecht met mijn verhaal. Ze begrepen het simpelweg niet. “Wij zien er niets van” was de feedback waar ik het mee moest doen. Aan de ene kant snapte ik dit ook wel. Hechtingsproblemen zijn dan ook zo verdomd ingewikkeld om uit te leggen.

Het hebben van een bijzonder kind betekent gevoelens van eenzaamheid, je onbegrepen voelen, je niet op je plek voelen. En twijfelen aan jezelf, waarom zien mensen niet wat ik zie en voel.

 

  • Je rouwt om het kind wat je kind niet gaat zijn.
  • Je rouwt om je verlangens, dromen en wensen die waarschijnlijk veel te hoog gegrepen zijn voor je kind.
  • Je rouwt om de band met je kind wat je zo graag zou willen, maar wat er waarschijnlijk niet in zit.
  • Je huilt omdat je haar niet kunt helpen deze diagnose te laten verdwijnen.
  • Je huilt om al die keren dat je haar veel te streng hebt aan gepakt omdat je dacht dat het een lastig kind was.
  • Je huilt omdat je zo’n enorm schuldgevoel hebt over het feit dat je een kind gemaakt hebt bij een gewelddadige vader.
  • Je huilt omdat je niet begrepen wordt
  • Je huilt omdat je gewoon zo moe bent van alles, niets gaat zoals het moet gaan bij kinderen met hechtingsproblemenJe bent boos op andere moeders omdat je kind nooit wordt uitgenodigd op kinderfeestjes
  • Je bent boos op andere moeders omdat zij wel normale intelligente kinderen hebben
  • Je schaamt je zo voor je kind en haar eigenaardige gedrag
  • Je schaamt je voor jezelf omdat je vindt dat je meer geduld moet hebben met je kind maar dat je dit niet voor elkaar krijgt
  • Je schaamt je voor je gedachten die je soms hebt over je kind

Toch sta je net zo goed weer goedlachs op het schoolplein met de andere moeders te kletsen. Het leven gaat door, en zo hoort het ook. Maar altijd met een onderbuik gevoel van zorgen en verdriet.

Als hechten niet vanzelf gaatHet hebben van een bijzonder kind maakt ook dat je op zoek gaat naar antwoorden en je realiseert dat je het ook erger had kunnen treffen. Je leert dat over andere oordelen zonder er iets vanaf te weten kort door de bocht is. Je leert je idealen bij te stellen en af te stemmen op je kind.

Het hebben van een bijzonder kind is ook ongelooflijk veel van haar houden en trots zijn op alles wat ze heeft bereikt. Haar bewonderen om haar doorzettingsvermogen. Haar vermogen om nooit, maar dan ook nooit op te geven. En er de grap van inzien als ze aan opa vraagt: mag het konijntje mee komen logeren? Dit terwijl ze al 13 jaar is.

Het hebben van een bijzonder kind is ook het kunnen accepteren dat mijn kind haar eigen pad gaat op haar eigen tempo. Dat ze haar eigen verlangens en wensen heeft. En dat het niet aan mij is daar over te oordelen. Haar werkelijk te kunnen zien voor wie ze is. Een meisje met een ongelooflijk goed hart en doorzettingsvermogen, maar ook met enorme chaos in haar hoofd. En allerlei actiesystemen in haar lijf die niet goed werken.

Het hebben van een bijzonder kind is het kunnen accepteren dat mijn kind haar eigen manieren aan het vinden is om te overleven. Dat ze oplossingen vindt voor de dingen waar zij niet goed in is. En op dit moment enorm genieten van onze grootste overwinning: WIJ KUNNEN NU FIJN MET ELKAAR KNUFFELEN!!

Eigenlijk laat mijn bijzondere kind mij zien en ervaren wat echt belangrijk is in het leven.

Het leven is misschien niet zoals je het had voorgesteld met een bijzonder kind maar daarmee is het nieuwe leven niet minder goed of minder geslaagd.

Esther, super moeder!!