Als Hechten Niet Vanzelf Gaat
Sharing is Caring!

Wil jij mij helpen met het schrijven van mijn volgende boek?

Ik hoop dat je een fantastische zomer hebt gehad!

Wij zijn in middels alweer 5 weken terug in het gareel, heerlijk!!
Afgelopen zomer was voor ons met een afschuwelijke wending in ons leven begonnen.
Mijn grootste vriend, fan en held: mijn lieve pappie is plotseling overleden.

Hoe ga je om met zo iets?
Niemand kan je dat vertellen, je neemt het gewoon zoals het komt dag bij dag.
Niemand kan je ook vertellen hoe het voelt om iemand te verliezen waar je zo van houd en die zo’n wezenlijk onderdeel is van je leven.
Over sommige gevoelens was ik zelf verbaasd. Vooral de boosheid overviel mij. Zo boos op het leven, de westerse levensstijl, de farmaceutische industrie die de ondergang van mijn lieve pappie zijn geworden.

Het liefst had ik hem mee naar mijn huis genomen om het roer om te gooien maar daar had hij de kracht niet voor en volgens mij was hij ook bang voor wat anderen daar van zouden vinden.
Door de schok van het vreselijke nieuws: Meneer Jonker u heeft een tumor in uw buik met uitzaaiingen in uw lever, milt en longen, heeft mij vader niet eens meer de kracht gehad om voor zijn leven te vechten. Hij voelde zich ook zo verraden door zijn eigen lijf. Ik zag hem na de diagnose veranderen in een man zonder wilskracht en wil om leven terwijl hij zo van het leven genoot en ons gezin genoot.

Daar zit je dan 8 weken later op de begrafenis van je eigen vader, voordat dat je het eigenlijk zelf goed kan beseffen is hij er niet meer.
Te veel zelf in rouw om er goed voor mijn kinderen te zijn. Wel gelukkig getrouwd met een man die mij de tijd geeft en mij laat zijn voor wat ik ben. Vrij weinig dus. Mijn wereld zo klein mogelijk gemaakt zodat het nog een beetje te overzien en te overleven was. Dit betekende dat ik alleen zorgde dat ik het huishouden op orde had, soort van, en mijn kinderen en man ’s avonds te eten hadden en dat was het.

We zijn nu twee maanden verder en ergens zie ik soms toch weer een beetje licht aan het einde van de tunnel. De ene dag wat beter dan de andere. Ook dat laat ik allemaal maar een beetje gebeuren.

Zo nu ben je een beetje op de hoogte van wat er allemaal bij ons thuis speelt.
Maar wat ik ook met je wil delen is dat er voor de foundation Als Hechten niet vanzelf gaat hele leuke dingen op stapel staan.

Zo mag ik binnenkort voor het Lucas College trainingen geven over hechtingsproblemen voor hun leerkrachten. Super spannend en leuk om te gaan doen!

Ik heb nog een aantal andere hele spannende dingen die ik met je wil delen maar dat doe ik graag in onderstaande eerste vlog:

Ik ben benieuwd wat je van mijn eerste vlog vind! Ik vond het in ieder geval super spannend om te doen en hoop dat jij het resultaat leuk vind om naar te kijken!

In the meantime: Live life to the fullest!! You never know when your time wil come!!

Hechte groet,

Esther

 

 

Laat een reactie achter

75 comments
says 23 september 2016

Lieve Esther,
Wat verschrikkelijk dat je al zo snel van je vader afscheid hebt moeten nemen!
Heel veel sterkte met alles een plekje in jouw leven te gaan geven.
Een warme groet van Bé.

Reply
    Esther Groenewegen says 23 september 2016

    Dank je wel lieve Bé,

    Het is inderdaad verschrikkelijk, ik denk wel het moeilijkste wat ik ooit in mijn leven heb moeten meemaken. En dan ook nog zo snel, met 8 weken wat is hem kwijt en hij was nog maar 71 en zo positief en humoristisch. We hebben tot de laatste snik grapjes met elkaar gemaakt… echt niet te bevatten.

    P.s. wat zou jij in mijn boek willen leren over HP?

    Reply
Ashley says 23 september 2016

Esther,
Just want to tell you, “I’m proud of you”

Take care,
Your Friend Ashley

Reply
    Esther Groenewegen says 23 september 2016

    Dank je wel lieve Ashley,

    Dat is lief!!

    En wat zou jij willen lezen in mijn boek over HP?
    Welke tips mogen er niet ontbreken als ik dit boek zou schrijven?

    Hugs,
    Esther

    Reply
Jenetta Joosse says 23 september 2016

Dat is heftig. Om in zo`n korte tijd je vader te verliezen. De man in je leven die er altijd voor je was. Heel veel sterkte om dit te verwerken. Vind het heel sterk van je dat je onder je dekbed uit gekomen ben. Ik wens je toe dat er elke dag toch een warm zonnestraal mag schijnen zowel in je hart als van uit je hart. Je vlog is goed gedaan spreekt aan zo live.

Veel sterkte Jenetta

Reply
    Esther Groenewegen says 23 september 2016

    Dank je wel voor je lieve reactie Jenetta!
    Lees het met een brok in mijn keel!

    En welke tip mag er volgens jou niet ontbreken in mijn boek wat ik al zo lang wil schrijven?
    Welke tip zou jij van mij willen krijgen met het omgaan van onze bijzondere kinderen met HP?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Hilde says 23 september 2016

Je video niet af kijken??? Geef jezelf een beetje meer krediet, je doet dat heel goed, vlot en authentiek! Ik weet hoe zwaar zo’n periode kan zijn, en vind het dan ook super dat je dat gewoon ook laat zien. Krachtig vind ik dat. Veel succes met je boek!

Reply
    Esther Groenewegen says 23 september 2016

    Dank je wel, dat doet mij goed deze reactie!
    Ik hoop echt dat dit boek er nu eindelijk eens komt!

    Wat zou jij dan in mijn boek willen lezen?
    Welke tip mag er echt niet ontbreken in mijn boek?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Ingrid says 23 september 2016

Hey topper, ik stuur je even een mailtje! Super krachtig zoals je bezig bent. Leuke vlog! Ik heb hem afgekeken 🙂 Heel veel succes met je boek.

Hartegroet Ingrid

Reply
    Esther Groenewegen says 23 september 2016

    Hoi Ingrid,

    Dank je wel voor je reactie!
    En je hebt de vlog nog afgekeken ook, chapeau! LOL

    Zou je mij ook met mij willen delen wat jij graag in mijn boek zou willen lezen als de ultieme tips hoe om te gaan met kinderen met hechtingsproblemen?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Janneke says 23 september 2016

Hoi Esther,
Wens veel rust, liefde en kracht om het verlies van je vader een mooie plek te kunnen geven!
In je boek zou ik graag lezen over hoop op betere tijden en misschien tips om vast te blijven houden, sherborn therapie en boeken bijv. Het explosieve kind! Succes Esther!
Warme groet,
Janneke

Reply
    Esther Groenewegen says 23 september 2016

    Hoi Janneke,

    Dank je wel voor je reactie!
    En ook bedankt voor het delen wat jij graag in mijn boek zou willen lezen!
    Hoop op betere tijden zou een mooie titel kunnen zijn voor 1 van de hoofdstukken of tips.
    En ook een geweldige goede tip om inderdaad de therapieën te delen ons veel hebben gebracht in de zoektocht naar oplossingen voor mijn dochter!

    Super bedankt Janneke!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
monique says 23 september 2016

Lieve esther
Je verhaal raakte me enorm. Wat een verlies. Ik wens jullie veel sterkte 😘
Jou verhaal over het bounchen (schrijf ik dat zo goed? )springen vond ik een mooie simpele tip. Laatst ook doorgespeeld aan een lerares.
Dikke knuffel Monique Sieck

Reply
    Esther Groenewegen says 23 september 2016

    Hoi Monique,

    Dank je wel voor je lieve woorden!
    Ik kan het soms nog steeds niet bevatten!
    Maar ik moet door of ik nou wil of niet… Op sommige dagen lukt dit aardig op andere weer totaal niet..Ik laat het allemaal maar een beetje gebeuren en neem er de tijd voor een andere optie heb ik geloof ik niet…

    Het bouncen moet inderdaad zeker in de 50 tips voorkomen!!
    Dit is zo’n krachtige powertool!! En niet alleen voor kinderen, ik sta zelf ook nog wel eens op die trampo…

    Hele dikke hug terug!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Ageeth says 23 september 2016

Heel veel sterkte. Je bent ontwapenend eerlijk. Ouder zijn van een getraumatiseerd kind is eenzaam. Goede mensen om je heen is heel belangrijk. Ik begrijp je verlies. Heel knap van je om je verdriet te delen. Leuk om je op de vlog te zien.

Tips. Moeilijk. De tas met trucs is al behoorlijk vol en ook als ouder ben ik wel eens therapiemoe. :-)).
Aan de andere kant. Zoals nu, na een middag helpen met wiskunde, sta ik enorm open voor: hoe voorkom ik dat ik voortdurend wordt afgewezen als ik hulp bied?. Alle goud tips zijn welkom.

Reply
    Esther Groenewegen says 23 september 2016

    Hoi,
    Dank je wel voor je mooie reactie!
    Je raakt mij ontzettend door te schrijven dat een ouder zijn van een zorgintensief kind vaak eenzaam is, soms vergeet ik dat zelf omdat ik er zo aangewend ben.
    En doordat jij dit zo schrijft besef ik waarom het dan ook zo extra lastig is om mijn vader te verliezen.
    Hij was de gene die er altijd voor ons was, voor mij dochter, voor mij. Hij begreep als geen ander dat het opvoeden van Yasmine geen makkelijke klus is. Hij wist als geen ander dat de spanningen soms onverdraaglijk waren.
    Maar hij was ook de gene die altijd onvoorwaardelijk van ons is blijven houden tot zijn laatste adem.
    En ik weet dat dit zo bijzonder was, dat er iemand van je houd no matter wat….

    Afwijzing van hulp: hoe ga je daar mee om?
    Een super tip voor mijn boek!
    Dank je wel!!

    Hugs en hechte groet,
    Esther

    Reply
Sandy says 23 september 2016

Beste Esther,

Gecondoleerd met het verlies van je pappa. Wat is dat zwaar he? Ik heb mijn pappa moeten begraven toen ik 12 was. Verlies is altijd moeilijk maar je vader missen is in mijn beleving bijzonder moeilijk. Een papa is speciaal.
Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd om de draad weer op te pakken en ook op die moeilijke momenten waar het gemis altijd zo hard binnen komt denderen. Het verdriet zal ooit slijten , het gemis blijft. Koester de herinneringen die je met je vader hebt gemaakt en gedeeld.

En nu over het boek 😉 Ik worstel tot op de dag van vandaag met negatieve reacties door onbegrip van mensen om mij heen. mensen die mijn kind niet begrijpen en direct een oordeel klaar hebben over zijn gedrag. Misschien heb jij tips die mij helpen om op deze mensen te reageren en die mij helpen om het beter te relativeren. Dat blijft toch altijd lastig, als ze iemand die jou zo dierbaar is zo lelijk behandelen.

Lieve groeten,
Sandy

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Sandy,

    Dank je wel voor je reactie!
    Wauw, je vader moeten verliezen als je 12 bent lijkt mij helemaal iets om nooit meer overheen te komen.
    Inderdaad een papa is speciaal helemaal voor een dochter. Ik was echt zijn oogappeltje en mijn dochter zijn prinses. Hoe bijzonder waardevol is dat in een vrouwenleven? Ongelofelijk belangrijk! Dat dit zo abrupt en bruut van ons is afgenomen door de westerse levensstijl en farmaceutische industrie maakt mij boos en verdrietig. Maar dat gevecht ga ik niet aan. Ik kan beter mijn vechtlust gebruiken voor een missie waar ik wel iets kan bereiken en dat is Hechtingsproblemen net zo bekend maken als Austime en AHDH.

    Wat je tip betreft ben je niet de eerste die dat schrijft. Deze zal ik zeker meenemen in mijn boek. Het is ook een punt waar ik zelf ook jarenlang mee heb lopen tobben.

    Lieve & Warme groet,
    Esther

    Reply
saskia says 23 september 2016

Beste Esther,

De tips over het signaleren van hechtingsproblemen bij kinderen en hoe hier dan mee om te gaan voor leerkrachten vond ik toch het allerbelangrijkste.

Vriendelijke groet,

Saskia Troy

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Saskia,

    Dank je wel voor het delen van deze zo belangrijke tip!
    Hoe herken je hechtingsproblemen en hoe breng je dit over naar de leerkracht.
    Ik hoop wel dat ik met mijn e-boek toch al een stap in de juiste richting zit.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Wilma Schut says 23 september 2016

Nou gelukt hoor, je eerste vlog. Ik heb veel gehad aan monster in de klas, uitgedeeld aan leerkrachten en mensen om ons heen. En ja, een gouden tip heb ik niet maar het helpt ons wel dat wij weten waar onze pleegdochter zit qua ontwikkeling (bouwstenen in de hechting) en dat is op peuterniveau. (ze wordt binnenkort 5) Dat helpt ons enorm bij de benadering. En ik heb moeten leren veel aandacht te geven en te benoemen wat ze doet zodat ze zich gezien weet. Veel succes met alles, het voorziet in informatie en steun dat is wel duidelijk op de facebookgroep!

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Wilma,

    Dank je wel voor je reactie!
    Wat fijn om te lezen dat jullie al zo goed bezig zijn!
    Je hebt mij gelijk geïnspireerd om een volgend vlog te maken die van de verschillende leeftijden.
    De emotionele-, de kalender- en mentale leeftijd. Jou waarschijnlijk wel bekend!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Natascha says 23 september 2016

Lieve Esther,

Allereerst wat een enorme klap hebben jij en je gezin moeten verwerken. Heel veel sterkte om dit grote verlies een mooi plekje te geven. Gun jezelf de tijd en weet dat je vader altijd met je meekijkt en nog steeds super trots op je is en altijd zal blijven.
Je eerste vlog was heel goed, een mooi alternatief voor het bloggen (zeker als je dyslectie hebt). Als je op deze manier verder gaat weet ik zeker dat je nog vele vlogs zult maken.

En helpen met je boek, uiteraard wil ik dat. Ik zou het heel fijn vinden als het een boek wordt waar ik als therapeut iets aan heb, maar vooral als er tips in staan voor de ouders. Een boek dat voor iedereen “makkelijk” te lezen en te begrijpen is voor iets wat toch al zo ontzettend zwaar en moeilijk is.

In ieder geval nogmaals sterkte met het verwerken van het grote verlies van je vader/ vriend/ fan/ steun & toeverlaat. En heel veel succes met het schrijven van je boek. Je kunt het!!!

Liefdevolle groetjes,

Natascha

ps. misschien kom ik 14 oktober wel naar Utrecht en zie ik je daar.

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Natascha,

    Allereerst heel erg bedankt voor je lieve woorden voor mijn verlies…

    Ik denk inderdaad wel dat mijn eerste boek als doelgroep de ouders gaat krijgen.
    En ik namelijk dat het belangrijk is om per boek op 1 doelgroep te richten
    om alles helder te houden.
    Maar net als bij mijn ‘Monster in de klas’ boek zijn de tips natuurlijk net zo goed
    te gebruiken op andere plekken zoals in de klas, op het sportveld of in de praktijk.

    Hele dikke knuffel en liefs,
    Esther

    p.s. ik zou het geweldig vinden om je op 14 okt te ontmoeten!

    Reply
Marc Luijk says 23 september 2016

Hallo Esther,
Je vlog kwam ons goed over hoor. Geeft veel meer info dan een geschreven brief.. Communicatiever. Voor het eerst dat ik reageer/we reageren. Sterkte met al die gecompliceerde emoties bij het verlies van je vader. Je kan jezelf dan weer heel anders dan jezelf bekend tegenkomen. Tip: als je als ouder in een verhaal van hulpverlening komt, vraag dan om een ( hechtingsdeskundige mede i.s.m. psychotrauma). Een specialist, dit kan veel onnodig zeer voorkomen. Bedenk ook dat niet alle tips voor elk kind gelden. Vermijdt generalisering. Alles in een passende jas. Dus tips zijn algemeen, zo moeten ze o.i. gelezen worden. Bovenal: onderschat je eigen ervaringsdeskundigheid niet en luister naar jezelf.
Twee vaders, Marc en Peter

Groeten Marc en Peter

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    He wat leuk om van twee vaders te horen!

    Dank je wel Marc en Peter!
    Ook jullie tips ga ik mee nemen in het schrijven van mijn boek!
    Inderdaad een hele goeie tip om niet zomaar met elke hulpverlener in zee te gaan.
    En ook zeker een hele goeie tip: luister naar je onderbuik. Zo noem ik dit altijd.
    Eigenlijk heeft die mij nog nooit in de steek gelaten. Alleen was ik soms onder de indruk van de
    professionals en dacht ik in onze zware jaren; zij hebben er voor geleerd zij weten het dus…
    Daar ben ik allang van terug gekomen.
    Inderdaad: luister naar je zelf! Maar verdiep je wel in de materie zodat je nog beter naar je zelf kunt luisteren.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Lenie Spaans says 23 september 2016

Hoi Esther,
een ouder verliezen is nooit leuk, mijn moeder is bijna 6 maanden geleden overleden en het verdriet is er nog steeds, iets minder maar dat komt meer omdat we weer door moeten met ons leven. Mijn vader is alweer bijna 3 jaar geleden overleden en heel langzaamaan komt het besef dat mijn ouders er allebei niet meer zijn en mijn kinderen geen opa’s en oma’s meer hebben. Geen ondersteuning meer, niets want mijn wereld is erg klein met name omdat ik zelf ook chronisch ziek ben. Ik ga door voor mijn jongens die het met hun autisme ook niet gemakkelijk hebben en ik er voor hun ook wil zijn.

Ik wil je veel sterkte wensen met dit verlies en natuurlijk met je nieuwe boek.

Liefs,

Lenie

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Lenie,

    Dank je wel voor je reactie!
    Jeetje zeg, wat moet dit zwaar voor je zijn!
    Nu mijn vader er niet meer is heb ik ook niemand meer om op terug te vallen qua familie.
    Maar ik ben nog wel gezegend met een geweldige oppas voor mijn kinderen.
    Natuurlijk heb ik ook nog mijn man dus ben ik niet helemaal alleen.
    Alleen voel ik mij wel helemaal alleen omdat mijn vader voor mij zo ontzettend bijzonder was.
    Wij hadden zo’n bijzondere, intense band met elkaar. Het bijzondere was dat mijn vader zo ongelofelijk
    onvoorwaardelijk van ons hield. En dan in het bijzonder van mijn dochter. In de hele moeilijke jaren was hij de gene die altijd met een glinstering in zijn ogen positief over Yasmine bleef praten. Zelfs als wij er thuis helemaal doorheen zaten kwam hij met een grote smile op zijn gezicht onze dochter halen om op te passen. En ik weet zeker dat dit niet makkelijk was voor hem. Maar toch heeft hij in al die jaren nog nooit over haar gemopperd.
    En nu ik dit zo opschrijf denk ik: waarom mocht dit nou niet nog 10/15 jaar duren?
    Waarom moest mijn vader overlijden op zijn 71e levensjaar?
    Net nu alles steeds beter ging en we eindelijk stappen gingen maken…
    Dit begrijp ik echt niet… En kan dit dus ook nog geen plek geven…
    Ik kan zelfs niet naar foto’s van mijn vader kijken en het hele huis hangt vol met foto’s van hem.
    Ik wil ze niet weg halen maar kijk er niet meer naar omdat ik anders die ongelofelijk pijn van het verlies weer in alle hevigheid weer ervaar zelfs zo erg dat ik er misselijk en duizelig van word..

    Ik wens jou heel veel sterkte en warmte Lenie!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Marielle den Boer says 23 september 2016

Lieve Esther,

Top gedaan!
Je zou niet zeggen dat het je allereerst vlog ooit is.

Over wat ik in je boek wil lezen ga ik nog eens verder over nadenken maar zo als eerste schiet me te binnen het grote gevecht dat je moet voeren als ouder van een kind met RHS op school…..

Nu eindelijk na lang vechten begint zoonlief as maandag op cluster 4 maar hier is een lang gevecht aan vooraf gegaan.

Liefs Marielle

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Marielle,

    Dank je wel voor je reactie en tip voor mijn boek!

    Het GEVECHT met school, dat is wel een hele grote… Dat is ook de reden dat ik uiteindelijk het e-boek Monster in de klas heb geschreven. Maar zelfs na het schrijven van mijn e-boek was de leerkracht van mijn dochter nog niet bereid om dit boek te lezen.
    Hoe vreemd is dat??? Dat heeft mij heel veel verdriet gedaan in die periode. Maar het heeft ook mijn vechtlust aangewakkerd om mijn missie en community op te starten.
    Ik wil hechtingsproblemen met zo bekend maken als autisme en ADHD. Onze kinderen verdienen dit en wij ook!!!

    Lieve & Warme groet,
    Esther

    Reply
Mirjam Verkaart says 23 september 2016

Dappere lieve Esther, ik kende je alleen v n paar heel herkenbare blogs gelezen en dat deed me alleen al door herkenning goed.. Nu jouw vlog in een hele verdrietige vol met gemis- tijd wat ik heel dapper vind en echt goed vond gaan. Nu ben je ineens echt 🙂 en proef je emoties ervan af maar ook de hulpvraag van tips door ervaringsdeskundigen. Ik ben n alleenstaande mama, met weduwe zijn v mijn grote liefde maar wel n pracht van dochter v nu 15( ze was 1 bij verlies papa) en mama v n pracht dochter v bijna 8 die 12 weken te vroeg kwam en vanaf geboorte zelden contact met haar papa( voor mij die foute man..) . Tip van mij is dat je heel veel reageert met benoemen in n jij- vorm. Ik heb het geleerd op de basic- trust therapie en spreek mijn dochter heel veel aan met jij en daarna ik. Voorbeeld jij bent nu boos en ik weet niet goed waarom. Jij doet nu heel lelijk praten tegen mij en ik wil dat dat stopt. Jij bent nu teleurgesteld omdat ik jou geen chips geef maar vanmiddag mag het wel.. Door steeds zo te benoemen( ontelbaar) heeft mijn dochter v 7 geleerd welke emotie er achter haar boos zijn zaten en is ze niet alleen maar boos of blij want dat leken haar enige emoties door hechtingsproblematiek. Ze begint nu zelf te benoemen wat ze voelt en dat is al n enorme stap vooruit. Hoop dat je er wat aan hebt , lieve groet Mirjam

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Mirjam,

    Dank je wel voor het delen van jouw verhaal!
    Wauw, wat heftig zeg! Wat moet jij een sterkte vrouw zijn om hier mee om te gaan… wat een verdriet!

    Wat een mooie, geweldige tip over de JIJ-boodschap vervolgd door een IK-boodschap.
    Dat zou ik zelf ook wel wat meer kunnen toepassen in mijn gezin!!
    Zie je daarom is een blog zoals deze zo waardevol, het is natuurlijk niet zo dat ik alles weet. We weten samen zoveel meer. En doordat we elkaar snappen doordat we in de zelfde situatie zitten kunnen we elkaar helpen zonder elkaar te veroordelen, super blij met jou reactie en tip!!!
    Misschien moet ik jou aannemen voor mijn co-writer!!

    Lieve en warme groet,
    Esther

    Reply
      Mirjam Verkaart says 25 september 2016

      Graag gedaan! Vind alle reacties mee lezen fijn en zo kan je tips lezen of eruit halen waar je in ieder geval wat mee kan proberen in je gezin en je kind. Ik heb het geluk dat ook al doe ik alles alleen wel hulp durf te vragen en me niet snel last beïnvloeden door omgeving die allerlei meningen of tips hebben voor mij of m’n meisje. Ik blijf bij wat ik leer van mijn therapeute ( kinderpsycologe voor mij en ortho pedagoog nu voor m’n meisje in het zelfde uur) en kan zeggen dat het beginnen met jij tegen mijn dochter totaal niet in mijn systeem zit en wel 100 x op m’n donder heb gehad maar dat geeft niets ! De juf doet de techniek ook , zo zijn we echt al n grote stap verder met mijn pracht dochter – wat ook monstertje in klas – was:) lieve groet Mirjam V

      Reply
Mirjam says 23 september 2016

Hallo Esther,

Helaas kan ik je volg niet zien, waarschijnlijk ligt dat aan mij maar ik zie alleen een zwart vlak.

Ik verheug me op jouw boek, wat ik zou willen leren is hoe om te gaan met het zelfbepalende gedrag. Idd het afwijzen van hulp, het alles zelf willen doen ondanks dat dit niet werkt.
En hoe je vertrouwen houdt in je kind als deze dat zo vaak beschadigd.

Groet

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Mirjam,

    Wat jammer zeg…
    Ik hoop dat je inmiddels het probleem hebt opgelost?

    Mmmm, het zelf bepalend gedrag… Ja,ja, dat is heel herkenbaar, hier thuis ook…
    Daar zal ik zeker ook iets over vertellen, ik moet zeggen dat ik deze tool nu aardig onder te knie heb, zal dit met je gaan delen!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Mayi says 23 september 2016

Beste Esther,
je vlog is perfect, ga zo door. tip: misschien iets langzaam praten.
veel sterke met het verlies van je vader. ik weet hoe moeilijk het is om een dierbare in korte tijd te verliezen… gun jezelf tijd om het te verwerken. Het is wel goed dan je aan de slag gaat en weer je leven oppakt, maar gun jezelf ook momenten om alles te verwerken. Verdriet hebben hoort bij het leven, net als gelukkig zijn.
hoe gaat het met je dochter? hoe ging zij met het verlies van haar opa om?
tips voor je boek:
maak onderscheid tussen tips voor ouders en tips voor leerkrachten/kinderdagverblijf of buitenschoolse opvang (per hoofdstuk of zo), wat zijn goede hobby’s of sporactiviteiten die je kunt adviseren en therapieen erbij noemen

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Mayi,

    Dank je wel voor je reactie en lieve woorden!

    Mijn dochter heeft geheel op haar eigen manier deze vreselijke periode door gemaakt.
    Zo heeft zij geen traan gelaten en ging zij weer terug in ‘robot-modus’.
    Zo noemen wij dit altijd thuis. Haar lijf is weer moeilijk aan te raken naar gezichtsuitdrukkingen ‘gemaakt’ niet authentiek en overdreven. Ze was eindelijk droog ‘s nachts maar heeft daar nu weer moeite mee. Ze heeft onrustige dromen waar ze veel in praat. We kunnen net niet horen wat ze zegt maar ze is dan onrustig en gaat recht op in bed zitten. Onze nachten worden daarvoor ook weer onderbroken. En ik slaap van mijzelf ook al zo slecht doordat ik heel helder droom van mijzelf en dus om de 2/3 uur wakker wordt van mijn eigen dromen. Kortom alles staat weer in overlevingsmodus.

    Het is ook goed om te kijken voor welke doelgroep ik het boek ga schrijven, daar heb je helemaal gelijk in.
    Misschien moet ik dan maar gelijk 2 boeken schrijven. 1 voor de ouders en 1 voor de professionals, ha,ha!!
    Nou laat ik eerst maar 1 boek afmaken, dat wordt volgens mij nog een hele klus..

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Daniëlle says 23 september 2016

Hallo Esther
Wat ik graag zou willen zien in je boek is
Tips om beter omgegaan met leeftijdsgenoten ( iets waar de mijn kanjer mee vastloopt)
Hierdoor is hij erg eenzaam en ondanks zijn goede wil wordt hij vaak afgewezen
Waardoor / en uiteindelijk je stuit tegen onbegrip /pesten / en vermijden van of me kind iets wat ik in 10 jr niet kan oplossen als moeder en zelfs denk aan verhuizing nu
Lopen hier meer moeders tegen aan??

Esther ik wens je de kracht toe je je nodig heb met dit grote verlies

Mvg Daniëlle

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Danielle,

    Dank je wel voor je reactie en lieve woorden!

    Ik kan je vertellen dat jouw reactie mij raakt.
    Mijn dochter is nu 16 en eigenlijk heeft ze nog steeds niet echt vriendinnen ondanks dat het nu zoveel beter met haar gaat.
    En dit doet pijn!
    Heel erg pijn!!
    Maar ik kan het niet voor haar oplossen, we kunnen als ouders sommige dingen voor oplossen hoe pijnlijk of verdrietig ook.
    Toen ze nog klein was wist ik dit nog niet en was ik altijd koortsachtig bezig om toch speelafspraakjes voor haar te regelen. Maar het bleef meestal maar bij 1 keer. En op een of andere manier begreep ik het ook nog wel.

    Soms word ik boos op Yasmine en zeg haar thuis doe je het nu zo goed waarom doe je dan zo eigenaardig bij leeftijdsgenootjes?
    Ik weet het, dit is geen pedagogische vraag maar een vraag uit wanhoop als ik zie dat ze weer een nieuwe kans op vriendinnen verspeeld. In mijn boek zal ik hier meer op in gaan en vertellen hoe je hier het best naar kunt kijken.

    Lieve & Warme groet,
    Esther

    Reply
Chretienne says 23 september 2016

Veel sterkte de komende tijd!

Ik zou graag goede tips willen lezen met hoe om te gaan met woedeuitbarstingen en hoe je een hysterisch kind weer kalmeert en begrenst. En: hoe zorg je ervoor dat een kind meewerkt als je het wilt wassen, napoetsen, haren kammen, etc.

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Dank je wel voor je reactie Chertienne!

    Door jou reactie moet ik ook weer even aan mijn moeilijke jaren met mijn dochter denken.
    Ik weet nog dat ik soms al stress had als ik haar weer wakker moest maken om naar school te gaan omdat ik wist zodra ze weer wakker is begint het gevecht weer.
    Yasmine stond zodra ze wakker werd gelijk 100% in NEE-modus. Dit betekende:
    nee, ik wil mij niet aankleden,
    nee, ik wil dat niet aan,
    nee, ik wil mijn tanden niet poetsen,
    nee, ik wil niet eten….
    Elke ochtend was een veldslag!

    Ik zal hier zeker aandacht aan besteden in mijn boek!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Yvonne says 24 september 2016

Lieve Esther,

allereerst heel veel sterkte met jullie enorme verlies. Wat een geweldige vader heb jij!

Ik denk dat dit ook een heel belangrijke tip in jouw boek mag zijn: zorg dat je 1 (of meer) mensen hebt die jou begrijpen, die jouw kind begrijpen, waar jij en jouw kind altijd terecht kunnen.
Daarnaast merk ik dat het voor proffesionals erg moeilijk te begrijpen is wat een kind met hechtingsproblemen doet in je gezin. Misschien wat tips hoe zij er naar kunnen kijken, hoe zij kunnen “leren” van (pleeg/stief)ouders.

Heel veel succes met jouw boek!

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Yvonne,

    Dank je wel voor je reactie en lieve woorden over mijn vader!

    Geweldige tips Yvonne!!
    Ik neem ze mee bij het schrijven van mijn boek!

    Lieve groet,
    Esther

    Reply
Annemieke says 24 september 2016

Hallo Esther, bedankt voor het delen van je verdriet (en je nieuwe uitdagingen), je bent een sterke vrouw – zoals je nu laat zien op je vlog, De wereld staat voor jouw / jullie stil op dat moment, maar iedereen om je heen gaat door. Ik wens je veel sterkte om dit grote verlies een plekje te kunnen geven.

Wat ik graag zou willen lezen in je boek? Wij staan aan het begin (diagnose gekregen maar dan…)en zien door de bomen het bos niet meer. Begrijp dat er wel bepaalde methodes zijn hoe je met een kind met hechtingsproblematiek om “moet” gaan. tips voor school (juffen en meesters) voor ouders, familie. Eigenlijk is alles welkom, maar ook handig om het aan anderen te laten lezen -want veelal weten ze niet waar je het over hebt (stel je je aan, want bij ons is er ook wel eens wat..)

Sterkte en heel veel plezier in het maken van je boek!

H.gr Annemieke

Reply
Krista Schaeffer says 24 september 2016

Hallo Esther,
Tjonge, dat is met recht een afschuwelijke zomer, zeg! Zo’n belangrijk iemand verliezen en dan in zo’n korte tijd. Heel veel sterkte daarmee. Ik hoop dat je niet teveel gepijnigd wordt door gedachten als “had ik maar…”; als iemand zoveel van je houdt als je vader, dan kun je erop vertrouwen dat hij wist en begreep waarom dat niet kon. Koester de mooie herinneringen!
Wat ik graag in je boek zou willen lezen zijn tips hoe je het als ouder/verzorger vol kunt houden en hoe je zorgt dat je netwerk het begrijpt, hoe het is om een kind met een hechtingsstoornis te hebben en op te voeden.
Met groet, Krista.

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Krista,

    Dank je wel voor je reactie en bemoedigende woorden Krista!
    Nou eigenlijk wordt ik verscheurd door gedachten als ‘had ik maar’!
    En als ik het over had kunnen doen had ik het zeker allemaal heel anders gedaan maar alles kwam als een bulldozer over ons heen in 8 weken. Er was geen tijd om even logisch na te denken en beslissingen te nemen. Voordat ik het wist zat ik aan zijn bed voor de laatste ochtend dat hij bij ons zou zijn. Te veel eigen verdriet om mij goed met mijn kinderen bezig te houden. Maar vanuit mijn ooghoeken zag ik heel duidelijk dat Yasmine het heel moeilijk had met de hele situatie. Waar ik en mijn zoon zoveel mogelijk bij mijn vader nog aan het knuffelen waren bleef Yasmine op afstand staan. Ze heeft de laatste dagen niet meer dicht bij mijn vader gezeten. Een handje vast houden deed ze nog wel als opa er naar vroeg maar het liefst trok ze deze hand zo snel mogelijk weer terug. We hebben dat maar zo gelaten en haar niet gepushed om dingen te doen die niet fijn voor haar waren. Dat vond ik zelf soms best wel lastig. Ik gunde mijn vader nog zo graag zoveel mogelijk knuffels voordat hij ons ging verlaten.

    Ik ga zeker jouw tip in mijn boek gebruiken. Het zijn dilemma’s waar veel ouders van kinderen met hechtingsproblemen tegenaan lopen.

    Lieve & Warme groet,
    Esther

    Reply
Patricia says 24 september 2016

Lieve Esther,

Wat sta je daar krachtig je vlog te maken. Bijzonder dat je deze stap zet en jezelf weer een step up geeft na deze ontzettend moeilijke periode die waarschijnlijk nog lang een nasleep zal hebben. Dit straalt kracht uit!

Wat mogelijk een aanvulling zou kunnen zijn in je boek zijn de therapieën die nu bekend zijn voor kinderen en volwassenen met HP. Ikzelf wil me als aankomende kindercoach gaan specialiseren op het gebied van HP door alle ervaring die ik opgedaan heb en nog doe met mijn eigen zoon. Dat ik het makkelijk heb nu is allesbehalve. Het is iedere dag weer balans zoeken naar hoe wel.

Een andere tip: Zorg als ouder goed voor jezelf! Hoe beter je voor jezelf zorgt des te meer energie je hebt om met je kind samen te kunnen werken en er een fijne tijd van te maken waar mogelijk
Die momenten heb je nodig om vertrouwen te houden dat je een goede ouder bent. Dat is wel wat ik merk dat ik soms gedachtes heb van wat heb ik verkeerd gedaan dat dit ontstaan is en meteen weet ik ook weer dat het is zoals het is en dat de oorzaak niet altijd te achterhalen is. En dat zowel mijn zoon als ik lessen te leren hebben in hoe wel en wat wel goed gaat ipv naar de dingen te kijken die niet goed gaan waar wij mensen zo goed in zijn 😉 Vier de succesmomenten!

Het vraagt als ouder enorm veel van je en hoe mooi is dat we het dankzij jou kunnen delen en elkaar kunnen steunen waar nodig is.

Ik kijk uit naar de geboorte van je nieuwe boek 🙂

Succes!
Hartegroet,
Patricia

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Lieve Patricia,

    Dank je wel voor je reactie en lieve, bemoedigende woorden!

    Jouw tips slaan echt de spijker op de kop!
    Alles begint met het eerst goed zorgen voor onszelf als ouders.
    Iets waar ik zelf jarenlang helemaal niet mee bezig was geweest totdat ik op een gegeven moment met uitgeputte bijnieren en een burn-out bijna mijn bed niet meer uit kon. Ja, toen moest ik wel even pas op de plaats maken en dingen anders gaan plannen en organiseren.
    Maar ook de andere tips zal ik zeker in het boek voorbij laten komen!

    Eigenlijk vind ik het best wel spannend om zo over mijn boek te praten, ik kan het nu natuurlijk niet meer maken om het weer half af in een hoek te gooien nu iedereen mij zo helpt met de inhoud van het boek!!

    Lieve & Warme groet,
    Esther

    Reply
      Patricia says 27 september 2016

      Ik ben zelf net begonnen weer goed voor mezelf te gaan zorgen en dat is soms best lastig als single mom. Er is niet echt iemand die het zo even over kan nemen als het pittiger word. En toch blijft de drive bestaan om niet op te geven. 🙂

      Tuurlijk is het rete-spannend een boek schrijven en zeker doordat het je persoonlijk raakt en een deel van je leven is het onderwerp en hoe stoer is het dat je jezelf nu de stok achter de deur geeft op deze manier. Het boek is onderweg dankzij jouw eigen doorzettingsvermogen.
      Dank voor jouw inzet!

      X Patries

      Reply
Linda says 25 september 2016

Hi Esther,

Wat verschrikkelijk dat je vader er niet meer is….Heeeel warme knuffel XX

Wat stoer dat je je VLOG gemaakt hebt!! Knap dat je de drempel hebt genomen….ik wil de drempel ook zo graag nemen….pfff. Je VLOG is heel toegankelijk, mooi dat je zorgvuldig tijd neemt voor datgene wat je hebt meegemaakt. Je kwetsbaarheid is ook je kracht…dat heb ik al zo vaak bij je mogen zien!

Wat ik graag zou willen lezen in je boek is de link tussen het (signaal)gedrag van het kind naar de reactie, het gedrag van de ouder(s). Mooi zou zijn om deze situaties te kunnen lezen in korte, herkenbare situaties en aansluitend de tips over aanpak.

Dus in het kort gezegd, zicht op effect van verandering van gedrag in de omgeving.

Warme groet, Linda

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Linda,

    Dank je wel voor je reactie en je lieve woorden!

    Lieve Linda, als ik de stap durf te maken dan kan jij het zeker!! Go for it!!

    Dank je wel voor je tips voor in mijn boek!
    Ik ga alle tips verzamelen en vandaar uit de blue print van mijn boek opzetten.
    I keep you posted!

    Dikke knuffel&liefs,
    Esther

    Reply
Jolanda de Vet says 25 september 2016

Hallo Esther,

Allereerst wil ik je ontzettend veel sterkte en kracht wensen om dit verschrikkelijke verlies een plaatsje te kunnen geven😘

In je boek zou ik graag teruglezen hoe je als ouder de balans vind (en behoud) tussen wat jij vind dat juist is (acceptabel gedrag tussen goed en fout), en wat je kind vind dat juist is. Dat is hier het grootste probleem, en de gedachten daarover liggen voor ouder en kind mijlenver uit elkaar..

Verder idd een stukje over evt. therapieën. Sherborn, speltherapie, reflexintegratie ed.

Je vlog was top! Goed van je om jezelf zo kwetsbaar op te stellen👍

Grtjes Jolanda 🌼

Reply
    Esther Groenewegen says 25 september 2016

    Hoi Jolanda,

    Dank je wel voor je reactie en lieve woorden!
    Wat super dat je met mij wilt delen wat jij in mijn boek wilt lezen!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
José says 26 september 2016

Beste Esther,
Sterkte met het verlies van jullie (schoon)vader, opa, vriend en veilige haven! Hoop dat de pijn, soms verzacht kan worden door de mooie herinneringen.

> Dat brengt me direct op hetgeen ik graag in jouw boek zou willen zien: aandacht voor de draagkracht van de ouders (resiliance). Hoe zorg je dat je voor je kind kàn zorgen? Dat je de energie, flexibiliteit, creativiteit, geduld, liefde, scherpte van geest etc etc houdt om iedere dag, soms ieder uur opnieuw er te zijn. Goed voor jezelf zorgen is makkelijk gezegd, maar soms o zo moeilijk uit te voeren.
– Hoe let je op je eigen grenzen? – Wie/wat kan jou (de volwassene) helpen? – Wanneer zeg je ‘nee’? – Hoe accepteer je zelf dat je kind er wellicht (voor een deel) mee moet leren leven? – Hoe ga je daarmee om?

> Welke ‘behandelingen’ zijn er (therapie, maar ook medicijnen)? wat zijn de ervaringen? wanneer wel/niet geschikt? Waar info/specialisten over te vinden? – Best practices.

> Relatie HP en Trauma? Combinatie HP en hoogbegaafdheid/ADHD/ASS etc, wanneer is het belangrijk om die diagnose helder te hebben en je gedrag/gevoel aan ‘iets’ toe kan schrijven?

Even iets anders. Weet eigenlijk niet of je die al hebt, maar…. is n pinterest pagina niet iets? Kun je mooi ‘hoofdstukken’ (niet bedoel ipv boek hoor!) maken met bijvoorbeeld ontspanningstips, afleidingstips, structuurtips, leertips etc etc. Kortom: een positieve wereld vol met kleine interventies en tips, waar veel ideeën opgedaan kunnen worden.

Dit is het even voor nu…
Succes!

Groeten,
José

Reply
    Esther Groenewegen says 27 september 2016

    Hai José,

    Wat een geweldige reactie, kun je niet voor mij komen werken of co-writen? LOL!
    Het was inderdaad al mijn plan om te starten met dat alles begint bij de draagkracht van de ouder.
    En daarmee dus het opzetten van een vangnet, daar valt of staat alles mee.
    De andere tips zijn ook super, dank je wel!!

    Ja, die pinterest pagina, ik heb hem volgens mij wel maar doe er niets mee.
    Heb er in het verleden wel over na gedacht… Misschien nu iets om op te pakken!

    Super bedankt voor je tips!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Yvonne van de Roer- Schrijver says 26 september 2016

Lieve Esther,

Wat ontzettend naar om dit allemaal te lezen. En veel sterkte en moed om gevoelens een plek tegeven.
Ik kwam er nu achter dat ik het overlijden van mijn vader (25 jaar terug) eigenlijk niet echt beleefd heb. Hij lag op bed en had zorg nodig. En mijn moeder, praktisch ingesteld, had iedereen een taak gegeven. Maar over de emotie die erbij kwam werd niet gerept. Ook niet tijdens de voorbereiding van de crematie, tijdens deze dag en erna toen er beslist kon worden over de as. Dat was allemaal onzin, verspilde tijd, dat was akelig voor mij en mijn zussen en werden wij er buiten gehouden.
Dit is ook zo gegaan toen mijn oma, opa, tante overleed. En zelfs nu het slecht gaat met mijn moeder wil ze het zelf regelen en vooral niet over de gevoelens praten.
Ik heb het gelukkig door mijn kindercoach opleiding en door mijn intuitie op een emotioneel rijtje gekregen, mijn zus worstel er nog dagelijk s mee.

Mijn tip voor het boek is dan ook dat er tijdens en na een overlijden ruimte moet zijn om over emotie s te praten, dit een plek te geven. Dat een stervensproces niet alleen zorgen voor is maar dat er ook een andere zorg is.
Heel veel succes met verwerken en met je boek.

Bonte groet, Yvonne

Reply
    Esther Groenewegen says 27 september 2016

    Hoi Yvonne,

    Dank je wel voor je reactie!
    Jeetje zeg wat heftig allemaal!!
    Ik zal hier maar niet delen wat ik allemaal los van het plotselinge overleden heb moeten doorstaan…
    Het was bijna net zo erg als het overlijden van mijn vader.
    Laat ik het netjes zeggen: ik heb een aantal mensen moeten los laten.

    Dank je wel voor je tip voor in mijn boek!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Margreeth says 27 september 2016

Beste Esther,

Allereerst wil ik mijn Bewondering voor je uitspreken hetgeen je allemaal doet, op een supernatuurlijke, prachtige en oprechte wijze: en nu zelfs met een “vlog”! Het maakt je boodschap levendig; plezierig om er naar te kijken en naar te luisteren. Mag je zeker allemaal Trots op zijn.
Je vertelt: er komt een nieuw boek en daar ben ik erg blij mee, want jouw e-book “monster in de klas” was en is een enorme eye-opener, kort, krachtig en zo heerlijk helder omschreven. Daar kan in mijn optiek geen ander boek over hechtingsproblemen tegenop. Bedankt hiervoor!
Ik wil je vragen om in je volgende 50 tips-boek (uhm mag voor mij ook een 100 tips-boek worden hoor), tips te geven over: “Het aantrekken en afstoten van contacten met anderen” en m.n. over hoe hiermee om te gaan tussen moeder en 15 jarige dochter en/of hoe dit gedrag om te buigen is, in positieve zin/verandering. Ook verloopt het contact vaak alleen op haar voorwaarde.
Ik hoop dat je hier adviezen in kan geven?!
Ik kijk sowieso alvast uit naar je tips-boek; wanneer verschijnt deze 😉
Veel succes en inspiratie toegewenst!

Hartelijke groet,
Margreeth

Wat mij Troost bij verlies van mijn iefhebbende Vader is en ik hoop van harte dat je het ook kan voelen en koesteren ook al is het Gemis zo daar: “Er is een schakel die de dood niet kan verbreken, LIEFDE, VERBONDENHEID en HERINNERING Leven altijd voort!” Veel Sterke Esther

Reply
    Esther Groenewegen says 28 september 2016

    Hoi Margreeth,

    Dank je wel voor jouw reactie en lieve woorden voor mijn vader.
    Ik hoop dat ik over een poosje ook zo over mijn vader kan denken.
    Nu voel ik vooral boosheid, zelfverwijt en machteloosheid. Boos op de farmaceutische industrie die van de zieke kanker een misselijk makende winstgevende industrie heeft gemaakt met biljoenen winst per jaar.
    Boos op zijn huisarts die niet goed heeft gereageerd op zijn bezoeken en klachten.
    Maar ook boos op mijzelf, waarom heb ik niet beter op mijn vader gelet?
    Geen gedachten die mij verder brengen dat weet ik zelf natuurlijk ook wel.

    Dank je wel voor je complimenten over mijn e-boek, wat fijn dat je er zoveel aan hebt gehad.
    En wie weet kom ik wel tot 100 tips… Maar laat ik nu maar eerst aan die 50 beginnen dat is al spannend genoeg.
    Jouw tip over aantrekken en afstoten neem ik zeker mee in mijn boek!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Mirjam says 28 september 2016

Wat een mooie en lieve woorden van iedereen voor jou. Van mij ook sterkte gewenst!

Wat wij moeilijk vinden en waar we tips over kunnen gebruiken: De sociaal-emotionele leeftijd van kinderen met hechtingsproblemen ligt vaak (altijd?) lager dan de echte leeftijd. Hoe ga je ermee om? Bijvoorbeeld: Alle klasgenoten hebben en eigen sleutel, daar is mijn kind nog niet aan toe maar wordt wel erg boos als hij geen eigen sleutel krijgt. Wij hebben nog een stappenkaart voor onze pleegdochter voor het omkleden ‘s ochtend en ‘s avonds. Dat is natuurlijk ‘heeeel kinderachtig’ voor een elf jarige, maar zonder lukt het nog niet. Hoe geef je dit aan aan je kind, leg je dit uit?
Hoe ga je om met mensen die niet zien dat je kind anders is omdat het vooral thuis ander gedrag laat zien? En vervolgens vinden dat jij te streng bent, niet kunt loslaten en niet kunt afwijken van je structuur en regelmaat?

Reply
Jolanda says 28 september 2016

Beste Esther,

Nogmaals gecondoleerd met het verlies van je vader/soulmate en veilige haven!
Het valt niet mee om zo’n trauma (want dat is het eigenlijk) een plek te geven.
Maar wat een kracht kan je eruit putten uit al die lieve woorden en reacties!

Hopelijk kan je er ook je kracht uithalen, hier kan je weer mensen/ kinderen mee helpen.
Bewondering voor wat e doet en hoe je dat doet!

Betreft je boek… ik merk dat ik het vooral lastig vind dat er zo weinig deuren naar passende hulp
open gaan. Dat ze kinderen die het op school niet trekken, waardoor de school handelingsverlegen word, zomaar thuis komen te zitten.
Want dit is voor thuis eigenlijk niet haalbaar.
Deze kinderen hebben een plek en structuur nodig om overdag naar toe te kunnen.
En ook voor thuis is dit belangrijk om balans te houden en het vol te houden.
Immers is het voor ieder mens belangrijk ook zijn eigen dingen te kunnen doen. Je word al redelijk geïsoleerd door een kind met hp . Als deze thuis komt ben je met niks anders meer bezig.
Dit is voor niemand haalbaar!
Ook merk ik vaak dat veel hulpverleners eigenlijk ook niet goed weten wat ze ermee moeten.
Ze hebben tijdens hun opleiding een boel geleerd maar dat is vaak niet toe te passen op deze groep kinderen. Loop vaak tegen onbegrip aan. Vooral op de “groepen” hier zitten ze toch op gedrag en ze zouden nog lager moeten insteken. Dit werkt zo niet!
Echter krijg je als “ouder” altijd het antwoord dat ze 1 lijn moeten trekken voor alle kinderen omdat het anders niet duidelijk is. Persoonlijk ervaar ik hier veel frustratie.
Onze pleegzoon doet het thuis eigenlijk best goed, daarmee bedoel ik niet dat hij niet je energie leeg zuigt want alles word benoemd maar hij wil graag, wil hier graag zijn, en heeft thuis in de afgelopen 2 jaar 3 x een woedeaanval gehad. Doordat we hem zo goed lezen kunnen we hem op tijd kaderen waardoor het gewoon niet gebeurd.
Echter op school en op de behandelgroep waar hij nu is… is hij bijna dagelijks boos. Hij trekt het gewoonweg niet in een groep. Zeker niet met nog meer van die opvliegende personen als hij zelf is om hem heen…
Het is een heel verhaal geworden..excuses daarvoor…maar hopelijk kan je er een paar punten uitpikken om bespreekbaar te maken in je boek.
(ik kan best nog wel even doortypen hahahaha)

Groetjes Jolanda

Reply
Antoinette says 28 september 2016

Lieve Esther,

Nu tijd gemaakt om je blog te bekijken, wat een geniaal idee…om te verhaal te vertellen ipv te schrijven, daar ligt je kracht en wat verschrikkelijk dat je zo’n afschuwelijke zomer hebt meegemaakt en nu verder leeft zonder je vader die zoveel voor je / jullie betekent heeft. Wens jou en jouw dierbaren daar enorm veel kracht bij.
Leuk zo’n 50 of nog wat tips, tja we kunnen er lang over praten maar soms kan het ook kort en krachtig.
Basic kennis over hoe zo’n trauma als hechting zich kan ontwikkelen, want begrip voor het kind dat zorgintensief is een begin.
Weten waar je wel en waar je geen invloed op hebt
Enzovoort… Leuk dat jij ook 14 oktober in Utrecht bent, dan zien we elkaar dan. Nogmaals sterkte en veel liefde, ik vind je een prachtmens

Reply
    Esther Groenewegen says 29 september 2016

    Hoi Antoinette,

    Dank je wel voor je lieve woorden!

    En die 50 of meer tips, ik weet uit eigen ervaring als je zelf nog diep in het hechtingpsmoeras vast zit, zit je niet echt te wachten op hele dikke ingewikkelde boeken over hechting. Je wil oplossingen voor de uitdagingen waar je tegen aan loopt. En dat hoop ik met dit boek te realiseren. Natuurlijk zal er ook iets van algemeene info staan over HP maar de focus ligt op de bruikbare tips op moeilijke momenten.

    Echt, ben jij ook op deze dag?
    Als deelnemer of als bezoeker?
    In ieder geval zou ik het heel leuk vinden om je daar te ontmoeten!

    Tot snel!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Joyca van Holst says 7 oktober 2016

Hoi Esther, wat een heftige en verdrietige gebeurtenis en wat dapper dat je het werk weer oppakt. Allereerst vind ik het geweldig wat je doet en ik ben zo blij dat er iemand opstaat om meer aandacht te geven aan dit onderwerp. Hetgeen wat ik graag terug zou zien in het boek zijn de volgende punten:
– Tips over hoe om te gaan met een kind met hechtingstoornis op het moment dat hij zich onveilig voelt
– Tips voor docenten over hoe om te gaan met het kind wanneer hij continue de grens aan het opzoeken is.
– Hoe kun je andere mensen in het kort uitleggen wat een hechtingstoornis is en hoe zij hiermee om kunnen gaan.

Groetjes Joyca

Reply
    Esther Groenewegen says 17 oktober 2016

    Hoi Joyca,

    Dank je wel voor je lieve woorden!!
    Moet wel zeggen dat het niet makkelijk is… Hoe ga je door na zo’n verlies?
    Het is eigenlijk gewoon soms te veel om te dragen… Maar ik moet door voor mijn gezin, voor mijn dochter, voor mijzelf maar natuurlijk ook voor die geweldige community die we met z’n allen hebben opgebouwd.
    Met vallen en opstaan ga ik door en voel mij ontzettend gesteund door lieve mensen zoals jij Joyca!

    Dank je wel voor je tips voor in mijn boek, ik zal ze zeker meenemen!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Daantje says 17 oktober 2016

Lieve Esther,

Het heeft even geduurd voor ik op je vraag kon antwoorden. Mede omdat ik er even over na wilde denken.

Maar ten eerste wil ik je condoleren met het verlies van je vader. Een ouder verliezen is helaas heel heftig kan ook ik (helaas) uit ervaring spreken. Mijn vader was ook binnen zeer korte tijd weg, dus ik kon me helemaal indenken hoe dit voor je moest en moet voelen. Ik hoop dat je het ondertussen een plekje hebt kunnen geven. Het gemis wordt er helaas niet minder om, maar het een plekje geven helpt ook weer om door te gaan.

Dan even terug komend op je vraag. We zijn er bijna zeker van (we wachten nog op de bevestiging van de Psychiater), dat we hier 2 kinderen met een re- actieve hechtings stoornis in huis hebben wonen. Heftig, heel heftig. Maar… ik zou zo graag wat meer willen lezen over de verschillende soorten hechting en hechting in combinatie met PTSS, een achterstand in ontwikkeling en taal en vooral hoe ik de rust voor mezelf kan bewaren. Wat is het moeilijk om de rust te bewaren, het lukt me gewoon niet (wel eerlijk gezegd dat ik een gevoelsmens ben en dus alles van mijn kinderen oppak qua emotie). En even uit de situatie stappen kan niet, want mijn kinderen kunnen niet met, maar ook niet zonder elkaar. Met als gevolg dat we ogen in ons achterhoofd moeten hebben, bijna altijd escaleert het wel.

Met vriendelijke groeten,
Daantje

Reply
    Esther Groenewegen says 19 oktober 2016

    Hoi Daantje,

    Dank je wel voor je reactie en lieve woorden voor mijn vader.
    Helaas weet jij dus hoe dat voelt.
    Wat heftig om 2 kinderen met hechtingsproblemen te hebben, ik vind 1 soms al bijna niet te doen.
    De verschillende vormen van verstoorde gehechtheid mogen inderdaad niet ontbreken.
    En natuurlijk ook niet hoe je de rust voor jezelf kunt bewaren.
    Twee hele goeie tips die ik zeker zal toevoegen aan mijn boek.
    Dank je wel Daantje!
    Ik wil jou heel veel sterkte toewensen en als je het leuk vindt kun je op 7 januari naar mijn Monster in Huis training komen die ik weer samen met Balans Academy organiseer.

    Ik kijk er naar uit om je daar te ontmoeten!

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Christine says 1 november 2016

Hallo Esther,
Misschien zijn deze al vermeld :
– Samenvatting van verschillende soorten therapieën.
– Het verschil en overeenkomsten tussen ADHD/ Autisme en hechting. ( Ik leg het vaak zo uit wat hechting betekend hechting moet je zien als een halve ADHD-er en halve Autist, misschien een beetje grof gezegd maar van allebei zitten er kenmerken voor hechting in).
– Samenvatting van boeken over hechting.

En bovenal succes met het schrijven van je tweede boek.

Reply
    Esther Groenewegen says 1 november 2016

    Hoi Christine,

    Dank je wel voor je bijdrage aan mijn boek!
    Deze punten gaan zeker aan bod komen in mijn tweede boek.
    Ik moet wel een beetje lachen om de tweede feedback.
    Het is inderdaad heel lastig om uit te leggen wat HP is in een paar zinnen.
    Daar zal ik eens heel goed op gaan zitten om iets te bedenken hoe alle ouders van kinderen met HP
    in een aantal zinnen kunnen uitleggen wat het betekent om niet veilig gehecht te zijn.

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Ingrid Stokman says 18 april 2017

Hallo Esther, in je boek zou ik graag tips hebben hoe om te gaan met andere kinderen in het gezin. In onze situatie vraagt het kind met hechtingsproblemen zoveel aandacht, tijd en energie. De rest van het gezin moet altijd alert blijven. Maak me zorgen dat ze op den duur mij gaan verwijten.
Groet Ingrid Stokman

Reply
    Esther Groenewegen says 20 april 2017

    Hoi Ingrid,

    Dank je wel voor je reactie!
    Ik zal jouw vraag meenemen bij het schrijven van mijn boek!
    Ik vind het een heel belangrijk punt. Mijn zoon heeft zich ook op een bepaalde manier ontwikkeld omdat hij als kleine baby al doorhad dat alle aandacht, focus, gesprekken, tijd en energie richting zijn zus ging. Gelukkig hadden wij een goed netwerk zodat we ook op bepaalde dagen alleen met onze zoon konden zijn. Nu is hij bijna 13 en is een bijzondere jongen, hij weet als geen ander dat veel dingen vanzelfsprekend lijken, zoals bijvoorbeeld vriendschappen, maar dit niet altijd zijn door naar zijn zus te kijken.
    Ik denk wel dat kinderen heel goed kunnen inschatten hoe jij voor je kinderen vecht. En doordat zij jouw stuggels zien jou daar niet over zullen veroordelen als zij groter zijn.

    Ik wens je heel veel sterkte!
    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Indy says 21 april 2017

Lieve Esther,

Je hebt me ontzettend geraakt met je openheid in mooiste meisje van de klas, ik herkende mezelf in heel veel van jou. Alleen is er zoveel schaamte dat ik t verberg onder mom van sterke vrouw, kan alles aan.
Wat ik het mooiste vond dat een vriendin mij een mooi boekje gaf met hier voorin de tekst: Het is niet jouw schuld! Dus moet mss zeker in je boek😀. ( leeg boekje om dingen in op te schrijven)
Heel veel sterkte, liefs en succes met je boek

Reply
    Esther Groenewegen says 23 april 2017

    Hoi Indy,

    Dank je wel voor je reactie!
    Jouw schaamte begrijp ik heel goed. Ik heb mij ook jarenlang zo ontzettend geschaamd. Voor mezelf, voor mijn dochter, voor mijn mislukte ouder-skills. That’s oké Indy, neem gewoon de tijd om het te verwerken, verzamelmensen om je heen die er voor je kunnen zijn. Neem afstand van mensen die er niet goed voor je kunnen zijn of die je steeds je schuldgevoel weer aan wakkeren. Dat heb ik ook gedaan, wij hebben van sommige mensen ook afscheid genomen omdat zij ons gevecht niet zagen en onze strijd steeds bagatelliseerden als: Ah, dat doet die van ons ook, dat is helemaal normaal hoor!

    Ik lees dat je in ieder geval al 1 vriendin hebt die het snapt!
    Dan heb je al veel geluk, ik heb veel mensen in de community die helemaal niemand hebben die er voor ze is…
    En dit zal ook zeker naar voren komen in mijn boek!!

    Dank je wel!
    Hugs,
    Esther

    Reply
Yvette says 3 september 2017

Allereerst gecondoleerd!

Ik heb al jaren problemen met mijn dochter, inmiddels 15. Ze heeft al in wat instellingen vertoeft, en verschillende hulpverleners gehad. Er dreigt gesloten als er niks veranderd. Het lijkt haar niet uit te maken. Ik geef haar m’n vertrouwen en wat vrijheid en ze verpest het volledig. Ze liegt en bedriegt en toont amper berouw ik ben ten einde raad.
Hoe ga je om met een kind dat bijna overal over liegt ?
Hoe kan ik het niet persoonlijk nemen?
De aanpak van liefde als, ze mij zo kwetst, voelt onnatuurlijk en ik vraag mij af of ze,het de volgende keer juist niet nóg een keer doet, er volgt immers geen consequentie.
Hoe krijg ik het zover dat ze inzicht krijgt in eigen gedrag ?

Reply
    Esther Groenewegen says 4 september 2017

    Hoi Yvette,

    Dank je wel voor je reactie.
    Ik weet wat je doormaakt, mijn dochter is nu ook in de pubertijd. Ik snap dat het super lastig voor je is. Ik heb zo via deze post niet een passend antwoord maar we zouden wel een bel afspraak kunnen maken, dan kan ik even kort met je meedenken? Is dat een idee?

    Hechte groet,
    Esther

    Reply
Add Your Reply